#1 "ลูกไก่ในไข่ที่ยังไม่ฟัก"


1
ผมประสบอุบัติเหตุรถมอร์ไซค์ล้ม เข้า รพ นอนอยู่ 10 วัน
ส่วนตัวตั้งใจจะบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนนี้มาสักพัก แต่คงเพราะร่างกายและหัวใจที่ไม่ค่อยพร้อมมาก
รวมถึงแนวคิดที่อยากสื่อ ซึ่งหากเขียนเมื่อสักอาทิตย์วันก่อน คงออกมาอีกแบบ

2
เมื่อย้อนไปถึงวันที่ปัญหาคืบคลานเข้ามา
นั่งกังวลเรื่องงานการในวันนี้ รวมถึงอนาคตในวันข้างหน้า คิดว่ามันจะไหวไหม ทำได้ไหม
ซึ่งเอาเข้าจริง ในสถานการณ์ที่ความกลัวครอบงำปัญหาและเรื่องราวของชีวิต สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ปัญหา แต่เป็นความกลัวเองนั่นแหละ

3
จากชื่อเรื่อง รู้สึกจะพาออกทะเลไปไกลพอดู แต่เมื่อคิดว่า นี่อาจจะเป็นเพียงบทเดียว (หลายตอน) ที่บันทึกเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงนี้เอาไว้ ก็ขอแวะ รวมถึงออกนอกเรื่องบ้างเถอะ เพราะเเก่นที่อยากเล่าก็เป็นเรื่องสะเปะ สะปะทั้งนั้น เราเกิดมาจากการรวมตัวของสิ่งอื่น ๆ แหละ

4
เรามาเริ่มจากการ “เข้าใจและยอมรับ” แล้วกัน
ผู้ชายวัยจะ 40 บวกกับสิ่งที่ผ่านมา (หมายถึงเมื่อนั่งมองย้อนไปนั้น จะพบว่า 80% ผมนั่งจำแต่ความสำเร็จ 20% คือความล้มเหลวและอื่นๆ)
นั้นมีอีโก้มากมาย
เราสำเร็จเรื่องการพัฒคน เราเก่งเรื่องตัวเลข เราเก่ง บลาๆ
เชื่อว่าไม่มากก็น้อย อีโก้ช่างสูงส่ง

จนกระทั่งบาดเจ็บ จนเรียกได้ว่าเฉียดความตาย
กินข้าวเองไม่ได้ อาบนำ้ไม่ไหว
อย่าว่าแต่ลุกไปห้องนำ้ แต่นอนเบ่งเยี่ยวบนเตียง ยังทำไม่ได้เลย
ตอนนั้นแหละ ถึงนอนคิดว่า ตัวเราเล็กน้อย อ่อนแอ
และเป็นภาระคนอื่นมากแค่ไหน


5
ผมจำอะไรเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้
จำได้เพียงตอนที่ขับรถออกมาจากบ้านเพื่อนในเวลา 4 ทุ่ม จากนั้นทุกอย่างก็เป็นเรื่องเล่า

แฟนเล่าให้ฟังว่า
เพื่อนเล่าให้ฟังว่า
พ่อแม่ บอกว่า

ซึ่งทั้งหมด ไม่มีเศษเค้าในหัวสมอง เหมือนชั้นวางของว่างเปล่าที่มีคนมากำหนดว่า ตรงนี้เป็นชั้นวางหนังสือนะ แล้วพากันเอาหนังสือมาวางให้เต็ม
เรามีหน้าที่เหมือนคนที่ไปใช้บริการ
หยิบหนังสือเหล่านั้นมาอ่าน สะเทือนใจกับเรื่องราว
จดจำเป็นบทเรียน

แต่ไม่รู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องของเรา


6
ห้าวันหลังจากไม่ได้สติ ร้องโวยวาย และเรียกร้องนั้นนี่เมื่อรู้สึกตัวอยู่
ผมก็เริ่มมีสติ แล้วก็พบว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม

เหมือนตื่นขึ้นมาในร่างคนอื่น นอนแน่นิ่งไหวติงไม่ได้ สองแขนถูกมัด (เพราะตอนไม่รู้เรื่อง เหมือนผมจะพยายามแกะเฝือกที่คอ เลยโดนมัด)

คอใส่เฝือก หิวน้ำ
และไม่ได้อาหารมาหลายวัน
ผมนอนลืมตาโดยที่ไม่โวยวายครั้งแรก
ด้วยคำถามว่า เกิดอะไรขึ้น เราเป็นอะไร

คล้ายเด็กรื้อกองจิ๊กซอว์ คุ้ยค้นที่ละชิ้นส่วน หวังว่าจะมีสักอันที่เอามาเรียงร้อยต่อตัวให้เกิดภาพใหญ่ที่ถูกแอบซ่อน

