ถึง, ฉัน

สวัสดีตัวฉันในวัย21ปี โตขึ้นแล้วนะ จากเมื่อก่อนที่เคยคิดว่าการมีผู้คนรายล้อมรอบตัวมากมายนั้นคือความสุข การได้เป็นที่รัก ได้รับความรู้สึกดีๆมากมาย แต่ตัวฉันในวันนี้ ฉันไม่ชอบการต้องอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย การมีผู้คนรายล้อมเป็นสิ่งที่น่าอึดอัด ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน ที่ฉันรู้สึกกลัวการเผชิญหน้ากับผู้คนไปเสียได้ ฉันกลัวการพูดเสียงดัง กลัวช่วงเวลากลางวัน กลัวการพูดคุย ฉันกลัวว่าความเงียบที่ฉันชื่นชอบมากๆมันจะหายไป แล้วจะไม่เหลือพื้นที่ไหนให้ฉันอยู่เลย ฉันเคยชินกับความมืด มันทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ไม่เหมือนกลางวันที่แสงสว่างจ้า แต่ข้างนอกนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย รีบเร่ง และเสียงดัง กลับกันฉันรู้สึกปลอดภัยกับแสงจากโคมไฟมากกว่าแสงจากดวงอาทิตย์ คงเพราะเราจะเปิดไฟเมื่อพบเจอความมืด มันเป็นสิ่งยืนยันว่าความมืดที่ฉันชอบมาถึงแล้ว เมื่อก่อนฉันมีความรู้สึกพวกนี้เพียงประมาณนึงเท่านั้น ฉันยังใช้ชีวิตมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบกายได้อย่างไม่อึดอัดมากนัก จนเมื่อสองปีที่แล้ว เริ่มมีการระบาดของโควิด ผู้คนต่างต้องปรับตัวและรักษาระยะห่างกันให้มากที่สุด รวมถึงตัวฉันด้วย ฉันได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองเพิ่มขึ้นแปรผกผันกับการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน รวมไปถึงการเลิกเล่นโซเซียลมีเดียที่เรียกว่าอินสตราแกรม มันทำให้ฉันเกิดความรู้สึกกลัว กลัวการอัพสตอรี่หรือรูปภาพ รวมไปถึงการมองดูผู้คนใช้ชีวิตประจำวัน ฉันรู้สึกถูกจับจ้องด้วยดวงตาที่มองไม่เห็น หลังจากฉันตัดสินใจเลิกเล่นมันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจและปลอดภัยมากๆในพื้นที่ของฉัน ที่มีแค่ฉันแต่เพียงผู้เดียว ฉันสามารถอยู่ในห้องโดยไม่ออกไปไหนได้เป็นอาทิตย์ ฉันไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ฉันต้องออกจากพื้นที่ปลอดภัยเพื่อไปพบเจอความวุ่นวายเอาเสียเลย แม่บอกว่าฉันเป็นคนติดห้องและอยากให้ฉันออกจากห้องบ้าง เปล่าเลย ฉันไม่คิดว่าฉันติดห้อง ฉันติดความรู้สึกปลอดภัยต่างหาก ฉันได้ทำอะไรใหม่ๆมากมายในพื้นที่นั้น รวมไปถึงฉันสามารถร้องไห้ได้อย่างเงียบเชียบโดยไม่ต้องกลัวมาจะมีใครมาเห็น และทักถามถึงสาเหตุของการร้องไห้ การต้องมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยมาก ฉันต้องคอยคิดว่าควรต่อประโยคต่อไปยังไงดี หากฉันตอบไปแบบนี้แล้วอารมณ์ของการพูดคุยมันจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่แย่มั้ย ซึ่งทางที่ดีที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้คือการไม่พูดอะไรเลยหรือพูดให้น้อยที่สุด ฉันพยายามคิดก่อนพูดให้มากขึ้น ฉันพยายามรักษาระยะห่างจากทุกคนเพราะฉันไม่อยากต้องรับรู้ความรู้สึกของผู้อื่นให้หนักหัวใจ เพียงแค่ความรู้สึกของฉันมันก็หนักหนาเกินจะรับไหวแล้ว ตัวฉันมีความสุขกับความปลอดภัยของความเงียบ และความมืดของห้องที่ฉันอยู่ ฉันรู้ว่าผู้คนล้วนแตกสลายไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และตัวฉันในตอนนี้กำลังแตกสลาย ฉันกำลังพยายามประกอบให้ตัวฉันใช้ชีวิตต่อไปได้ ฉันต้องการเพียงไม่มีใครมาแตะต้องฉันอย่างรุนแรงมากนัก หากรุนแรงเพียงหนึ่งครั้งฉันกลัวว่าฉันจะไม่สามารถประกอบมันกลับมาได้อีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าแตะต้องมันแรงมากนักเลย
SHARE
Writer
dontworrybehappyy
Reader
เผลอทำคนหนึ่งหล่นหายไปกับกาลเวลา

Comments