แค่เรา
 โลกใบนี้มีแค่ข้ากับเจ้าก็พอแล้วไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นมาเกี่ยวข้อง โลกที่มีแค่ข้ากับเจ้า

"นี่ เอวาร์เจ้าจะไปไหนนะ"เสียงหญิงสาวร่างบางเอ่ยถามอย่างกังวล
"ข้าไม่ทิ้งเจ้าไปไหนหรอกวิด้า"ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมยิ้มอ่อนให้หญิงสาว

เอวาร์ชายหนุ่มวัย 16 ปีร่างกายกำยำหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพผิวพรรณดุจน้ำผึ้งนัยต์ตาสีน้ำเงินเป็นประกาย

วิด้าหญิงสาววัย 16 ปี หน้าตาสละสลวยผิวขาวดุจไข่มุกผมดำยาวสลวยนัยต์ตาสีแดงประกาย

"ข้าแค่จะไปหาอะไรให้เจ้ากินนะ"เอวาร์เอ่ยพร้อมย่อตัวลงลูบหัวคนตัวเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่
"ข้าไปด้วย"

เอวาร์เอื้อมมือไปจับมือวิด้า ก่อนทั้งคู่จะเดินจับมือไปด้วยกัน

"ว่าแต่จะเจ้ามีเงินหรอ"วิด้าพูดพร้อมมองเอวาร์
"มีสิ"เอวาร์ล่วงกระเป๋าพร้อมแบมือให้เห็นเงินที่ได้มาจากการรับจ้างขนของ
"ว้าว"วิด้ามองเอวาร์ด้วยตาที่เป็นประกาย

เอวาร์และวิด้าทั้งคู่หนีจากบ้านเด็กกำพร้ามาเพราะที่ทั้งนั่นโหดร้ายและทารุณเด็ก เอวาร์จึงมีหน้าที่ทำงานหาเงิน ส่วนวิด้าเป็นคนป่วยง่ายทำให้ไม่สามารถทำงานได้

"ขอบคุณนะ"วิด้าพูดพร้อมเข้าไปกอดเอวาร์
"กะก็มันหน้าที่ของข้า"เอวาร์พูดตะกุตะกะเพราะความเขิน
"เจ้าอยากกินไรล่ะ"
"เอ่อ แล้วแต่เจ้า"
"งั้น เอาของโปรดของเจ้ามั้ย ขนมปังราดนม"
"เอาสิๆ"วิด้าพยักหน้ารัวๆ "
 
เอวาร์จับมือวิด้า ทั้งคู่รีบเดินไปที่ร้านขนมปังทันที
"เอาราดนมสองชิ้น"
"ได้"เถ้าแก่ร้านตอบอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นลูกค้าประจำ
"นี่ของเจ้า"เถ้าแก่ร้านยื่นขนมปังมาให้
"ขอบคุณ"เอวาร์พูดก่อนจะรับและจ่ายเงิน
"เราไปกินที่บ้านกัน"เอวาร์พูดชวนวิด้า
"อืม ไปกัน"วิด้าตอบอย่างดีใจ

ทั้งคู่เดินเข้าไปในป่าลึกก่อนจะถึงบ้านกระท่อมเล็กๆที่เอวาร์เป็นคนสร้าง วิด้ารีบวิ่งไปที่กระท่อม 
"เดี๋ยวหกล้มหรอก ค่อยๆสิ"เอวาร์พูดพร้อมส่ายหน้ากับความดีใจของวิด้า
"ไม่เป็นไรหรอกหน่า"วิด้าพูดพร้อมหันหน้าส่งยิ้มให้เอวาร์

เอวาร์ยิ้มกับพฤติกรรมน่ารักของวิด้า
"อร่อยจัง"วิด้ายิ้มจนแก้มปริ
"ค่อยๆกินสิ"เอวาร์เอื้อมมือไปเช็ดเศษขนมปังที่ติดอยู่ริมฝีปาก

ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจวิด้าเต้นไม่เป็นจังหวะ
"อะไรกัน"วิด้าพูดพร้อมปัดมือเอวาร์ด้วยความเขินอาย
"หน้าเจ้าแดงหมดแล้วเป็นอะไรมั้ย"เอวาร์พูดพร้อมเอามือแนบหน้าผากวิด้า
"ข้-า ไม่เป็นไรหรอกหน่า"วิด้ารีบปัดมือเอวาร์ออก

เป็นอะไรกันเมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลยเอวาร์คิดในใจ

