พวกคุณแ-่ง เก่งจริงๆ
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ในวันที่ใกล้ถึงกำหนดลาออกของฉัน
ระหว่างที่กำลังนั่งดูหนัง ภาพฉายให้เห็น ตัวละครที่กำลังอดทนกับการใช้ชีวิตทำงาน
ที่กดดันและไม่มีความสุขเอามากๆจากปัญหาหลายด้าน 

ทั้งงานที่หนัก
ทั้งเพื่อนร่วมงานที่ไม่รู้ใจ
ทั้งเจ้านายที่รอแต่ผลสำเร็จ
ไหนจะระบบที่มีไว้ แต่สุดท้าย ก็ขึ้นกับใจของผู้บริหาร

ชีวิตแบบนี้ พนักงานบริษัทอย่างเรา ดูแล้วก็อดพูดออกมาไม่ได้
ว่า แม่งทำไม หนังมันจริง จังวะ จริงจนงง

จริงจนอยากชมตัวเอง ว่า เออ พวกเราแม่งเก่งจริงๆ ไม่ได้อ่อนหัด แบบที่ผู้ที่อยู่สูงกว่าพูดเลย

ฉันว่า ฉันโชคดีนะ ที่ไม่ได้มีภาระอะไร และชีวิตก็สามารถตัดสินใจเลือกที่จะออกมาเพื่อลองใช้ชีวิตในแบบที่อยากลองได้ แม้จะอายุ 34 แล้วก็ตาม และที่สำคัญ ฉันไม่ชอบต่อสู้อะไรแบบนั้น ฉันไม่เก่งขนาดนั้น

การลาออกครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งแรก และก็ไม่แน่ใจ ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่า
แต่อาจจะเป็นวัย ที่ทำให้การลาออกครั้งนี้จะเป็นครั้งแรก ที่ฉันจดจำไว้เตือนตัวเอง ไม่ให้คิด หรือตัดสินคนอื่นจากมุมมองของตัวเอง

พอจะลาออก ฉันก็มีโอกาสได้คุยกับเพื่อนๆ พี่ๆ เพื่อบอกลา รวมไปถึงลูกค้าหลายๆคนด้วย
ก็มีทั้งคนที่เป็นห่วง คนที่อวยพร และหลายคนที่พูดออกมาว่า อิจฉาจังเลย

ตอนนั้นที่ได้ฟัง ฉันก็บอกไปว่า แล้ว ทำไมถึงไม่ลาออกละคะ ถ้าอยากออก
พวกเค้าก็มักพูดเหมือนกัน ว่าต้องอดทนรออีกสักพัก หรือไม่ก็บอกว่าตัวเองอายุมากเกินไปแล้วที่จะเริ่มต้นใหม่ แม้จะมีสิ่งอื่นที่เค้ารู้ตัวเองแล้วว่าอยากจะไปทำก็ตาม

ฉันบอกตรงๆ ฉันเข้าใจนะ แต่ก็ ไม่เข้าใจทั้งหมดหรอก ว่าทำไมถึงจะออกไปลองที่ใหม่ๆไม่ได้

ตัวละครกำลังท้อมาก แต่ก็คิดภาพความหลังก่อนได้เข้าทำงานที่บ.ปัจจุบัน
เลยทำให้ฉันเข้าใจมากขึ้นมา ว่า หลายคน ที่ดูเหมือนควรจะเลือกได้ แต่เค้าไม่อาจเลือกได้

เพราะ เค้าต้องใช้ชีวิต เพื่อเป้าหมายและความคาดหวังของคนข้างหลังในทุกวัน 
ไม่มีวันไหน ที่จะหยุดพักได้เลย

ความฝันของตัวเอง บางคน ก็ถึงกับต้องเผาทิ้งไปแล้ว และไม่อยาก แม้แต่จะชายตาไปมองเห็นมันอีกด้วยซ้ำ

พวกคุณแม่ง เก่งจริงๆ

ขอให้คุณมีพลังนะ ขอให้คุณมีพลังกาย พลังใจ
ขอให้คุณมีความสุขได้ แม้คุณจะไม่ได้เลือก

แต่ฉันเชื่อนะ ว่าความดีที่คุณทำ มันจะต้องส่งผลกับคุณแน่

เป็นคนดีต่อไปนะ

ด้วยความเคารพจากใจ

SHARE

Comments