To, our memory and to let you go
บทความนี้เราเขียนเป็นพิเศษให้กับคน ๆ หนึ่งล่ะค่ะ แต่ถ้าหลงเข้ามาแล้วจะอ่านด้วยก็ได้นะคะ ถือว่าเราอยากมาเล่าเรื่องความรักในอดีตให้ฟังก็ได้ ฮ่า แต่ถ้าเศร้าอยู่ อย่าเพิ่งอ่านก็ได้นะคะ ;—; 


TW : /เนื้อหามีการพูดถึงความตายอย่างคลุมเครือ อาจทำให้รู้สึกเศร้าหรืออ่อนไหวได้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน/


หมายเหตุ1 : เรื่องราวที่เล่าเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งมาจากประสบการณ์ของตัวผู้เขียนเอง มิได้ทำการดัดแปลง/คัดลอก/ล้อเลียนบทความใดใดทั้งสิ้น

หมายเหตุ2 : ขอความกรุณางดถามช่วงเวลา /ชื่อ และรายละเอียดส่วนตัวของ “พี่สอง” นะคะ


หมายเหตุ3 : เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องผี ไม่น่ากลัวค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ เราก็กลัวเหมือนกัน ไม่กล้าเล่าหรอกค่ะ55


หมายเหตุสุดท้าย : เรื่องราวเหล่านี้เป็นเพียงอดีต ความรู้สึกของเราตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากแล้วค่ะ 



เอาล่ะ ๆ จะเล่าแล้ว เริ่มอ่านได้ค่ะ!


—————-

เรื่องมีอยู่ว่า…


เราเคยมีคนที่ชอบอยู่หนึ่งคน ขอแทนตัวเขาว่า
 ‘พี่สอง’ แล้วกันค่ะ

เรากับพี่สองไม่ได้คุยกันมานานหลายปีมากแล้ว เกือบ5-6ปีได้ละมั้ง ครั้งสุดท้ายที่คุยกัน ถ้าจำไม่ผิดคือคืนวันปีใหม่ คำอวยพรสั้น ๆ อย่างคำว่า ขอให้เป็นปีที่ดีนะ เป็นประโยคสุดท้ายของเขาที่เราได้จากเขา


เรื่องราวของเราทั้งคู่ในตอนแรก เป็นเหมือนพี่ชายน้องสาว เริ่มจากเราชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน ก็เลยมาคุยกัน เรื่องมันก็เรียบง่ายอย่างนั้น

เวลาผ่านไป เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น
 อ่า เรียกได้ว่าเข้าขั้น ‘คนคุย’ละมั้งคะ? 

ในตอนนั้นเรายังไม่โตพอดีที่จะกลั่นกรองคำพูดดี ๆ ออกมาได้ เรารู้ว่าพี่สองมีปัญหาในใจเสมอที่คุยกัน แต่เขาเลี่ยงที่จะพูดถึง เราก็เลยคิดว่าปล่อยไปอย่างนั้นดีกว่า มันคงจะดีที่สุดแล้ว

จนวันหนึ่งพี่สองหายไป


เราทักหาไม่ได้ ระบบขึ้นว่าหาบัญชีนี้ไม่พบ 


ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูก คิดแค่ว่าเขาคงเบื่อที่จะคุยกับเราแล้วละมั้งนะ ไม่เป็นไร อกหักน่ะเรื่องจิ๊บ ๆ (ถึงในตอนนั้นจะซึมไปเป็นอาทิตย์เลยก็เถอะ) เพราะพอเข้าวันที่8 เขาก็กลับเข้ามาในระบบอีกครั้ง แล้วบอกกับเราสั้น ๆ ว่า เขาป่วย 


ป่วยแล้วต้องหายไปแบบนี้หรือ น่าแปลกจัง


แต่แน่นอน เราไม่ได้ถามเซ้าซี้ ในเมื่อเขากลับมาแล้วนี่ ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ เราพูดคุยกัน เป็นช่วงเวลาที่ดีมากเลยค่ะ ถึงจะสงสัยว่าเขาป่วยเป็นอะไรก็เถอะ แต่ก็พยายามลืมเรื่องเหล่านั้นไป