"ว่าแต่พรุ่งนี้เจ้ากลับมาตอนไหน"วิด้ารีบเปลี่ยนเรื่องคุย
"อาจจะดึกหน่อยนะ พวกขุนนางเขาจ้างให้ไปขนของ"
"แต่ข้าจะรีบกลับนะ"เอวาร์พูดเสริมหลังเห็นสีหน้าวิต้าดูกังวล
"พวกขุนนางไว้ใจไม่ได้หรอกนะ"วิด้าพูดด้วยความกังวล 
"เจ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอกหน่า ข้าจะหาเงินเยอะๆมาให้เราได้อยู่บ้านดีๆ"
"แค่มีเจ้าที่ไหนข้าก็อยู่ได้หมดแหละ งานนี้ไม่ต้องไปได้มั้ย"
"แต่..ไม่ได้ข้าอยากให้เจ้าได้กินของดีๆทุกวัน"เอวาร์พูดด้วยความจริงใจ
"อืม"วิด้าตอบด้วยความน้อยใจ

หวังว่าเจ้าจะเข้าใจข้า ข้าอยากให้เจ้าได้อยู่บ้านที่ดี กินของดีๆทุกวันไม่อยากให้เจ้าลำบากเพราะข้ารักเจ้า

"เฮ้อ"เอวาร์นั่งถอดหายใจข้างแม่ริมแม่น้ำ
"ยังไงข้าก็ทำเพื่อเจ้า"

วันรุ่งขึ้นเอวาร์ลุขึ้นมาตัดฟืนก่อนจะไปทำงาน
 ฟึ่บ ฟึ่่บ ฟึ่บ เสียงตัดฟืนดังจนทำให้วิด้าที่นอนอยู่สะดุ้งตื่นขึ้น
"ตื่นแล้วหรอ"เอวาร์ถามวิด้าทันทีที่ตื่นนอน
"..."วิด้าไม่ตอบเพราะยังน้อยใจเรื่องเมื่อคืน

เมื่อคืนเอวาร์ไม่ยอมฟังข้าสักนิด ทำไมกันทั้งที่ข้าแค่อยากให้เจ้าปลอดภัย ข้านะอยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่มีข้ากับเจ้าก็พอ เพราะข้ารักเจ้า

"ข้าจะไปทำงานแล้วนะ"
"..."วิด้าไม่ตอบ
"ข้าไปจริงๆแล้วนะ"เอวาร์พูดก่อนจะเดินทาง

สงสัยวิด้าจะโกรธข้าจริงๆ

วิด้าทำงานบ้านที่กระท่อมเท่าที่จะทำไหว รอเอวาร์กลับมา แต่รอสักเท่าไรก็ไม่มีวี่แววของเอวาร์
"นี่มันดึกแล้วนะ"วิด้าบ่นกับตัวเอง

"นั่นไง ข้าบอกแล้ว"ชายปริศนาที่ซ่อนอยู่ในป่าพูดขึ้น
"งดงามสมชื่อจริงๆ วิด้า"เสียงชายปริศนาอีกคนดังขึ้น
"ข้าล่อเอวาร์ให้มันติดกับแล้ว"
"เจ้านี่มันหัวแหลมจริง"
"แน่นอน ก็ข้าเป็นวางแผน"
"แล้วเอาไงต่อ"
"ผู้หญิงตัวคนเดียวกลางป่า เจ้าจะกลัวไร"
"นั้นสิ"
สองชายปริศนาค่อยๆเดินเข้าไปหาวิด้า ก่อนจะจับตัววิด้า
"ปล่อยนะ"วิด้าดิ้นสุดแรงแต่ยังไงแรงผู้หญิงคนเดียวก็สู้แรงของชายสองคนไม่ได้
"นี่ เจ้าอิทซัล"วิด้ามองหน้าชายปริศนา
อิทซัลและชายปริศนาอีกคน ลิลิธ ทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมงานของเอวาร์ อิทซัลเคยเห็นวิด้ามาก่อนตอนที่เอวาร์พามาแนะนำให้รู้จัก ส่วนลิลิธเพิ่งเข้ามาทำงานทีหลัง 
"นี่เจ้าจำข้าได้ด้วยหรอ"อิทซัลพูดพร้อมจับหน้าวิด้าเงยขึ้น
"อิทซัลให้ข้าเล่นด้วยบ้างสิ"
"น่าจะได้ราคาดี"อิทซัลพูดขึ้น 
"เอวาร์ช่วยข้าด้วย"วิด้าพูดด้วยความหวาดกลัว
"เอวาร์หรอ ป่านนี้คงตายไปแล้วมั้ง"อิทซัลพูด
"เจ้า..ทำอะไรเอวาร์"วิด้าพูดด้วยความโกรธ
"นั้นสิ น้าา"อิทซัลพูดกวนประสาทวิด้า
 
ตุ้ม วิด้าเท้าถีบหน้าอิทซัลก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าไปในป่า

