พบเจอ


ฉันและเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกันที่มารู้จักกันผ่านตัวอักษร


แต่ช่างแปลกที่ตัวอักษรเหล่านั้นทำให้ฉันใจเต้นแรงได้อย่างเสมอ เราต่างเป็นที่พึ่งพิงทางใจให้กันและกันและปลอบประโลมใจกันราวกันคู่่รักที่เข้ากันได้ดี

ความสัมพันเหล่านี้เริ่มทำให้เกิดความรู้สึกผูกพันลึกๆในใจจนเกิดเป็นความเห็นแก่ตัว


ฉันไม่อยากให้เขาจากไปไหน อยากให้อยู่ตรงนี่ด้วยกันไปแม้ข้างกายเธอจะมีใครอีกคนให้คอยพักพิงอยู่แล้ว

แต่ฉันมีแค่เธอ


มันช่างน่าสมเพสและแสนเศร้าไปในเวลาเดียวกัน แม้อยากจะรั้งให้อยู่นานแค่ไหนแต่ลึกๆก็รู้ดี



' ยังไงเราก็ต้องจากกัน '



ฉันได้แต่เก็บเกี่ยวความทรงจำเหล่านี้ไว้ให้ลึกสุดในใจ แม้บางครั้งจะปวดหนึบหัวใจเพราะความคิดถึงและโหยหา




แต่ฉันก็ยินดี

SHARE
Written in this book
jai
Writer
febmoon
diary4u
ดวงจันทร์ไร้ดาว

Comments