ทรงจำของเด็กหญิง EP.03 "เพลง First Love ของ Utada Hikaru"
     ท้องฟ้านั่งฮัมทำนองเพลงที่บังเอิญสุ่มมาในเพลย์ลิสขณะขับรถมาที่นี่ วันนี้เธอมาถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อยจึงนั่งรออยู่บริเวณโซฟานุ่มนิ่มภายในแผนกจิตเวช 

     ตอนแรกเธอไม่มีความทรงจำอะไรมาเล่าให้คุณหมอของเธอฟังเหมือนคราวก่อนๆ แต่พอได้ฟังเพลง First Love ของศิลปินญี่ปุ่นชื่อดัง Utada Hikaru แล้วเธอกลับหวนนึกถึงวันวาน โชคดีหน่อยที่เรื่องราวที่ฉายภาพอยู่ในหัวเธอตอนนี้เป็นเรื่องราวที่สวยงามจนเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเมื่อย้อนคิดถึงมัน ตรงข้ามกลับนั่งฮัมทำนองท่อนฮุกสบายใจ
You are always gonna be my love
     แพทย์หญิงวัยกลางคนยิ้มใจดีให้เธอมาแต่ไกล ท้องฟ้าลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวสวัสดีทักทาย ถึงเวลานัดของเธอพอดีทั้งสองจึงพากันเข้าไปในห้องตรวจที่มีบรรยากาศเหมือนห้องรับแขกเสียมากกว่า อาจเป็นเพราะที่นี่คือแผนกจิตเวชเลยคำนึกถึงสภาพแวดล้อมซึ่งอาจส่งผลต่อจิตใจของคนไข้เป็นสำคัญ

     ท้องฟ้าทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่ประจำซึ่งเว้นระยะห่างจากเก้าอี้ของแพทย์พอสมควร

"อารมณ์ดีเหรอจ้ะ? เพลงนั้นหมอเคยฟังด้วย ที่กำลังฮัมอยู่น่ะ" คุณหมอเอ่ยพลางเปิดแฟ้มประวัติอาการของท้องฟ้า

ท้องฟ้ายิ้มเป็นคำตอบโดยไม่ได้พูดอะไร

"คราวก่อนหมอเพิ่มโดสยาไป แรงขึ้นกว่าที่เคยเพราะคุณนอนไม่หลับ เป็นอย่างไรบ้างคะ? ทานแล้วมีเวียนหัว อาเจียน หรือท้องเสียไหม"

     ท้องฟ้าส่ายหน้าเป็นคำตอบ ยังคงไม่พูดอะไรเพราะเพลง First Love ยังคงติดอยู่ในหัวของเธอขณะนั้น

"ดีเลย แล้ว...เรื่องการนอนดีขึ้นไหมเอ่ย" คุณหมอซักต่ออย่างใจเย็นโดยไม่ได้บังคับให้ท้องฟ้าพูด

"นอนเร็วขึ้นนิดหน่อยนะคะ ตีสองก็นอนแล้ว ปรกติจะกระสับกระส่ายถึงหกโมงเช้ากว่าจะนอนได้" ท้องฟ้าเอ่ยเป็นประโยคแรกด้วยท่าทีสดใส

     แพทย์หญิงพยักหน้า "สะดุ้งตื่นกลางดึกไหม"

"อืม....มีบางครั้งค่ะ วันไหนสะดุ้งตื่นก็จะนอนต่อยาก แล้วพอไม่สามารถนอนต่อได้ก็จะฉุนเฉียวมากๆ ด้วย จนคนในบ้านทักเลยค่ะว่าโมโหร้ายจนเกินไป"

     คุณหมอจดอาการของท้องฟ้าพลางพยักหน้าเข้าใจ ท้องฟ้าจ้องมองสีหน้าวินิจฉัยของหมอ ตอนนี้เพลงในหัวเธอเริ่มเบาบางลงเมื่อเธอออกปากพูดคุย

"แล้ววันนี้คุณท้องฟ้ามีอะไรมาเล่าให้หมอฟังไหมคะ หรือรู้สึกอย่างไรบ้างช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา"

     ท้องฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดราวกับครุ่นคิด "วันนี้นึกเรื่องตอนเด็กมากๆ ไม่ออกเลยค่ะ นึกออกแต่เรื่องราวสมัยมัธยมปลายที่เคยลืมไปเลยช่วงหนึ่ง แบบนี้ต้องเล่าให้หมอฟังไหมคะ?" 

"เล่าได้ทุกอย่างเลยค่ะ ถ้าคุณรู้สึกอยากเล่า หรือถ้าไม่อยากเล่าเรามาหากิจกรรมทำกันก็ได้ หมอมีบอร์ดเกมส์เยอะเลย" แพทย์หญิงเริ่มให้ทางเลือกกับท้องฟ้าที่ดูจะลังเลไม่น้อย บางทีเธอก็แค่รู้สึกปลอดภัยเวลาได้มาเจอกับคุณหมอคนนี้ แต่ก็ไม่ได้อยากเล่าเรื่องอะไร ขณะเดียวกันบางครั้งเธอก็อยากจะสาธยายเรื่องราวเป็นร้อยเป็นพัน

"เล่าดีกว่าค่ะ เรื่องวันนี้ฉันรักมัน...พอจำได้แล้วก็ไม่อยากจะลืมมันไปอีก ขอเล่าให้คุณหมอฟังเพื่อทบทวนตัวเองไปด้วยก็แล้วกันนะคะ"

