มนุษย์จำพวกถนัดทำร้ายจิตใจคนอื่น
      บนโลกใบนี้ มนุษย์บางจำพวกมักจะตอกย้ำความผิดพลาดที่คนอื่นเป็นคนทำผิดเสมอ ขอเเค่ไม่ใช่ตัวเขาเอง ไม่ว่าอะไรก็ล้วนทำร้ายกันด้วยคำพูด 
สีหน้า เสียดสีกันทั้งนั้น 

     
      เขาหวังเพียงเเค่หาที่ๆระบายให้ตัวเองที่ประสบเจอมาลงไปที่อีกคนนึงที่โชคร้ายกว่าตน 
เเต่ไม่เคยนึกถึงจิตใจของคนที่โดนกระทำ 
ไม่ใช่คนอื่นเเล้วจะเข้าใจความรู้สึกคนอื่นได้ยังไง 


เคยมีเพื่อนคนนึงสอนฉันว่า 
   "ต่อให้มึงทำผิดพลาด กุเคยหัวเราะเยาะมึงไหม" นั่นคือคำพูดที่ทำฉันอึ้ง เเละรู้สึกในภายหลังว่า เออจริงว่ะ


      มองย้อนกลับไป มีเเต่เตือนด้วยความหวังดี 
ต่อให้ไม่ใช่คำพูดสวยหรู 
เเต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันจี้เข้าไปในความรู้สึกผิด


เพราะเขาไม่เคยหัวเราะเยาะในสิ่งที่เราทำผิดพลาด
เพราะถ้าเราหัวเราะเยาะในสิ่งที่เขาเจอเรื่องเฮงซวยมา
วันทั้งวันก็คงทำให้คนนั้นรู้สึก bad day 
คอยย้ำคิด เเละวนเวียนกับเรื่องนั้นมาตลอด 
จนเครียด ตอกย้ำความผิดพลาดของตัวเองมาตลอด 



เเต่สำหรับเขา เส้นทางที่เดินผิด
กลับไม่สามารถเดินย้อนเวลาเพื่อเลือกเส้นทางใหม่

เมื่อเลือกเดินเส้นทางผิด ก็ต้องกล้าเผชิญกับมัน
เเน่นอนว่านั่นคือคำพูดที่อยู่ในหัวฉันเอง 
ในตอนที่ทุกอย่างมืดดำ 
มองวิธีแก้ปัญหาไม่ออก 
อยากทิ้งทุกอย่าง ภาระที่แบกรับ
ในใจล้วนอยากได้ความช่วยเหลือ
เเต่ใครจะช่วย ในเมื่อทุกคนไม่เข้าใจในความผิดครั้งนี้ 


ถ้านัดรวมกันเเล้วคนๆนึงมาสาย
อย่างเเรกคงมองว่าตื่นสายล่ะสิ! ขักช้าล่ะสิ!
เเล้วเคยมองไหมว่าระหว่างที่เขาเดินทางมา
เขาเจอปัญหาอะไรไหม
อย่างเช่นวินพาหลงทางมันเลยช้า
หรือถ้าฝนมันตกวินเลยหยุดพักระหว่างการเดินทาง



ห้ามสิ่งที่เกิดขึ้นได้หรือ?

 เป็นเเค่มนุษย์ธรรมดา
ไม่ได้พิเศษเหมือนตัวละครในแฟนตาซี
ที่จะเกิดขึ้นเหมือนปาฎิหารย์
เพราะงั้นก็อย่าได้คาดหวังกับคนอื่นนักเลย 
กับบางคนยังผิดหวังตัวเองเหมือนกัน 
.

.

.

