หวนคืนไปยังเธอผู้นั้น








ค่ำคืนนี้กับเพลงที่รันมาแบบสุ่มใน spotify
ฉันที่กำลังหมกมุ่นกับการทำงานของฉันอยู่
เมื่อได้ยินท่อนนึงในเพลงนี้ทำให้ฉันชะงักและหยุดทำงานทันที
ทำให้ฉันนึกถึงคนคนหนึ่ง


การรักเขามันดีมากในทุกช่วงเวลา



แต่เมื่อมีรักก็ต้องเจ็บปวดเป็นธรรมดา
ฉันรักเขามากเกินไป
ส่วนเขารักฉันน้อยเกินไป
และเขารักเธอคนนั้นมากกว่าฉัน
มันคงแฟร์ที่สุดในการรักเขาแล้วล่ะ



การรักเขามันปลอดภัยอบอุ่นและรู้สึกดี
การรักเขามากไปมันทำให้ฉันต้องเจ็บปวด
แต่การปล่อยเขาไปต่างหากที่เจ็บปวดมากที่สุด



จะว่าไปเราทั้งสองคนก็ไม่ได้คุยกันนานมากแล้ว
ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าเราเคยมีความสุขด้วยกัน
ถึงมันจะเป็นเวลาอันสั้นก็เถอะ แต่มันทำให้ฉันเคยรักเขาได้ขนาดนั้น
ฉันนับถือเขาจริงๆเลย



ฉันได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและได้กดเข้าไปในแชทของเขาเพื่อที่จะย้อนดูข้อความที่เคยคุยกันในตอนนั้นเฉยๆ
แต่ที่น่าตกใจก็คือฉันเห็นเขากำลังพิมพ์ต่างหาก
คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดมั้ง เขาคงไม่พิมพ์มาหาฉันหรอก



ฉันปิดโทรศัพท์และกลับมาทำงานต่อจนเผลอหลับไปเพราะเหนื่อยล้า
ในทุกๆเช้าฉันจะทำอาหารและอาบน้ำก่อนเช็คโทรศัพท์
แต่วันนี้ฉันรู้สึกเพลียมากเลยหยิบโทรศัพท์มาดูว่าตอนนี้เวลากี่โมงแล้ว



แต่ฉันไม่ได้จ้องไปที่เวลาเลยด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องไปที่ข้อความของเขาผู้นั้น



" คุณว่างไหม "
อ่า เป็นประโยคและข้อความจากคนที่ไม่อยากเห็นที่สุด ในโลกนี้จะบังเอิญขนาดไหนกัน แถมเมื่อคืนก็ดันฝันถึงเขาอีก วันนี้เป็นวันแย่ๆวันนึงเลยก็ได้


ฉันนั้นนั่งนึกอยู่นานว่าควรตอบเขาหรือไม่แถมกดเข้าไปในแชทแล้วด้วย
'คุณอ่านแล้ว ผมรอคุณตอบอยู่นะ'



จะมารอฉันกันทำไมนะ ปล่อยเบลอมันไปก็ได้มั้ง
แต่ฉันก็ถอนหายใจทำใจตอบเขาไปในที่สุดนั่นแหละ ไม่น่าใจอ่อนเลย


'ว่าไง โทษทีฉันเพิ่งว่างน่ะค่ะ'
'สอนหนังสือผมหน่อยสิ'


ในหัวของฉันคือ ห้ะ ทักมาเพื่อให้ฉันสอนหนังสือเนี่ยนะ คนที่ได้เกรดดีๆทุกเทอมและเป็นเด็กเรียนมากกว่าฉันเนี่ยนะทักหาฉันเพราะอยากให้ฉันสอนหนังสือเขา


บ้าไปแล้ว


'คุณกำลังฝันกลางวันอยู่หรือไง ?'
'คุณเก่งอังกฤษ แต่ผมไม่'
'แต่คุณได้ A วิชานี้'



เขาได้อ่านไม่ตอบเหมือนกำลังคิดคำตอบอยู่
ฉันกำลังงงในการกระทำของเขา เพราะเขาไม่เคยเป็นแบบนี้ต่างหาก เหมือนใจกำลังว้าวุ่นอยู่เลย


'เห้อ ผมแค่หาข้ออ้างไปเจอคุณต่างหากล่ะ'
'เจอกันที่ร้านเพื่อนคุณได้หรือเปล่าครับ'

ตอบแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วไหมล่ะ
เขาจะยืดยาวทำไมกันนะ


'คุณว่างตอนไหนล่ะคะ ฉันว่างวันนี้ตอนบ่ายๆ'
ขอให้เขาไม่ว่างในวันนี้แล้วกันเพราะปกติเขาเป็นคนที่ไม่ว่างเลยด้วยซ้ำ


'งั้นไปเจอกันตอนนั้นนั่นแหละครับ ผมว่างพอดี'
'เจอกันนะครับ'


เฮงซวย


ฉันปิดโทรศัพท์และทิ้งตัวลงไปบนเตียงและนึกคิดว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่นะ คนที่ไม่ได้เจอกันเป็นปีสองปีแต่วันนี้กลับนัดเจอกันง่ายๆแบบนี้นะ
น่าหงุดหงิด