เวลาผ่านไปเกือบครบ1ปี เส้นกั้นบาง ๆ ระหว่างเรากับพี่สองยังคงแจ่มชัด เราสงสัยว่าเราทำอะไรไม่ถูกหรือจึงยังก้าวข้ามเส้นกั้นนี่ไปไม่ได้เสียที แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็หายไปอีกครั้ง


ครั้งนี้มันยาวนานมาก


จากวันเป็นสัปดาห์ และจากสัปดาห์ กลายเป็นเดือน กว่าเขาจะกลับมาแล้วบอกว่า มีปัญหาเล็กน้อย


ปัญหาเล็กน้อยที่ทำให้หายไปเต็ม ๆ 1 เดือนน่ะหรือ?


ถ้าวันนั้นเราพูดเก่งเหมือนวันนี้แล้วก็ดีสิ
เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นเราคงรู้ว่าควรจะพูดให้เขารู้สึกดีขึ้นได้อย่างไร

เราทำเหมือนเดิม ในเมื่อพี่สองไม่อยากพูด เราก็จะไม่ถาม เราอยากให้เขาลืมความเจ็บปวดพวกนั้น เราจึงทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เราบอกพี่สองว่า เวลาหายไปแล้วไปทำอะไร อยู่ที่ไหน เขาไม่ยอมตอบ เขาบอกแค่ว่าเขารู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่


ความกลัวเข้าจับกุมหัวใจของเรา เรายังคงพยายามที่จะรู้ให้ได้ว่าเขาไปใช้เวลาทำอะไรอยู่ที่ไหน และเหมือนเขาจะรู้ว่าเราคิดอะไร เขาเลยชิงตอบเราว่า ไม่ต้องเป็นห่วง มันยังไม่ใช่เวลา


ในตอนนั้น เราไม่เข้าใจหรอกค่ะว่ามันหมายความว่าอะไร


และหลังจากกลับมาได้1สัปดาห์ พี่สองก็หายไปอีกครั้ง คราวนี้ยาวนานที่สุด เขาโผล่มาช่วงสั้น ๆ ในคืนวันปีใหม่ ด้วยคำอวยพรประโยคเดียว


เราอวยพรกลับไป ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของเช่นกัน


นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน


พี่สองหายไป หายไปจากทุกช่องทาง รุ่นพี่รุ่นน้องที่รู้จักต่างไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน เพราะช่องทางการติดต่อทั้งหมด “ถูกระงับ” 

เราพยายามตามหาพี่สองทุกทาง เรารู้ข้อมูลส่วนตัวของเขาทั้งหมด เราใช้มันเพื่อตามหา แต่ไม่เลย ไม่พบ ทั้งเหล่าพี่น้องของเขาที่รู้จักกันในตอนนั้น ก็ตอบไม่ได้ว่าพี่สองอยู่ที่ใด ทำอะไร และ หายไปไหนกัน

ขอบอกก่อนเลยว่าตอนนั้นไม่ใช่ยุคที่เทคโนโลยีกระจอกเสียด้วย เราลองตามหาเขาล่าสุดเมื่อปีที่แล้วด้วยข้อมูลเหล่านั้น แต่มันก็ยังไร้วี่แวว 


มันว่างเปล่า

เหมือนกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้


มีหลายคนบอกให้เราถอดใจเถอะ เขาคงไม่อยู่แล้วล่ะ


ไม่อยู่ที่หมายถึง ไม่อยู่จริงๆ


อืม..



ใจลึกๆเราหวังว่าเขาจะยังมีชีวิตที่ดีอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขาอาจจะเป็นพวกไม่ชอบเล่นมือถือ จึงไม่มีบัญชีโซเชียลในทุกแพลตฟอร์ม หรืออาจจะไม่ได้เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในคณะที่เคยบอก เพราะชื่อของเขาไม่ปรากฏที่นั่น  อาจจะกำลังใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการอยู่ ณ ที่ใดสักที่หนึ่ง


เราหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นะ


เราจำเพลงที่เขาชอบร้องได้จนติดหู สมัยนั้นแร็ปเปอร์กำลังบูมเลย เขาร้องได้ทุกเพลงแหน่ะ แต่เราพยายามร้องตามแล้วแต่ร้องไม่ได้สักที