     เด็กหญิงผมสั้นในชุดนักเรียนมัธยมปลายเอกชนชื่อดังเดินดุ่มๆ มาที่หน้าบ้านเพื่อรอรถโรงเรียนมารับ เธออยู่ม.4 และเพิ่งย้ายโรงเรียนใหม่ และนี่ก็เป็นการนั่งรถโรงเรียนครั้งแรกของเธอ
     รถสองแถวจอดเทียบหน้าบ้าน เธอขึ้นไปนั่งตรงมุมหนึ่งของรถ มีนักเรียนบางคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว หลังจากนั้นรถโรงเรียนก็วนไปรับเด็กๆ โรงเรียนเดียวกันระแวกนั้น

     ระหว่างทางไปโรงเรียนท้องฟ้าสังเกตุเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอในรถสองแถว เขาดูง่วงมาก สีหน้าไม่สบอารมณ์และหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบกับโทรศัพท์โนเกียร์ สิ่งที่สะดุดตาท้องฟ้าที่สุดคือเขาคนนั้นถือหมอนลายคิตตี้ไว้ในมือราวกับเด็กติดผ้าเน่า และแน่นอนว่า "เขา" ไม่ใช่ผู้หญิง

     ช่วงเดือนแรกท้องฟ้านึกสนุกนั่งดูการแต่งตัวของรุ่นพี่คนดังกล่าวทุกวันเวลาไปโรงเรียน บางวันเขาดูเหมือนหนาวมากทั้งที่อากาศร้อนเพราะสวมเฟลอร์ทับชุดนักเรียนชายไปโรงเรียนด้วย ส่วนบางวันก็ดูรีบจนรันกระดุมผิดเม็ด

     เธอไม่เคยคุยกับเขาเลยสักคำ เพราะรถโรงเรียนในตอนเช้านั้นเต็มไปด้วยคนง่วงอลอึงกันหมด ท้องฟ้าเห็นรุ่นพี่คนเดิมระหว่างช่วงพักที่โรงเรียน เขาดูเป็นคนเฮฮาและละเมียดละไมอย่างมาก ตรงข้ามกับท้องฟ้าที่มักจะรวมหัวกับพวกเพื่อนหลังห้องหรือบางทีก็เพื่อนห้องอื่น พากันประดิษฐิ์ระเบิดปิงปอง หรือไปหากบมาแกล้งเพื่อน คลุกดินคลุกฝุ่นพอสมควร

"ไอ้ฟ้ามึงช่วยคุยกับรุ่นพี่ที่นั่งรถโรงเรียนคันเดียวกันได้ไหม เรื่องเพื่อนของเขาอ่ะ ช่วยกูหน่อยนะ" เพื่อนสาวคนหนึ่งของท้องฟ้าแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนห้องเดียวกับรุ่นพี่คนนั้น เธอไม่คิดว่าเป็นเรื่องเสียหายที่จะทักทายคนมักหน้าคุ้นตา

     สมัยนั้น MSN กับ Hi5 เป็นที่นิยมอย่างมาก ท้องฟ้าจึงเริ่มจากการไปคอมเม้นท์ใน Hi5 ของรุ่นพี่รถโรงเรียน
สวัสดี จำเราได้ไหม ที่นั่งตรงกันข้ามทุกเช้า     และนั่นก็คือบทสนทนาแรก ตามมาด้วยอีกร้อยพันบทสนทนาใน MSN และบนรถโรงเรียน รวมถึงระหว่างอยู่ที่โรงเรียนในช่วงพัก บางวันกลุ่มท้องฟ้ากับเพื่อน และรุ่นพี่กับเพื่อนของเขาก็จะนั่งทานข้าวไม่ไกลกันมากจึงตามมาด้วยบทสนทนา

     จาก MSN กลายเป็นการโทรหากันทุกวัน และไม่ได้สอบถามอะไรเกี่ยวกับคนที่เพื่อนสาวแอบชอบมากนัก เพียงแต่คุยเล่นสัพเพเหระ จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่ทางบ้านเริ่มต่อว่าท้องฟ้าเกี่ยวกับการคุยโทรศัพท์นาน...รวมถึงคุยโทรศัพท์กับคนที่ไม่ได้มีศาสนาตรงตามที่บ้านชอบ มากกว่านั้นยังเป็นเรื่องเพศสภาพของทั้งสองคนที่ดูสับสนเต็มประดา  เลยกลายเป็นปัญหาขึ้นมาจนเด็กหญิงต้องฝืนใจบอกรุ่นพี่ว่าให้หยุดโทรมา...

"แล้วความสัมพันธ์ได้ดำเนินต่อไหมคะ?"แพทย์หญิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มใจดี

     ท้องฟ้าพยักหน้า "สิบกว่าปีเลยล่ะค่ะ ที่เล่าไปเป็นแค่ช่วงเริ่มต้นอันน้อยนิด....น้อยนิดมากๆ" เธอยิ้มอย่างเปี่ยมสุข

"ต่อจากนั้นเป็นอย่างไรคะ?" แพทย์เงยหน้าจากการจดแล้วถามต่อ

ฉันลืมอีกแล้วว่าเป็นอย่างไรต่อ...จำได้แค่ว่าฉันเปิดเพลง First Love ของ Utada Hikaru ฟังแล้วนึกถึงเขาอยู่บ่อยๆ ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้
จริงๆ แล้วคนชอบเข้าใจว่าเพลงนี้คือเพลงรักแสนหวาน บางึนถึงขั้นเอาไปบรรเลงในงานแต่งงานด้วย
 
.....แต่จริงๆ มันคือเพลงเศร้าต่างหาก
 

SHARE
Writer
TikNopOfficial
FB TikNopOfficial, IG tik.nop
music, writing, politics, philosophy , mythology, psychology, pets

Comments