POV. 3 : วันเกิด
20.22 น.

"เดี๋ยวเล่นสเกตเสร็จมาหาพลอยนะ จะเอาของขวัญให้" เราพิมข้อความหาเธอในไลน์

"โอเค" เธอตอบกลับมา หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ใจเราเต้นตึกตักเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไร

ครั้งที่สอง นี่ครั้งที่สองแล้วนะ ที่เราตัดสินใจว่าจะบอกความรู้สึกกับเธอ หลังจากที่พูดไปเมื่อตอนเดือนมิถุนายน หลังจากเรากลับมาจากภูเก็ตด้วยกัน

ตอนนั้นมันจบลงด้วยการที่เราโดนปฏิเสธ...

ตอนนี้อะไรอะไร ก็เปลี่ยนไป เราสนิทกันมากขึ้น เราเคยกอดกัน เคยนอนหนุนแขนเธอ เธอโทรหาเราทุกวัน เราคิดว่าระยะเวลาสามเดือน มันคงทำให้ใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว

ใจเราเต้นไม่เป็นส่ำทั้งวัน ยิ่งรู้ว่าเดี๋ยวเธอกำลังจะมา เรายิ่งอยู่ไม่ไหวต้องดื่มเพื่อระงับความตื่นเต้น

21.02 น.
"กำลังไปครับ" เธอส่งข้อความมา เราที่กระวนกระวายมาตลอดเผลอถอนหายใจออกมาเสียงดัง เพราะกลัวว่าเธอจะลืมว่าต้องมาเอาของขวัญวันเกิดกับเรา

เราใส่ฮู้ดคู่ใจทับชุดนอนและเดินลงไปหาเธอ มือกดพิมไปหาเธอว่า 
"รอข้างหน้านะครับ ไม่ต้องเข้ามา" เธออ่าน แต่ไม่ตอบอะไรกลับมา

ตอนนี้ในหัวเราคิดหลายอย่างว่าจะเริ่มบทสนทนายังไง...

เราเห็นรถเก๋งสีขาวของเธอจอดอยู่ มือเราเย็นเฉียบ รู้สึกอยากจะอ้วกยังไงไม่รู้

เราเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้าง เข้ามานั่งในรถ เธอดูงงนิดหน่อย เพราะคิดว่าเราจะยื่นของให้ แล้วก็กลับไป


"ดีน สุขสันต์วันเกิดนะ" เรายื่นรูปถ่ายที่รวมทริปที่เราไปเที่ยวด้วยกันมาให้ ทั้งหมดอัดแน่นอยู่ในภาพถ่ายใบเดียว ข้างหลังเป็นคำอวยพรที่เราเขียนให้อย่างตั้งใจ

"ขอบคุณครับ" เธอว่า รอยยิ้มน้อยๆประดับบนปากอย่างทุกที

"ดีนครับ"  เราเริ่ม

"ครับ"

"พลอยมีอะไรจะบอก"

เราทันเห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนไปนิดนึง

ใช่ สิ่งที่เธอกำลังกลัวนั่นแหละ คือสิ่งที่เรากำลังจะพูด

มันยากสำหรับเรานิดนึง เพราะเมื่อคืนเธอไม่ได้โทรมาอย่างทุกที วันนี้เราเลยประหม่าเป็นพิเศษ เพราะไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร หรือคิดอะไรอยู่ เรามักเป็นแบบนี้เสมอ กับคนที่ชอบ เรามักไม่มั่นใจเลย 

แต่เราต้องพูด เราเหลือเวลา 2 อาทิตย์ ก่อนย้ายออกจากที่นี่ และมันคงยากแล้ว ถ้าเราไม่ได้พูดตอนนี้

แม้ใครๆจะห้ามเราเท่าไหร่ แต่ดันมีเพื่อนแค่คนเดียวที่บอกว่า มึงบอกเค้าไปเลย ยังไงกูพร้อมซัพพอร์ตเวลามึงพังมา 
แค่นี้เราก็พร้อมกระโจนเข้าสู่ความเจ็บปวดแล้ว