คิดถึงจัง


ในตอนนี้เราเป็นเรา ที่สามารถเข้าใจและปลอบโยนความเจ็บปวดของผู้คนได้ไม่น้อย ถึงจะไม่เข้าใจมันทั้งหมด แต่ก็เข้าใจมันมากพอที่จะรู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ได้นิ่งเฉยเมื่อรู้ว่ากำลังมีคนเจ็บปวดอีก


ขอโทษนะพี่สองที่ตอนนั้นเรายังไม่เก่งพอ เราเลยไม่รู้ว่าพี่กำลังเจ็บปวด หรือพี่กำลังต้องการให้เราถามถึง หรือพูดถึงมันไหม เราเสียใจ


ถ้าตอนนั้นเราเป็นเราในตอนนี้ เราคงพอช่วยอะไรพี่ได้บ้าง พี่ก็คงไม่ต้องหายไปแบบนี้ใช่ไหม


แต่เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้ เราขอโทษนะ ทุกวันนี้เราพยายามที่จะเป็นตัวเองในแบบที่ดีสุด เพื่อส่งมอบกำลังใจและความเข้าใจให้กับคนอื่น ๆ ในแบบที่เราในตอนนั้นไม่อาจทำได้ พี่เลยต้องหายไป


ตอนนี้เราเข้มแข็งและเก่งขึ้นมากแล้ว



ถ้าหากว่าพี่ยังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยบอกเราได้ไหมว่าพี่สบายดี หรือกำลังใช้ชีวิตของตัวเองอย่างไร เราไม่เคยโกรธที่พี่หายไปเลยสักครั้งนะ เรายังพร้อมที่จะรับฟังพี่เหมือนเดิม และตอนนี้เรากล้าที่จะถามพี่แล้วด้วย


แต่ถ้าไม่แล้ว ก็ไม่เป็นไร


เพราะเรารู้สึกว่ามันได้เวลาที่เราต้องปล่อยวางจากพี่แล้วจริงๆ เราเก็บเรื่องของพี่เอาไว้เกือบ6ปีเต็ม ไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นความทรงจำสีจาง ๆ สักที


ไม่ว่าตอนนี้พี่จะเป็นอะไร หรืออยู่ที่ไหน

เราก็ขอให้พี่มีความสุข และไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะ
ขอโทษที่ไม่เคยบอกเลยว่าตอนนั้น
เราคิดกับพี่มากกว่าพี่น้อง

แต่มันไม่สำคัญแล้วล่ะ


ขอให้พี่ได้ไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ ขอให้พี่เจอคนที่พี่รัก ขอให้เจอคนที่เขารักพี่จนหมดหัวใจ ขอให้พี่เจอที่ของตัวเองสักทีนะ


ตอนนี้เรามีกำลังใจที่จะส่งให้คนอื่นๆเยอะเลย  หวังว่าพี่จะภูมิใจในตัวเรานะ ถ้าเกิดพี่ยังรับรู้ 


ทำไมถึงมาเขียนเอาตอนนี้ ตอบไม่ถูกเหมือนกัน แค่รู้สึกว่า เราควรต้องปล่อยพี่ไป ให้กลายเป็นกาลครั้งหนึ่งได้แล้วล่ะนะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความทรงจำที่ดีให้กัน ขอให้โชคดีค่ะ


ด้วยรักและ…
อืม ด้วยรักนั่นแหละ 


จาก Moonrabbit



SHARE
Written in this book
What ‘They’ taught me
Writer
Moonrabbit1005
Writer
สวัสดีค่ะ ฉันคือ Moonrabbit ขอให้คุณเข้ามาพบกันได้ในวันที่โลกอาจโหดร้าย ฉันและงานของฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเอง คุณสามารถ Inbox หรือพูดคุยกับฉันได้ที่ทวิตเตอร์ @moonrabbit1005 นะคะ และหวังว่าคุณจะมีวันที่ดี

Comments

Pluto_ToMoon
16 days ago
ขอให้คุณสองเห็นนะครับ มันคงดีมากๆเลย
Reply