ทรงจำของเด็กหญิง EP.01 "รักใครมากกว่ากัน"
     ลูกคนสุดท้อง

     นิยามคำคำนี้แบบเหมารวมมักจะบ่งบอกถึงความเอาแต่ใจ หรือการโดนเอาใจจากผู้ใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ทุกบ้านที่มีลักษณะดังกล่าว

     ท้องฟ้าเป็นลูกคนที่สามของครอบครัว เธอแทบจะลืมรายละเอียดทุกอย่างไปแล้วเมื่อเธอเติบโตขึ้น ทั้งที่จริงๆ เธอไม่เคยลืม เพียงแต่เรื่องราวต่างๆ ตกตะกอนลงสู่ก้นบึ้ง รอวันที่จะมีใครสักคนมาตีฝุ่นกองมหึมานั้นให้ลอยตลบขึ้นมาใหม่

     ว่ากันว่าคนเราจะมีระบบป้องกันตัวเองอัตโนมัติจากเหตุการณ์กระทบกระเทือนทางจิตใจ เป็นการป้องกันที่เราไม่มีทางเลือกนั่นก็คือ "การลืม" ลืมแบบไม่ลืม...ลืมแบบไม่จริงนั่นแหละ 

     ตอนนี้ท้องฟ้าอายุ 29 ปี เธอต้องไปพบจิตแพทย์เพื่อบำบัดอาการซึมเศร้าเป็นประจำทุกเดือน ในทุกๆ ครั้งที่เธอระบายเรื่องราวในวัยเด็ก มักจะขาดๆ เกินๆ วุ่นวิ่นจนปะติดปะต่อเป็นรูปเป็นร่างได้ยาก เหมือนกับภาพแฟลชแบคในหัวของเธอที่ฉีกขาดมานานเกินจะตามหาชิ้นส่วนต่างๆ มาประกอบกันได้ในเวลาอันสั้น

     เป็นอีกครั้งที่เธอพยายามเล่าเรื่องราววัยเด็กให้แพทย์ฟัง เพื่อให้ช่วยวิเคราะห์ปมปัญหา...วันนี้คล้ายว่าเธอจะนึกออกอยู่เรื่องหนึ่งจากที่ก่อนหน้านี้นึกไม่เคยออกเลย เธอรีบพูดแทรกแพทย์ที่กำลังถามไถ่อาการด้วยกลัวว่าเธอจะลืมอีกว่าเคยเกิดอะไรขึ้นกับวัยเด็กของเธอ


     "ท้องฟ้ารักพ่อหรือแม่มากกว่ากัน?" เพชร เพื่อนสนิทของเธอถามขึ้นขณะนั่งวาดรูปแม่ตัวเองอยู่ เด็กหญิงชั้นประถม 2 ทั้งคู่กำลังตากลมกันอยู่ตรงระเบียงชั้นสองที่โรงเรียนตอนพักเที่ยง

     "เรารักพ่อมากกว่าแม่" ท้องฟ้าเอ่ยพลางจับดินสอเตรียมจะวาดรูปพ่อของตนบ้าง

     "ทำไมล่ะ? แต่แม่เป็นคนอุ้มท้องนะ" เพชรเอ่ยถาม เงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษ

     "พ่อไม่เคยตีเรา ไม่ดึงหูเราเวลาเราทำอะไรที่พวกเขาบอกว่าเป็นการ 'ดื้อ' น่ะ" ท้องฟ้าเริ่มวาดส่วนหัวลงในกระดาษด้วยดินสอทู่ๆ

     "เรารักแม่มากกว่าพ่อเพราะแม่เราใจดีมาก แต่พ่อจะดุ" เพชรเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว

     ท้องฟ้าเงยหน้ามองเพื่อนของเธอราวกับนึกอะไรได้ โดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เพชรพูด "อ้อ...แล้วพ่อก็ชอบพาครอบครัวเราไปเที่ยวด้วยนะ ทั้งเข้าป่า ปีนเขา ขึ้นดอย"

     "ดีจังเลยนะ เราไม่ได้ไปไหนเลย" เพชรเอ่ย สีหน้าหมองลงไป แต่ท้องฟ้าก็ยังไม่สนใจและเล่าเรื่องของตัวเองต่อ

     "เราไม่ชอบที่แม่ชอบว่าพ่อ พี่ๆ ของเราก็ชอบบอกว่าพ่อไม่ดี...แต่พอเราถามว่าเพราะอะไรถึงว่าพ่อไม่ดี ก็ไม่มีใครเล่าให้เราฟัง ไม่มีเลย ทุกคนบอกแค่ว่าพ่อเป็นคนไม่ดี แต่เรายังเด็กเกินไปที่จะรู้ ...เพชรว่าเด็กเหรอ พวกเราอยู่ป.2 กันแล้วนะ" ท้องฟ้าวางดินสอลง สีหน้าเริ่มบูดบึ้งเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่

     "แล้วเธอเชื่อพวกเขาไหมล่ะท้องฟ้า" เพชรไม่ตอบคำถาม เพียงแต่ถามกลับ

     ท้องฟ้าส่ายหน้าแรงๆ "ไม่ยุติธรรมเลย จู่ๆ มาบอกว่าพ่อเป็นคนไม่ดี แล้วไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย"

     "แล้วถ้าพวกเขาเล่าให้เธอฟัง เธอจะยังรักพ่ออยู่ไหม" เพชรเอียงคอถามต่อ

     "แน่นอน พ่อรักฉันมาก ฉันก็รักพ่อ"

"แล้วสุดท้ายครอบครัวของคุณได้เล่าให้คุณฟังไหมว่าทำไมพ่อของคุณถึงเป็นคนไม่ดี" แพทย์เอ่ยถามต่อเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหยุดเล่าแล้วนั่งตาลอยนิ่งๆ
ท้องฟ้าพยักหน้าช้าๆ

"ฉัน...ยังไม่สามารถนึกออกในตอนนี้ แต่มันเจ็บปวดเหลือเกินที่ได้รู้" ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำ 

"โอเค ไม่เป็นไรนะคุณท้องฟ้า...ไว้มาเล่าให้หมอฟังอีกครั้งหน้าก็ได้...วันนี้พอแค่นี้ก่อน"
ฝากติดตามเรื่องราวในความทรงจำที่ขาดหายของเด็กหญิงท้องฟ้าวันละนิดด้วยนะคะ 🦄



SHARE
Writer
TikNopOfficial
FB TikNopOfficial, IG tik.nop
music, writing, politics, philosophy , mythology, psychology, pets

Comments