เอาจริงๆนะ ทั้งที่รู้ ลึกๆเรารู้ว่ามันจะจบลงแบบเดิม

"ดีนครับ พลอยอยากบอกเธออีกครั้ง วันนี้กับตอนที่เราเคยบอกเธอไปเมื่อสามเดือนก่อน ความรู้สึกเรายังไม่เปลี่ยน...เราชอบเธอนะ แล้วความรู้สึกของเธอหละ เปลี่ยนไปจากเดิมบ้างมั้ย"  
เราพูดจบแล้วกลั้นหายใจ เราพูดสิ่งที่อยากพูดไปแล้ว ที่นี้ก็เหลือแค่รอ รอให้คำตอบของเธอไม่เหมือนกับคราวนั้น 

เธอเงียบไป อีกแล้วสินะ เหมือนครั้งนั้นเลย ต่างกันแค่เธอไม่ได้ใส่หมวก ใส่เสื้อ และกางเกงสีดำเหมือนครั้งก่อน

แต่สิ่งที่เหมือนเดิม คือสีหน้าและแววตาที่เหมือนกัน มือเธอกำพวงมาลัยแน่น 

เราถอนหายใจ และรอฟังคำตอบของเธอ คำตอบที่เรารู้ดี

เสียงดีเจในวิทยุพูดขึ้น พูดอะไรซักอย่าง เราฟังไม่เข้าใจเลย แอร์ในรถก็เย็นไปหมด เราปวดฉี่แล้ว ขอเธอไปฉี่ก่อนได้มั้ยนะ นี่เราคิดอะไรอยู่เนี่ย เมื่อไหร่มันจะจบลงซักที..

เราเหลือมองนาฬิกา 21.12 น. แล้วหรอ ...

เราเปลี่ยนจุดโฟกัสไปด้านหน้าแทน มองถนนที่ว่างเปล่า เพราะเลยเวลาช่วงเคอร์ฟิวแล้ว เลยไม่มีรถซักคัน มีแค่รถของเราที่จอดอยู่บนถนน

เรา..ไม่อยากได้ยินแล้ว

"พลอย" แค่เรียกชื่อเรา เราก็เผลอกำมือแน่น

อย่า อย่าพูดออกมาเลย วันนี้เราไม่อยากร้องไห้จนหลับไปอีกแล้วนะ กลัวแล้ว ไม่พูดได้มั้ย ช่วยหายไปเลย ย้อนเวลากลับไปก็ได้

"เราขอโทษนะ"  

อ่า... พูดออกมาแล้ว อย่างที่คิดจริงๆด้วย

จบแล้ว จบเหมือนเดิมเลย และครั้งนี้คงกลับมาไม่ได้แล้ว

"อืม ไม่เป็นไร" เราก็ทำได้แค่นี้ ตอบกลับเหมือนทุกที

เราอยากถามเธอว่า แล้วโทรหาเราทำไมหรอ โทรหาเราทำไมทุกคืน กอดเราทำไม ทำอาหารมาให้เรากินทำไม ทำไมต้องทำให้เรารู้สึกมากขึ้นด้วย มันแย่กว่าครั้งก่อน แย่กว่ามาก ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันมาขนาดนี้ เราก็ไม่เคยทำให้เธอเปลี่ยนใจได้เลย

แต่ที่แย่กว่าคือเรายังไม่แน่ใจว่าเราพร้อมสูญเสียเธอไปแล้วรึยัง

เรารู้ว่าเธอก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เราก็เหมือนกัน เหตุการณ์มันเดจาวู มันเหมือนเดิมจบแบบเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน

"เราไปก่อนนะ" หลังจากเดดแอร์ไปหลายนาที เราก็พึ่งรู้ว่าตัวเองต้องพูดอะไร และประโยคนี้น่าจะดีที่สุดแล้ว

"อืม"  และเธอก็ตอบกลับมาแบบเดิม "ขอโทษนะ ขอโทษอีกครั้ง" คำเดิมๆ

เราลงจากรถ กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล จริงๆแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว เราบอกออกไปทำไมนะ ไม่น่าเลย ย้อนเวลากลับไปได้เราคงไม่ทำ....

20.22 น.

เดี๋ยวเล่นสเกตเสร็จมาหาพลอยนะ จะเอาของขวัญให้ เราพิมข้อความหาเธอในไลน์ แต่คราวนี้เราจะไม่ให้มันจบแบบเดิมแน่  เราได้โอกาสแก้ตัวแล้ว และเราตัดสินใจแล้ว ว่าจะเก็บมันเอาไว้...ตลอดไป
SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments