#2 ในวันที่เราทำอะไรไม่ได้ เราจะทำอะไรได้

1
เดือนนึงหลังจากอุบัติเหตุ เราเดินเหินได้คล่องขึ้น กินอาหารได้ปกติ แผลที่หัวตัดไหมและดูเหมือนใกล้จะหาย เหลือเพียงเจ็บกระดูคอ หลัง และแผลเป็นของรอยเย็บที่พาดตั้งแต่ต้นคิ้วซ้าย โยงยาวขึ้นไปถึงกลางหัว
.
คิดให้ดี เราคงมีแสตนด์ หรือ
ภูติพิทักษ์เป็นเจ้าปลาหมึกคราเคน
.
น่าเกรงขามชะมัด

2
วันที่เราทำอะไรไม่ได้...
.
จากสภาพที่เป็นอยู่ คงต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ให้หายไวไว ไถเฟซฯ ดูยูทูบ และเล่นเกมง่าย ๆ ฆ่าเวลา ไปวันๆ
.
เพื่อให้ลืมว่าเวลาเดินช้าแค่ไหนเมื่อเราต้องรอ
เพื่อให้ลืมว่าเวลา มีค่าแค่ไหน เมื่อเราต้องทำลายมันทิ้ง
.
แต่ก็เท่านั้น สองสามวันมานี่ เขียนนั่นนี่ยาวเป็นหางว่าว โดยตั้งเป้าอยู่สองอย่าง
.
หนึ่งเพื่อฝึกฝนการเขียนเนื่องจากอาจจะมีงานให้เขียนบ้าง และสองเพื่อระบายสิ่งอัดอั้นบางอย่างออกมา
.
ประกาศให้เพื่อน ๆ ให้พี่น้อง และโลกรู้ ว่าเรามีเรื่องเล่า มีผลึกความคิด และมีตัวตนบ้างในวันที่ดูแสนเลือนลาง
.
แต่เอาเข้าจริง มันอาจเป็นแค่ข้ออ้างในการพูด ข้ออ้างในการเขียน อะไรเพื่อบอกออกไป
.
เหตุผลจริง ๆ คือ
เราอยากบอกว่าเรายังมีค่านะ
เรายังมีชีวิตอยู่

3
.
หลังจากกลับมาบ้านได้สามสี่วัน บนความเบื่อหน่าย และอาการบาดเจ็บ เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราจะเหมือนเดิมไหม กลับมาออกกำลังกาย กลับมาวิ่ง กลับสนุก ได้ไหม แต่ยังรู้สึกว่ายังไกล
.
เลยถามใหม่ง่าย ๆ ว่า เราจะทำงานรับผิดชอบชีวิตคนในครอบครัวเราได้ไหม
.
จากเคยนั่งทำงานหน้าคอมพ์ฯ 4-6 ชั่วโมง ตอนนี้แค่ลุกยังยาก ยังจะทำแบบนั้นได้ไหม...
.
ไร้คำตอบจากตัวเอง...
.
เราตอบไม่ได้เลยว่าจะทำเหมือนเดิมได้ ต่อด้วยการวนเวียนหาสาเหตุ หาคนผิด เราเองที่ผิด โชคชะตาที่ผิด คนลิขิตเหล่านั้น วันแห่งความซวย หรืออะไรไม่รู้ทำให้เราเป็นแบบนี้ จนตอนสุดท้ายเกิดคำถามหนึ่งขึ้นมา
.
'เราจะทำอะไรได้...'

4
.
'หากเจ้าเหนื่อยล้าจนต้อง หยุดฝีเท้าแล้วหมอบคู้ แต่กาลเวลาจะไม่มาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า มันคงเดินต่อไป'
.
บทพูดของ เรนโงคุ ในการ์ตูน 'ดาบพิฆาตอสูร' กล่าวไว้ก่อนตาย เป็นส่วนหนึ่งให้เราคิดถึงปัญหาที่เราเจอ และหาทางแก้มันให้ได้ เพราะเวลาที่จำกัดนั้นมีค่ามากมาย เราเสียเวลาฟูมฟายมากกว่าเตรียมตัวที่จะลุกขึ้นเสียอีก
.
คิดขึ้นได้ว่าหากเรานั้ง 4-6 ชั่วโมงไม่ได้ ก็แก้โดยการนั่งทีละชั่วโมงแล้วพักสัก 8 รอบ มันอาจฟังดูนานขึ้น แต่ก็คงช่วยแก้ปัญหาอะไรได้บ้าง
.
เมื่อทำได้ก็ใส่เวลาให้มากขึ้น
เหมือนตอนเราเป็นเด็ก ตอนที่เราวาดรูปไม่ได้ ตอนนั้นเรานั่งหัดจนปวดหลัง ตอนที่เราเล่นกีฬาแล้วทำทีมแพ้ หลังเล่นเราก็ซ้อมจนปวดขา
.
แต่พอโตมาเรากลับ ทิ้งความพยายาม ทิ้งความเป็นเด็ก ทิ้งความมั่นใจ จนกลายเป็นคนที่เราเกลียดในสมัยก่อน
.
ตอนนี้เราอยู่ในลานกว้าง
ที่เราจะทำอะไรก็ได้
.
เลิกคิดถึงสิ่งที่เราทำไม่ได้
แล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่า
.
เราจะทำอะไรได้...

5
.
ก้อยร้องไห้กลับมาจากหาหมอ บอกว่ามีปัญหานิดหน่อยเรื่องเด็กน้อยในครรภ์ เราบอกว่าใจเย็น ๆ ตอนไอโฟนก็มีปัญหา ไอติมก็ไม่ได้ราบรื่น รอดูอาการ สักสองสามอาทิตย์คงดีขึ้น
.
เราไม่อยากให้เขากังวล ไม่ใช่กลัวไม่มีคนดูแลเรานะ แต่ตั้งแต่เป็นแบบนี้ รู้สึกว่า เราต้องดูแลคนที่เรารักให้มาก ๆ คุยดี ๆ กับทุกคนรอบกาย เราอาจมีเวลาน้อยเกินไปที่จะแบ่งไปทำร้ายจิตใจใคร
.
เรารู้ตัวว่า ตัวเราเล็กเเค่ไหนเมื่อเทียบกับธรรมชาติ สังคม หรืออื่น ๆ ตอนนี้แค่เทียบกับคนที่วิ่งออกกำลังกายได้ เรายังแพ้เลย
.
ยอมรับไปว่าเราขี้ขลาด เราโง่ และไม่รู้อะไรอีกมากมาย กลายเป็นคนตัวเล็ก ๆ ที่พยายามมีความสุขให้ได้ก็น่าจะพอ
.
เข้าใจเสมอว่าเราทำอะไรได้น้อยกว่าที่เราคิด น้อยกว่าที่รู้สึก และน้อยกว่าที่ตั้งใจเสมอ ยอมรับ แก้ไข และถามตัวเองว่า.
.
เราจะทำอะไรได้...

6
.
สุดท้ายของบทนี้ คงเป็นเรื่องของเราเองในช่วงนี้ จำได้ว่ามีคนบอกว่าเราขี้้หงา ตอนนั้นเราเถียงไปแหละ จนกระทังตอนนี้ เรารู้สึกว่าเราขี้เหงา เราอยากคุย อยากพูดจา อยากบอกนั่นนี่อยู่เสมอ เเต่เมื่อต้องกลับมาอยู่แต่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหนมาเดือนนึงก็พบว่า
.
เราจะรู้เมื่อเราสังเกต เราจะรู้เมื่อเราใส่ใจ เราจะรู้เมื่อเราให้เวลากับสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นมากพอ
.
(เมื่อมองเห็นก็ ทำให้เขียนอะไรเป็นวรรคเป็นเวรอยู่นี่ไง)
.
การหยุดนิ่งทำให้เรามองเห็นรายละเอียดต่างๆ มากขึ้น ทำให้พอรู้ว่า บางคำตอบของชีวิตมันไร้เหตุผล ไม่ต้องการความเข้าใจ และเสียเวลาฟูมฟาย
.
เวลามันเดินต่อไป
ทิ้งคนพ่ายแพ้ไว้ข้างหลังเสมอ
.
หากใครอ่านถึงตรงนี้ก็ขอบอกอย่างไม่อายว่า มีอะไรให้ทำก็บอกแหละ เราว่าง ถ้าเราทำได้เราจะทำ แลกกับอะไรก็ได้ ไม่แลกก็ได้
.
อยากมีค่า อยากเป็นประโยชน์
.
อยู่ที่ทุก ๆ คนแหละ ที่จะโยนอะไรมาให้เราทำ
มองมาที่เราแล้วพยายามคิดว่า
.
เราจะทำอะไรได้...
.
ว่าแล้วก็อยากวาดรูปจัง
นั่งได้นานกะมือหายชาจะกลับไปวาด 😊😊
SHARE
Written in this book
ใกล้
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments

July_Moon
9 days ago
ไม่ได้เข้ามาอ่านงานของพี่นานเลย รักษาสุขภาพ และอยากบอกว่าส่งกำลังใจให้จากมุมเล็ก ๆ ตรงนี้นะคะ
Reply
imonkey7
9 days ago
ขอบคุณครับ ^^
strongeagle
7 days ago
ขอให้หายดีไวๆนะคะ
Reply
imonkey7
7 days ago
ขอบคุณครับ