ทรงจำของเด็กหญิง EP.02 "ภาพเปลือย"
     รอยยิ้มอบอุ่นของจิตแพทย์หญิงวัยกลางคนปรากฎขึ้นเหมือนทุกครั้งที่ท้องฟ้าเปิดประตูเข้ามาในห้องตรวจ ตามด้วยประโยคทักทายที่เปลี่ยนไปในแต่ละวัน

"สวัสดีค่ะคุณท้องฟ้า วันนี้คุณดูดีนะ มีความสุขหรือเปล่า?" คำทักทายแกมตรวจสอบถูกเอ่ยออกมา พลางเจ้าของเสียงก็เปิดแฟ้มประวัติคนไข้ที่เพิ่งมาเยือน

     ท้องฟ้ายิ้มน้อยๆ แล้วนั่งลงที่ตรงโซฟาตัวใหญ่ภายในห้องนั้นเพื่อรักษาระยะห่างจากคนที่เธอไม่แน่ใจว่าไว้ใจหรือไม่ เธอเล่าเรื่องราววัยเด็กที่จำได้ไปเรื่องหนึ่งคราวที่แล้ว นั่นเป็นสัญญาณที่ดีว่าเธออาจรู้สึกสนิทใจกับจิตแพทย์คนนี้มากขึ้น แม้ว่าท้องฟ้าจะไม่เคยถามชื่อคุณหมอเลยก็ตาม และเธอก็ไม่สนใจจะอ่านชื่อคุณหมอในใบสั่งยาด้วย

"วันนี้ฉันได้กินอาหารที่ชอบก่อนจะมาที่นี่น่ะ" ท้องฟ้าเอ่ย

     แพทย์เริ่มซักถามอาการรายเดือนที่ผ่านมาเบื้องต้น เช่นว่านอนหลับไหม รู้สึกว่าตัวเองเครียดไหม เศร้าหรือเปล่า ซึ่งท้องฟ้ามักจะตอบว่าไม่แน่ใจ...นั่นเป็นเพราะเธอไม่แน่ใจจริงๆ ว่าสิ่งที่เธอรู้สึกมันคืออะไร

"ฉันร้องไห้บ่อยๆ โดยไม่มีสาเหตุแน่ชัด แต่จริงๆ ก็ไม่เศร้าเท่าไหร่นะ...อ้อ ฉันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้"
ท้องฟ้าเบิกตาโตขึ้นเล็กน้อย

"อยากเล่าไหม ถ้าอยากก็เต็มที่เลยนะ หมออยากฟัง" จิตแพทย์ยิ้มให้ท้องฟ้าอีกครั้ง ท้องฟ้าจ้องนัยน์ตานั้นลึกเข้าไป

"คุณจะรับฟังฉัน" เธอพูดย้ำราวกับอยากเพิ่มความมั่นใจ

จิตแพทย์หญิงพยักหน้าหนักแน่น
"แน่นอน ทุกอย่างเลย"

     บ่ายแก่ๆ วันหนึ่งที่ไม่มีใครสนใจจะเล่นกับเด็กป.2 เลย พี่สาวของเธอทั้งสองคนเริ่มเติบโตอยู่ชั้นป.4 ป.5 เลยเริ่มมีสังคม พี่สาวคนโตของเธอใช้โทรศัพท์บ้านคุยสายกับใครบางคนนานเป็นชั่วโมงแล้ว ขณะที่พี่สาวคนรองของเธอออกไปหาพวกผู้ใหญ่ที่ลานนอกบ้านเพื่อขอของกินเล่น

     ท้องฟ้าในคลุมโปงปิดสวิตซ์ไฟฉายลง ตามด้วยปิดหนังสือวรรณกรรมเรื่อง "อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย" และค่อยๆ คลานออกจากผ้าห่ม เธอมักจะแอบอ่านหนังสือเงียบๆ คนเดียวในห้องนอนที่ไม่มีใครสนใจจะเข้ามาเลยระหว่างวัน ไม่แน่ใจว่าวันนั้นคงเป็นวันหยุดอะไรสักอย่าง เธอจึงไม่ต้องไปโรงเรียน

