20 Dec ,
          ในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2547
ขอบคุณที่นายคนนั้นเกิดขึ้นมาแล้วเติบโตมาเป็นคนที่ทำให้เรารู้สึกรักได้ขนาดนี้

เราไม่เคยเจอกัน ตลอดระยะเวลาที่คุยกันมา
วีดีโอคอลบ้าง ออดิโอคอลบ้าง แต่เราบอกรักกันทุกวัน ถ้ามาจนถึงตอนนี้แค่ในแชทก็มากกว่า300ครั้งแล้ว

เริ่มต้นจากแอพๆนึง ช่วงเวลาของคืนๆหนึ่งเท่านั้น แต่ทำให้เราตั้งใจรักเขาขนาดนี้ เขาคงไม่ธรรมดา แต่เปล่า เขาเป็นคนที่โคตรจะธรรมดา

เป็นผู้ชายเล่นกีฬา สูง คิ้วเข้ม ผิวขาว เสียงเพราะ อบอุ่น ขี้อ้อน แล้วก็ขี้แงมากๆ เขาติดเรามากจนแทบทุกสายที่วางนี่จะงอนกันยกใหญ่เลยทีเดียว

แต่วันนี้ ตอนนี้ ตอนที่เรากำลังพิมพ์บทความที่ผู้อ่านที่รักได้อ่านอยู่นั้น นายคนนั้นไม่อยู่แล้วค่ะ

นายคนนั้น เดินจากไป พร้อมกับโยนคำสัญญากองโตทับเราไว้จนเราแทบร้องไห้

สิบหกปีที่นายเติบโตขึ้นมา มันทำให้ผู้คนรู้สึกวิเศษ(รวมถึงเรา) เรายังโผกอดนายได้เสมอ ทุกครั้งที่นายต้องการ ไหล่ของเราก็เป็นของนาย 
ร้องไห้งอแงเพราะฝันร้าย ยืมไปซับน้ำตาได้เสมอ

คงอยู่ไม่ทันแฮปปี้เบิร์ดเดย์นายแล้ว
บทความเรื่องนี้ ถ้านายได้อ่านก็

“ยี่สิบธันวาที่จะถึงนี้ ขอให้เป็นสิบเจ็ดปีที่สุดเจ๋ง”


SHARE

Comments