"โอ้ยXXนังนี่"อิทซัลสถบออกมา
"มัวยืนอึงอะไร รีบตามมันไปสิ"อิทซัลสั่งลิลิธที่ยืนอึงกับเหตุการณ์



ชายหนุ่มนอนบนพื้นดินหายใจติดๆขัดๆสภาพโทรม บนร่างกายมีแต่รอยซ้ำ ผู้คนเดินผ่านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีใครสนใจชายหนุ่มไม่มีแม้จะเลี่ยวมอง
"อ่า นี่ข้าถูกหลอกหรอ"เอวาร์นอนอยู่พื้นดินในสภาพที่โทรมจากการโดนรุ่มกระทืบ
"วิด้า"เอวาร์ฝืนลุกขึ้นทั้งที่ตัวเองยังเอาไม่รอด
"ข้าขอโทษ ข้าน่าจะฟังเจ้า"เอวาร์รีบวิ่งไปวิด้า

เอวาร์โดนอิทซัลหลอกว่ามาทำงานกับขุนนางแต่จริงๆแค่จะขายวิด้าให้กับพวกขุนนาง

เอวาร์รีบวิ่งไปหาวิด้าด้วยร่างกายที่ตัวเองยังเอาไม่รอด
"รอข้าก่อนนะ"
"เจ้านะ หยุดก่อน"เสียงชายวัยชราดังขึ้น เอวาร์หันไปตามเสียงกลับพบกับเถ้าแถ่ร้านขนมปังที่มากับรถม้า
"ให้ข้าไปส่งมั้ย"เถ้าแถ่ถามอย่างเห็นใจ
"ขอบ..คุณท่านมาก"เอวาร์พูดพร้อมน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"ข้าไม่ถามเหตุผลเจ้าหรอนะ รีบขึ้นมา" เถ้าแก่พูดขึ้นเพราะเหมือนจะเดาเหตุการณ์ได้
เอวาร์รีบขึ้นรถม้าทันที ในใจเขาตอนนี้ทั้งกังวลและเป็นห่วงวิด้ามาก ทันทีที่มาถึงเอวาร์รีบลงไปอย่างรีบร้อน เถ้าแก่มองตามหลังเอวาร์ก่อนจะออกรถม้า
"วิด้า วิด้า"เอวาร์วิ่งตะโกนหาอย่างสุดเสียง
"เอวาร์"วิด้าได้ยินเสียงเอวาร์ก็ตอบกลับทันที เอวาร์ได้ยินวิด้าก็วิ่งไปหาต้นเสียงทันที
"เอวาร์/วิด้า"ทั้้งคู่ตะโกนพร้อมกันก่อนจะเข้าโอบกอดกันและกัน
"นั่นไง"ลิลิธที่วิ่งตามมาตะโกนบอกอิทซัล
"ว่าไง เอวาร์"อิทซัลพูดขึ้นเมื่อเห็นเอวาร์
"พวกเจ้า มัน"เอวาร์พูดต่อว่า
"ข้าก็แค่ทำงานของข้าเท่านั้นเอง"อิทซัลพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ
"สภาพแบบนี้จะทำไรพวกข้าได้"ลิลิธพูด

รหว่างที่เอวาร์กำลังพูดกับอิทซัลวิด้ากำดินที่อยู่บนพื้นมาก่อนจะสาดไปที่ดวงตาของพวกอิทซัล ก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าไปในป่ากับเอวาร์
"โอ้ยยย ตาข้า"อิทซัลและลิลิธร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนที่จะวิ่งตามไป

เอวาร์และวิด้าทั้งคู่วิ่งมาสุดขอบหน้าผาก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดมองหน้ากันเหมือนรู้ความในใจของกันและกัน
"วิด้า ข้ารักเจ้า"เอวาร์พูดก่อนจะจุมพิตอันอ่อนโยนให้วิด้า
"ข้าก็รักเจ้า"วิด้าค่อยๆถอนจูบช้า

ทั้งคู่น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะจับมือกันไว้แน่น

"อยู่นี่ นี้เอง"อิทซัลและลิลิธพูดขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าไปหาทั้งคู่

แต่ทันใดนั้นเอวาร์และวิด้าได้ทิ้งตัวลงไปในหน้าผา เมฆขยับเปิดให้เห็นแสงจันทร์ส่องผ่านตัวพวกเขา สายลมอันอ่อนโยนพัดพาพวกเขาไปในโลกที่มีแค่พวกเขาสองคน โลกของข้าและเจ้า


                                                         จบ





SHARE

Comments

mama_94
2 days ago
คนิดา ทักขินัย 10ข
อนวัชร สังฆะมณี 2ข
5/13

Reply