ให้เขาเป็นคนผิดหวังตัวเองก็เพียงพอแล้ว

สำหรับคนที่จิตใจเข็มเเข็งมากพอ
ฝืนอดทนก้าวผ่านมันไปด้วยคำปลอบใจตนเอง
ไหนเลยจะมีคำพูดคนอื่นมาปลอบใจ
นอกจากเสียว่า ดูถูก เหยียดสีต่อมนุษย์ด้วยกันเอง


สายตาที่มองมา หรือแม้เเต่คำพูด
ทุกการกระทำของทุกคน สำหรับพวกเขาเเล้ว
ล้วนเก็บไปคิดหมด


ต่อให้เขาไม่พูด เงียบ เเต่ทุกอย่างอยู่ในความคิดเขาเสียเเล้ว เขาเงียบคุณก็ไม่รู้
เขาไม่ได้ต่อต้านการกระทำของคุณ
ทำได้เพียงฟังคุณพูด
งั้นคุณก็สบายใจพูดได้
ตลก!


จากคำพูดที่ทำร้ายจิตใจ ตอกย้ำความผิดพลาด 
เเต่สำหรับคนๆนึงมันเจ็บมาก 
เจ็บจนอยากหนีไปให้ไกล 


อยากทิ้งทุกอย่างไว้ 
เเต่เพราะเรื่องในอดีตที่มันเเย่
ก้าวผ่านมาเเล้วกับอีกเเค่เรื่องนี้เรื่องนึง 
ก็แค่ก้าวผ่านไป มองย้อนกลับไปก็เป็นเรื่องโง่ๆ
ที่เลือกผิด 


เพราะเเบบนั้นสำหรับมนุษย์เเล้ว
ไม่สมควรมองความผิดพลาดของเขาเป็นเรื่องตลก
มันเป็นการตอกย้ำ 
ต่อให้ด่าว่าไร้คำผิดชอบ 
เเล้วรู้หรือ ว่าเขาไร้ความผิดชอบจริง 



สำหรับบางคนเติบโตบรรลุนิติภาวะสิบแปดปี
พวกเขาก็เหมือนผู้ใหญ่ที่หัดเดิน
ทุกอย่างที่เขาทำ ล้วนเป็นการทำครั้งเเรก 

อย่าทำเหมือนว่าเขาไร้การสั่งสอน
เพราะเขาไม่มีใครสอนเขาจริง
จำเป็นต้องเติบโตลำพัง


คุณจะว่าเขาได้ยังไง 
ถ้าไม่มีพ่อแม่ ไม่มีครอบครัว 
เขาเติบโตมาลำพัง
ผิดพลาดมากี่ครั้ง ทำได้เเค่ปลอบใจตัวเอง
คนอื่นกลับตอกย้ำ
มันไม่น่าให้อภัยขนาดนั้นเลยเหรอ?


หากไม่มีผู้ใหญ่สอนการใช้ชีวิต
เเต่พวกเขาเองก็พยายามที่จะสอนตัวเอง พึ่งพาตัวเอง 


กับบางคน พวกเขาคิดว่า 
ผู้ใหญ่เองก็มีความผิดพลาดแต่ไม่ยอมรับโดยดี
เเต่ทำไมคนที่อายุวัยเยาว์กว่าถึงไม่ได้ดูถูกคุณ ด่าคุณ?
นั่นเป็นความผิดพลาดที่ใครๆก็ไม่อยากทำผิด 
บางครั้งกับบางคนผ่านความรู้สึกนั้นมาแล้ว
เข้าใจมันอย่างดี 

ทำผิดครั้งเดียว โดนมองว่าเป็นความผิดพลาดตลอดกาล



หากคิดว่าการโดนคนอื่นมองว่า
เป็นคนไร้ความรับผิดชอบ ก็อย่ามองเขา 
หากเขาโดนดุด่าว่ากล่าว 
ไม่ควรตอกย้ำ 
ไม่ควรพูดอะไรทั้งนั้น 
ทางที่ดีหนีจากจุดนั้นได้ก็หนีออกมา


เพราะไม่อยากมีใครให้คนอื่นมาเห็นความผิดพลาดหรอก



เป็นคุณ คุณชอบไหม? 
เป็นร่องรอยบาดแผลในใจของคนอื่น :)

SHARE

Comments