มุมขวาของหน้าต่าง

นั่งมองภาพตัวเองที่สะท้อนบนหน้าจอโน๊ตบุ๊ค พบว่าตัวเองในวันนี้ไม่ได้แต่งแต้มสีสันอะไรเลย
สีผิวของใบหน้าไม่ได้เรียบเนียนนวลเนียนเหมือนเปลือกไข่ หางคิ้วไม่ได้ถูกลากยาวออกไป พื้นที่ภายในคิ้วไม่ได้ถูกถมให้เข้มขึ้น โหนกแก้มไม่มีสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากสีซีดจาง  ผมเผ้าถูกหวีลวก ๆ ไร้พันธนาการจากยางรัดผม 

ละความสนใจจากภาพด้านหน้า หันมองไปทางขวา 
เจอท้องฟ้า เป็นสีฟ้าอ่อน ๆ กับปุยเมฆสีขาวแล้วรู้สึกถึงอิสระทางใจ ความรู้สึกแบบนี้ ไม่ได้หาเจอง่าย ๆ หรอกนะ  ขอบคุณตัวเองที่ให้โอกาสตัวเองมานั่งในจุดนี้ ที่สามารถมองเห็นท้องฟ้า ปุยเมฆ แล้วก็นกพิราบที่เกาะบนหลังคา 


SHARE
Writer
coffeecup
reader , writer
ก็แค่นั้น

Comments