     อ่านหนังสือจนตาล้าแล้วก็ต้องหากิจกรรมใหม่ทำ เด็กหญิงไต่บันไดไม้เก่าๆ รูปตัว L ขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้านด้วยขาสั่นๆ ข้างบนนี้ฝุ่นเยอะ มีห้องอยู่สองสามห้องที่เป็นห้องนอนของคนในบ้านและญาติๆ ของเธอ รวมถึงเป็นที่เก็บของกับตู้เสื้อผ้าด้วย

     องค์ประกอบของบ้านดูวังเวงเพราะเป็นบ้านไม้สมัยเก่า ที่ประกอบด้วยอิฐและปูนบางส่วน เด็กหญิงพยายามย่ำเท้าให้เบาที่สุดไม่ให้ไม้ลั่นดังเอี๊ยดๆ เธอกะว่าจะไปค้นของเก่าสักหน่อย อาจจะเจอพวกของเล่นเก่าๆ ของญาติ พวกของใช้ที่ถูกลืม หรืออาจจะหนังสือสักเล่ม

     เธอเริ่มปฏิบัติการรื้อค้นกองพะเนินคลุกฝุ่นอีกฟากหนึ่งก่อน ไม่เจออะไรใช้ได้เป็นชิ้นเป็นอันนอกจากเสื้อผ้าเก่าๆ กับกองเอกสารเก่า เธอเลยย้ายมาที่ลิ้นชักเสื้อผ้าของพ่อ

"กระดาษอะไร"

     เธอเอ่ยกับตัวเองเมื่อเปิดลิ้นชักหนึ่งของพ่อออกมารื้อค้นแล้วพบว่าข้างใต้เสื้อผ้าสองสามชิ้นนั้นมีกระดาษอยู่หลายแผ่นทั้งเล็กและใหญ่ เธอมองซ้ายมองขวาและหยิบกระดาษเก่าๆ เหล่านั้นออกมา

ภาพผู้หญิงเปลือยเต็มไปหมด

     "ทำไมพ่อเก็บรูปคนโป๊ไว้ล่ะ!" เธอรู้สึกตกใจอย่างมาก เพราะได้ยินผู้ใหญ่เอาแต่บอกว่าเรื่องโป๊ๆ เป็นสิ่งไม่ดี ถ้าไม่ดีแล้วทำไมพ่อของเธอเก็บเอาไว้เยอะขนาดนี้ล่ะ?

     หลังจากวันนั้นเด็กหญิงท้องฟ้าแอบมาดูภาพเปลือยเหล่านั้นพร้อมกับความสงสัยอีกหลายครั้ง จนเธอเริ่มคิดแต่เรื่องนี้ทั้งวัน และวาดออกมาเป็นภาพอวัยวะต่างๆ ที่เธอจำได้ หน้าอก สะโพก...และอวัยวะเพศ

"ท้องฟ้าทำไมวาดรูปแบบนี้!" หนึ่งในพี่สาวของเธอแหวขึ้นลั่นบ้านเมื่อพบสมุดวาดภาพของท้องฟ้า เด็กหญิงตกใจอย่างมากเพราะเธอรู้สึกว่าการวาดภาพพวกนี้เป็นสิ่งน่าอาย

     คนในบ้านเริ่มล้อเลียนเธอเรื่องการวาดภาพดัง กล่าว ทั้งพี่ๆ ญาติๆ เป็นการล้อเล่นแบบไม่คิดอะไร แต่เธอกลับรู้สึกอึดอัดในใจ จนเธอไม่กล้าเอ่ยปากถามใครเกี่ยวกับสิ่งที่เธอเห็นในลิ้นชักของพ่ออีกเลย...

     จิตแพทย์จดข้อมูลลงในกระดาษ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ฉันจำได้แค่นี้" ท้องฟ้าในวัย 29 เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่ดวงตาแดงก่ำ

"รู้แค่มันอึดอัดเหลือเกิน ตอนนั้นเด็กคนนั้นรู้สึกอึดอัดจริงๆ"

SHARE
Writer
TikNopOfficial
FB TikNopOfficial, IG tik.nop
music, writing, politics, philosophy , mythology, psychology, pets

Comments