กาลครั้งหนึ่งของของขวัญ
เหนื่อยไหม?

จะผ่านไปไหวหรือเปล่า?

ทำไมร้องไห้จนตาช้ำแบบนั้น?

การมีชีวิตยากขนาดนั้นเลยหรอ?

เธอเฝ้าถามกับตัวเองอยู่ทุกวันในช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงเวลาแห่งความเลวร้ายของชีวิต เธอรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวในการมองหาความสุข เธอเป็นผู้ล้มเหลวในการแสวงหารอยยิ้ม จนลืมไปว่าบางทีการยกยิ้มไม่จำเป็นต้องแสวงหาจากไหน

โรคร้ายกัดกินและทำลายเธอ

หัวใจดวงนั้นแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เปราะบาง พร้อมปลิดปลิว

...เหนื่อยเกินไป

...อยู่ไม่ไหว

...เจ็บปวดเหลือเกิน

...ยากไปหมด

เธออยากทิ้งตัวเองลงจากตึกชั้น 24 นี้ แต่ยังเกรงใจผู้อยู่ร่วมคอนโด จะไปทั้งทีไม่อยากให้คนมาตามกร่นด่าหรอกนะ ตลกร้าย วิธีไปมากมายผุดขึ้นในหัวเธอ แต่กลับไม่มีสักทางที่เธอเลือกจะลงมือทำ

"ไม่อยู่แล้วได้ไหมแม่" เอ่ยถามแผ่วเบาในคืนหนึ่งที่สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก

ชีวิตที่แค่จะนอนให้หลับยังทำไม่ได้

ชีวิตที่แค่จะกินให้อิ่มยังทำไม่ลง

ชีวิตที่แค่จะไม่ทำให้ตัวเองเกิดแผลยังไม่สามารถเป็นไปได้

ข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยกรีดของสิ่งมีคม รอยกัดจากฟันคมๆของเจ้าตัว

"ทำไมล่ะลูก"

"เหนื่อย ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่" น้ำตาหลั่งริน น้ำเสียงสั่นเครือ

"มันเป็นบททดสอบหนึ่งที่ผ่านมาให้หมาน้อยผ่านไปไงลูก"

"ไม่เอาแล้ว สอบตกก็ได้ ไม่เอาแล้ว" 

ไม่ใช่เธอจะไปรู้อะไร มันทรมานเกินไป ได้โปรดปล่อยเธอไป อย่าได้พยายามรั้งหรือรักกันอีกเลย เธอไม่ต้องการอะไรแล้ว ไม่อยากถูกรัก เพราะไม่อยากให้คนที่รักเธอต้องเสียใจในวันที่เธอตัดสินใจจะปล่อยตัวเองไป

ลูกรัก ทุกคนเกิดมาเพื่อเป็นของขวัญให้ใครสักคนเสมอ

"ลูกคือคนนั้น คือของขวัญของแม่"

ของขวัญชิ้นนี้เริ่มเติบโต

ของขวัญชิ้นนี้เริ่มก้าวผ่าน

ของขวัญชิ้นนี้เริ่มถูกปลดปล่อยจากโรคแสนใจร้าย

"เริ่มลดยาได้แล้วนะคะ Latuda เหลือครึ่งเม็ดได้แล้ว"

เสียงจากคุณหมอจิตแพทย์ประจำตัวดังขึ้น ความรู้สึกตอนนั้นคือใจชื้น สัญญาณที่ดีเริ่มมีขึ้น อีกไม่กี่ปีจากนี้เธอจะหายดี เรียนรู้ที่จะอยู่บนโลกนี้อย่างดี เรียนรู้ที่จะรักอย่างระวัง ไม่ทำตัวเองแตกสลายไม่ว่าจากใคร แม้กระทั่งจากตัวเธอเอง เรียนรู้ที่จะกอดตัวเองในวันที่ใจร้าย 

เธอได้เรียนรู้ว่าทุกสิ่งผ่านมาแล้วล้วนผ่านไป

เธอรู้แล้วว่าเธอเก่งกว่าสิ่งอื่นใดที่ผ่านเข้ามา

เธอรู้แล้วว่าจากนี้เธอจะผ่านมันไป

เรื่องราวร้ายๆอาจผ่านเข้ามาอีก อาจจะเลวร้ายกว่านี้ หรืออาจจะใจดีกับเธอกว่านี้ แต่ใช่ มันจะผ่านไป

กาลครั้งหนึ่งของขวัญชิ้นนี้เกือบปลิดปลิว

ของขวัญชิ้นนี้เคยแหลกสลาย

แต่วันนี้มันกลายเป็นเพียงกาลครั้งหนึ่ง มันยังไม่จบบริบูรณ์ และจะไม่มีวันนั้น แม้วันสุดท้ายที่ของขวัญชิ้นนี้จากไป เรื่องราวของเธอจะเป็นกาลครั้งหนึ่งตลอดไป


หมายเหตุ : Latuda เป็นชื่อยาตัวหนึ่งที่ใช้รักษาโรคไบโพลาร์


- ลุค
SHARE
Writer
Bipolardisorder
voir la vie en rose
เรื่องราวไม่สิ้นสุด แม้ถึงวันที่ต้องหลุดออกจากวงโคจร

Comments