แต่ก็ไม่พบอะไร ไม่หลงเหลือทรงจำ
มีเพียงความรู้สึกเจ็บในที่ต่าง ๆ ปวดร้าวตามร่างกาย และคิดว่า
จากนี้เราจะทำและเป็นอะไรจนกระทั่งถึงวันสุดท้าย


7
“ดีขึ้นจากวันแรกมาก” ก้อยบอกผม
และพยายามเอารูปวันแรก ๆ ที่ผมเจ็บให้ดู
ผมปฏิเสธและบอกว่า แค่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ก็ไม่ไหวจะรับได้ อย่าให้พบสิ่งที่หนักกว่านี้เลย

ใช่ว่าจะทำใจกับมันไม่ได้
แต่รู้สึกเจ็บปวดกับความไม่เอาไหนของเรามากกว่า
เกลียดความเป็นภาระ
เกลียดความทำอะไรไม่ได้ที่ต้องเผชิญ

ราวลูกนกลูกไก่ที่นอนกลิ้งในเปลือกไข่ใบโตแห่งอีโก้ที่สะสมมาทั้งชีวิต
ผมนั่งคิดถึงสิ่งที่เราจะทำหลังจากนี้
ไม่ยอมรับว่าบาดเจ็บ ไม่ยอมรับว่าหมดสภาพ
คิดเพียงว่า “ถ้าหายนะ” จะทำอะไร

ท้าทายตัวเองว่า

"อย่าให้กูหายนะกูจะ... "
"อย่าให้เป็นเหมือนเดิมนะ กูจะ..."


8
วันที่หกใน รพ ผมถูกย้ายไปห้องพิเศษ

อย่างน้อยก็ทำให้ก้อยหรือคนที่มาเยี่ยมสะดวกสบายมากขึ้น แต่ตัวผมก็ยังคงอยู่ในสภาพที่ยังทำอะไรไม่ไหว นอนเป็นผักที่พูดได้

โวยวาย เรียกร้อง สั่งการเรื่องต่าง ๆ และโมโหเมื่อไม่ได้ดังใจ ซึ่งเมื่อคิดย้อนไป ก็ได้แต่บอกว่า อย่าทำแบบนั้นอีกนะ

แม้จะแก้ตัวว่า เราอาจเจ็บอยู่
เมายาแก้ปวดหรืออะไรมากมายจะยกมาอ้าง

แต่ก็ต้องยอมรับว่า "มันน่ารังเกียจ"

เราแม่งนิสัยไม่ดี


9
ผมย้ายมาอยู่ห้องพิเศษได้วันกว่าๆ ในตอนเย็นของวันที่สองก้อยเอาข่าวดีที่สุดอย่างหนึ่งมาบอก เพียงแต่ว่ามันอาจมาในช่วงเวลาที่เราอ่อนแอ มันจึงเป็นข่าวที่ไม่รู้ว่าจะรู้สึกกับมันอย่างไร ดีใจ เสียใจ ปะปนคนกันมั่ว

สีขาวดำปนเปกันกลายเป็นเทาหมอง ๆ แต่เมื่อมองให้ทะลุ
มันคงเป็นจุดเริ่มต้นให้เราเปลี่ยนความคิด
ทำให้ไก่น้อยกระเทาะเปลือกอีโก้ออกมาลืมตา
และพยายามคิดหาทางเดินต่อไปให้ได้
.
ก้อยบอกว่า
ก้อยท้อง...
————————
SHARE
Written in this book
ใกล้
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments

khaikung
17 days ago
เพิ่งรู้ข่าวเลยครับ ขอให้ปลอดภัยนะครับ
Reply
imonkey7
16 days ago
ขอบคุณครับ
niji
17 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอให้หายเร็วๆค่ะพีี
Reply
imonkey7
16 days ago
ขอบคุณคับ
lalajinx
17 days ago
กรี๊ด ๆๆๆๆๆๆ ขอดีใจเรื่อง SL ก่อน 5555555+

หายไว ๆ นะคะ เฮีย จะได้เตรียมตัวจะเจอกับลูกลิงคนใหม่
Reply
imonkey7
16 days ago
ปาร์ตี้ๆ
imonkey7
9 days ago
ตอนสองมาแล้ว
http://storylog.co/story/6136ff0f423acbdf495b4902
Reply
July_Moon
9 days ago
ลูกลิง ๆ อ่านตอน 2 แล้ววนกลับมาตอนนี้ แต่ดีใจจังเรื่องลูกน้อย รักษาสุขภาพดี ๆ นะคะ ฮึบบบ
Reply
imonkey7
9 days ago
ขอบคุณคับ สู้ ๆ และขอให้ปลอดภัยในสถานการณ์แบบนี้เช่นกันคับ