บ่ายสองสิบสองของวันพฤหัส
( 2.12 PM )

"ไง ทำไมหน้าหงอยขนาดนั้น" น้ำเสียงเป็นห่วงคุ้นเคยดังอยู่เหนือหัว คนที่โดนทักเงยหน้าขึ้นแต่ก็ต้องหรี่ตาลงเพราะแดดในช่วงเวลาบ่ายสองไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย แม้ว่าเขาเองจะนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ แต่มันไม่วายจะแทรกซึมผ่านเงาไม้แยงเข้ามาในตาเขาเสียได้

"อกหัก" เขาตอบสั้นๆ ไม่อยากลงรายละเอียดถึงมันว่าโดนสาวทิ้งมาเมื่อคืนอย่างไม่ใยดี

"หนักเลยสิ" คนถามนั่งลงข้างกันดวงตาคู่นั้นจ้องมองเข้ามาในตาเขา ร่องรอยความช้ำจากการร้องไห้เด่นชัดเขารู้ดี

"อือ"

"เล่าได้นะ"

"ไม่มีอะไร...แค่ถูกทิ้ง"

"..."

"เหมือนเป็นขยะ ฮ่ะ" เขาแค่นหัวเราะเบาๆ สมเพชตัวเองนิดหน่อย มือเรียวของพี่สาวตบสองสามทีบนไหล่ ราวกับจะปลอบใจว่าไม่เป็นไร

"นี่" 

"..."

"อะ"

"อะไร" เขารับโทรศัพท์ที่พี่สาวยื่นมาให้ ภาพหนึ่งปรากฏอยู่ที่หน้าจอ แปลความหมายจากภาพได้ว่า

ไม่ต้องกังวลไป เธอไม่ใช่เศษขยะของจักรวาลนี้
เหมือนน้ำตาจะไหลลงมารอมร่อ
เขาที่ถูกทิ้งมา
ไม่รู้เหตุผลด้วยซ้ำว่าทำผิดอะไรหนักหนาขนาดนั้น
หรือจริงๆแล้วเขาไร้ซึ่งความผิด
เธอแค่หมดรัก
และเลือกที่จะโบยบินจากไป

"อยากร้องก็ร้อง" ทันทีที่สิ้นเสียงเขาก็ทิ้งหัวลงกับไหล่บอบบางนั้น สะอื้นออกมาเหมือนจะขาดใจ



เธอเคยเห็นน้องชายร้องไห้อยู่หลายครั้ง

ตอนหกล้มครั้งแรก
ตอนจักรยานล้ม
ตอนพ่อกับแม่ไม่ให้ของเล่น
ตอนเธอโกรธไม่ยอมเล่นด้วย

แต่ไม่มีครั้งไหนร้าวรานเท่านี้
พี่สาวอย่างเธอพลอยเจ็บในหัวใจไปด้วย 
อยากแบ่งเบามาบ้าง แต่ความเจ็บของใครคนนั้นต้องรับมันเอง
เธอทำได้แค่อยู่ตรงนี้
บอกกับคนคนนี้ว่าทำดีมากแล้วที่ผ่านมา

"ฟังพี่" เธอประคองหน้าคนที่ดวงตาหม่นแสง ขอบตาแดงบวมช้ำ

"..."

"แกเก่งแล้ว ทำดีที่สุดแล้ว อย่าโทษตัวเอง อย่าโทษโลกใบนี้ อย่าได้กล่าวโทษใคร แต่ให้อภัยนะ ให้อภัยทุกอย่าง ทุกความร้าวรานที่เกิดขึ้น มันจะค่อยๆหายไป แล้วถ้ามันไม่หาย แกมีพี่" คนฟังพยักหน้า น้ำตายังไม่หยุดไหล

"เขาไม่รักแล้ว แค่ไม่รัก" 

"แต่พี่รัก จำไว้แค่นี้พอ" เธอสวมกอดคนที่กำลังแตกสลาย ใช้อ้อมแขนเล็กๆของเธอกอบโกยทุกเศษซากความเจ็บช้ำนั้นไว้ เพื่อรอวันให้อีกคนซ่อมแซม หล่อหลอมมันขึ้นมาใหม่

เธอรู้ว่าวันนึงน้องชายเธอจะหายดี
อาจมีแผลเป็น
มีร่องรอย
อาจใช้เวลาเนิ่นนาน
แต่สักวันบาดแผลย่อมมีวันหาย
มันเป็นความจริงของโลกใบนี้

และเธออยากให้น้องชายเธอรู้ว่า

เขาถูกรักจากพี่สาวคนนี้เสมอ


ขอให้ทุกบาดแผลหายดี


- ลุค
SHARE
Writer
Bipolardisorder
voir la vie en rose
เรื่องราวไม่สิ้นสุด แม้ถึงวันที่ต้องหลุดออกจากวงโคจร

Comments