ฉันผู้ไม่เอาไหนแต่ใจสู้นะ
ชีวิตวัยเยาว์ อาจเริ่มต้นด้วยคำถามง่ายๆ
ว่าโตขึ้นเราอยากเป็นอะไร? (ถ้านึกไม่ออก..)
คิดว่าในอนาคต อยากมีชีวิตแบบไหน ?
เป็นคนยังไงหรือกำลังทำอะไรอยู่ ที่ไหน อย่างไร

เราก็เป็นคนที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย ตอนเรียนเขาก็ไม่ได้สอน อ่านหนังสือ How-to มาก็เยอะ ไม่เห็นสอนใช้ชีวิตจริงเลย.. ก็ทำงานประจำตั้งแต่เรียนจบ 4-5 ปี เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ....

เอาใหม่! ก่อน 30 นี้ ฉันอยากเป็นอะไรล่ะ??
ความฝันแรก คือ บล็อกเกอร์ (ที่ถ่ายรูปและบรรยายลงเพจเฟสบุ๊คนั่นละ เหมือนได้บันทึกส่งต่อประสบการณ์ในช่วงเวลานั้นๆ)
ก็เราชอบเขียนอ่าน ชอบถ่ายรูป ชอบอยู่กับเรื่องราวต่างๆนี่นา แต่มันดูยากจังจะทำได้ไหม??

...แน่นอน ตอนแรกไม่ได้! ก็สู้เข้าสิ!!
ทำงานที่ใกล้กับสิ่งที่อยากเป็น แล้วเรียนรู้ซะ
เลยได้เป็น AE แทน (ก็ได้ทักษะเรื่องอื่นมา แต่ก็ใช้เครื่องมือออนไลน์ได้ ทำงานเป็น รู้งานมากขึ้น)
= ตอนหลังก็คือ ไม่รอให้ใครบอกให้เป็นหรือไม่เป็น* สร้างเพจแล้วเป็นเองเลย ด้วยการ "ลงมือทำเอง"

ความฝันต่อมา อยากเป็น YOUTUBER
อยากเป็นตัวของตัวเอง ทำงานที่ไหนก็ได้ มีรายได้จากออนไลน์ เป็นครีเอเตอร์น่ารักที่ส่งต่อคุณค่าอะไรให้กับใครบางคน ทำงานที่เจอคนบ้าง ไม่เจอคนบ้างก็ดี ทำที่บ้านก็ได้ ดีต่อใจสุดๆ!!

ซึ่งตอนแรกก็คิดไม่ออก มองทางเดินต่อไปไม่เห็น (เป็นคนเข้าไม่ถึงโอกาส แต่ชอบพาตัวเองเข้าหาโอกาสเอง งงไหม.. แต่ชอบทำอะไรที่รู้ว่าอนาคตจะไม่เสียใจ เพราะเคยเกือบตายมา...)
.
ก็ไม่ทันได้คิดว่าจะทำหรือไม่ทำ ลงมือทำไปเลย
และ!!! ได้ออกงานกระทันหัน555ฮืออออ กับเงินเก็บน้อยๆ เอาว่ะ!! ลุยยยยย ไม่สำเร็จก็แค่กลับไปทำงาน...ก็ทำมาเรื่อยๆแบบบ้าพลัง!!

แล้วววว วันหนึ่งสิ่งที่เคยทำมาก่อน ทักษะความรู้
จุด จุด จุด ที่เราเคยทำมา ก็ลากเส้นมาเป็นตัวเราในวันนี้ คือ ทักษะรวมกันกลายเป็นทำงานในยูทูปทั้งหมดได้ไหลลื่น(มีงอแงและเครียดบ้าง ก็ปกติของชีวิตที่ไม่ง่ายตลอด แต่ก็ไม่ยากเกินข้ามผ่านนะ ไม่ยอมแพ้ซะอย่าง!)

การลงมือทำ+จังหวะเวลา+สม่ำเสมอ
+ เหตุการณ์ในชีวิตที่ไม่ตัดสินว่าร้ายหรือดี
ที่มักเข้ามาประจวบเหมาะในเวลาที่เราตัดสินใจแน่ชัดกับอะไรสักอย่างของชีวิต ทางจะมา เชื่อสิ!

สรุปก็คือ เราอาจเคยเชื่อมั่นว่าจะต้องเป็นอะไรที่ใจต้องการมากๆแต่พอไม่ได้ดั่งใจหวังก็อย่าเสียใจเกินไป...เราอาจพบเส้นทางใหม่ของชีวิตที่เป็นของเราจริงๆหลังจากนั้น (ฟ้าหลังฝนมีอยู่จริง อยากให้อยู่ด้วยกันนะ)

นี่ก็เสียใจมาเยอะ ผ่านเรื่องยากมามาก แต่เราก็ไม่ต้องเก็บสิ่งเหล่านั้นมาไว้กับตัวนี่นา : )

ให้อภัยเขาเหล่านั้น ให้อภัยตัวเราเอง
ยอมรับ เรียนรู้และเลือกสิ่งที่จะเป็นเราในวันนี้
และตัวเราในอนาคตให้ดี ...
หลังจากนี้ ฉันจะมีความสุข.
ก็เวลาบนโลกใบนี้มันสั้นนี่นา ..
SHARE
Written in this book
สามสิบ
ฉันในวัยเลขสาม : )
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

sonthayabynut
2 days ago
อยากทำอะไร ต้องลงมือทำเลย และความสม่ำเสมอสำคัญที่สุด
Reply
nicecii
2 days ago
ใช่เลยค่ะ 😊