กลิ่นของความทรงจำ
ไม่ได้ไปเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะ หอศิลป์กับเธอ

การก้าวเท้าเอื่อยๆ ต้นแขนที่กระทบกันเบาๆ เสียงพูดคุยแผ่วๆเพราะไม่อยากทำลายบรรยากาศเงียบสงบของสถานที่นั้น

ในสถานการณ์ที่ไม่ปกติเช่นนี้ หอศิลป์ที่เดิมเงียบงัน ไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงเขาแหละมั้งที่ทนความคิดถึงของกลิ่นความทรงจำไม่ไหว จนต้องตัดสินใจก้าวขาออกมาเพื่อตรงไปยังที่แห่งนั้น

"ดูท้องฟ้านี่สิ" นิ้วเรียวชี้ไปที่ภาพท้องฟ้า พระจันทร์หนึ่งดวงลอยเด่นท่ามกลางฟ้าสีคราม ไอพ่นลำหนึ่งที่บินพาดผ่านจนท้องฟ้าขึ้นเป็นเส้น

"ไอพ่น!!" คนถูกเรียกให้มองทำเสียงตื่นเต้น

"ให้ดูพระจันทร์" 

"อ่า ก็ไอพ่นมันเด่นนี่ ดูลายที่พาดผ่านนั่นสิ"

"เพราะคนเรามักเห็นในสิ่งที่เรามองหาหล่ะมั้ง" คนฟังพยักหน้าหงึกๆ สาวเท้าก้าวเดินกันต่อไป

จดหมาย บัตรคอนเสิร์ต ผ้าเช็ดหน้า ของอีกสารพัดสิ่งที่ถูกห้อยโดยผู้ที่นำมันมาทิ้ง
เขาค้นสลิปในกระเป๋าสตางค์ เอามันไปติดอยู่กับที่ห้อย

"นี่ ไม่มีอะไรให้ทิ้งก็ไม่ต้องทิ้ง นั่นมันขยะ" 

"ขยะที่จะทิ้งไง"

"แล้วเราอะ จะทิ้งเราไหม" เขาสบตาเนิ่นนานในความรู้สึก แต่เพียงเสี้ยววิในความเป็นจริง

"ไม่เคยคิดจะทิ้งเธอ" เขาตอบเอื่อยๆแต่ทว่ากลับฟังดูมั่นคง

แต่สิ่งนั้นไม่เกิดขึ้นจริง เขาไปแล้ว ไปแสนไกล

มีแค่เธอล่ะมั้งที่ติดอยู่ตรงนี้ ทุกการก้าวเดินในหอศิลป์แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นของความทรงจำ มุมนั้นที่เราเดินด้วยกัน มุมนั้นที่เราแวะถกกันเรื่องความหมายของภาพ มุมนั้นที่เราผลัดกันถ่ายกันและกัน จะให้เธอไปไหนได้ล่ะ ในเมื่อความทรงจำมันชัดขนาดนี้

จังหวะที่กวาดสายตามองไปทั่วๆบริเวณก็ไปสะดุดเข้ากับคนคนหนึ่ง ส่วนสูงที่คุ้นเคย การแต่งตัวที่คุ้นตา ใจเธอกระตุกวูบ พยายามจะหันหนีเพื่อเลี่ยงไปบริเวณอื่นแต่เหมือนจะช้าไปเพียงครึ่งก้าว ดวงตาคมนั้นหันมาสบกันเข้ากับดวงตาของเธอ เรืองร่างที่คุ้นเคยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

"ไง" 

"ไง" เป็นไงบ้าง คิดถึงกันบ้างไหม ยังสูบบุหรี่อยู่รึป่าว ทำงานหนักไหม ยังคิดมากและกดดันตัวเองบ่อยๆเหมือนเคยอยู่ไหม อยากถามออกไป แต่กลับทำได้แค่ให้มันดังในความคิด

"มาคนเดียวหรอ" 

"อื้อ เธอล่ะ"

"เหมือนกัน" โล่งใจบอกไม่ถูก คงไม่รู้จะกลั้นน้ำตาไว้ได้ไหม ถ้าอีกฝ่ายมากับใครอีกคน ในสถานที่แห่งความทรงจำของเรา

"แฟนไม่มาด้วยหรอ" เธอกลั้นใจถาม

"เลิกแล้ว" แสงสว่างดวงน้อยผุดขึ้นในใจ

"ทางนั้นล่ะ"

จะตอบยังไงว่าเธอไม่เคยเอาใจออกไปจากเขาได้เลย จะบอกยังไงว่าทุกคืนยังฝันถึงความทรงจำเก่าๆอยู่เลย จะให้พูดออกไปได้ยังไง

"ไม่มี" พูดได้แค่นั้น 

"งั้น เดินด้วยกันไหม" 

"อื้อ" 

บรรยากาศเอื่อยๆพาเราค่อยๆหลงหายเข้าไปในความทรงจำ กลิ่นเก่าๆชัดเจนขึ้น ความรู้สึกอบอวลในใจ ไม่รู้สิ เธอหวังให้อีกฝ่ายรู้สึกแบบเดียวกัน ไร้ซึ่งบทสนทนา แต่ภาษากายชัดเจนกว่าสิ่งใด ต้นแขนเริ่มสัมผัสกันแผ่วเบา 

คิดถึงเหลือเกิน...

เข็มนาฬิกาหมุนไปเท่าไหร่ไม่รู้เลย อยากให้ระยะเวลาเป็นอนันต์เพื่อให้เธออยู่กับเขาได้นานกว่านี้ แต่คำขอของเธอไม่เคยเป็นจริง

"กลับแล้วนะ" เราแยกกันหน้าขบวนรถไฟฟ้า

"เปลี่ยนไลน์หรอ" อีกครั้งที่เธอกลั้นใจถาม

"..."

"ขอไลน์ได้ไหม" เขาไม่พูดอะไรเพียงแค่แบมือมาตรงหน้า เธอเลิกลั่ก มือไม้สั่นเทายื่นโทรศัพท์ในมือให้เขาไป ไม่นานเขาก็ส่งคืนเธอมา

"ถึงบ้านแล้วบอกด้วย" คำสุดท้ายจากเขาในวันนี้ ทันทีที่แยกจากกันน้ำตาก็เอ่อเกือบล้นออกมาจากตา 

คิดถึงเหลือเกิน...

ไม่รู้สิ จากนี้ไป

เธออยากสร้างความทรงจำกลิ่นใหม่กับเขาคนเดิม



— ลุค

SHARE
Writer
Bipolardisorder
voir la vie en rose
เรื่องราวไม่สิ้นสุด แม้ถึงวันที่ต้องหลุดออกจากวงโคจร

Comments