ฉันได้ทำใจกดโทรหาเพื่อนที่เป็นเจ้าของร้านที่เราสองคนนัดกันไปเจอกันที่นั่น
'ฮัลโหล'
'มึงอยู่ร้านรึเปล่า'
'อยู่ดิ จะมาอ่านหนังสือเหรอ เอาไรไหมอะ'
'ไม่ได้จะมาอ่านหนังสือหรอก'
'เขานัดฉันมาที่นี่ต่างหาก'


เราต่างเงียบและให้มันกัดกินภายในใจ
เราต่างรู้ซึ้งที่ความเจ็บปวดที่เคยผ่านมา
น้ำตาที่เอ่อล้นเต็มไปด้วยความรู้สึก
อดีตที่เราต่างเจ็บปวด



'จะมาตอนไหน'
'บ่ายๆก็ไปถึงแล้ว'
'มึงไหวใช่ไหม กูไม่อยากให้มานะ'
'กูเก่งขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วง'



ฉันรับรู้ถึงความเป็นห่วงของคนที่เป็นเพื่อน
เราสองคนต่างรู้ว่าตอนนั้นมันเป็นยังไง
แย่เพียงใดและเจ็บปวดขนาดไหน
พวกเขาต่างอยู่ในเรื่องราวของฉัน




ฉันได้มาอยู่ในร้านของเพื่อนฉันแล้ว
แต่เขาคนนั้นก็ยังไม่มาสักที่ มันจะชั่วโมงนึงแล้ว
ฉันว่าเขาคงไม่มาหรอก เหมือนทุกๆครั้ง
ฉันได้หยิบกระเป๋าและได้เดินออกจากร้านไป
อารมณ์เสียซะจริง


ฉันรับรู้ถึงแรงดึงของใครสักคนที่ดึงแขนฉันไว้
'คุณ ผมมาแล้ว'


เขามาพร้อมสภาพที่เหนื่อยหอบ
สงสัยจะวิ่งมาแบบรีบมากเลยสิท่า
'คุณมาสาย'
'ผมรู้ ให้อภัยผมนะครับ'
'แล้วฉันเคยไม่เคยให้อภัยคุณไหม'
'คุณยังเป็นแบบนั้นเสมอ'




และใช่ฉันยังคงเป็นแบบนั้น
ใจดีกับเขาแต่ไม่ใจดีกับใจตัวเองสักนิด




เขายังดูดีเหมือนเดิม แต่พอใส่สูทก็ดูดีกว่าเดิมอีก
ปากกาสีดำที่เหน็บอยู่เสื้อด้านซ้ายของเขา
มันเหมาะกับเขามากที่สุด


'คุณมีอะไรจะคุยเหรอคะ'
'คุณสบายดีไหมครับ'
'ฉันสบายดีค่ะ อย่างที่คุณเห็น'
'คุณก็ยังเหมือนเดิมเลย'



ฉันจะแพ้ให้กับเขาอีกครั้งไหม



'ความรักคุณเป็นยังไงคะ'
'ไม่มีครับ'
'.....'
'ผมเลิกรักแล้วน่ะ'
'เสียใจแย่เลยสิท่า'
'คุณแทบจะยกชีวิตให้กับเขาเลยนะคะตอนนั้น'


เขารักเธอคนนั้นมาก มากจนแทบยกชีวิตของเขา
มันอาจจะเป็นอะไรที่มากเกินไป
แต่นั่นแหละความรักของเขา
ฉันกลายเป็นเรื่องเล็กสำหรับเขาเลยล่ะตอนนั้น



'ก็แค่เคยครับ พอรู้ว่ามันแค่ชั่วคราวก็เลยนึกคิด'
'คุณมีอะไรให้คิดกัน'
'ผมคิดว่าถ้าผมให้รักนั้นกับคุณมันจะเป็นอย่างไร'
'ผมคิดว่าถ้าตรงนั้นเป็นคุณก็คงจะดี'



ฉันดีใจที่เขาคิดแบบนั้น
ที่ในใจตรงนั้นก็ยังมีฉันอยู่บ้าง


'แล้วคุณล่ะครับ'
'เรื่องอะไรคะ'
'ความรักของคุณ'
'ความรักของฉันมันเคยเป็นคุณ'



ฉันคงต้องยอมรับว่าคำพูดของเขาที่นึกถึงฉันอยู่บ้างมันทำให้ฉันรู้สึกดี
แต่ตอนนี้ฉันไม่มั่นใจในตัวของเขาอีกแล้วล่ะ



'ผมว่าผมคิดผิดแล้วแหละนะ'
'ทำไมล่ะคะ'
'คุณไม่เหมือนเดิมต่างหาก'
'.....'
'สายตาคุณมันเปลี่ยนแปลงไปแล้วที่รัก'



ที่เขาพูดมันก็คงจะเป็นแบบนั้น
ฉันเคยเป็นของเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

'แต่มีเรื่องที่ดีที่ผมได้รับความรักมากมายจากคุณ'
'แต่ของตอบแทนจากคุณไม่คุ้มเลยนะที่รัก'
'ผมรู้ดี และตอนนี้ผมกำลังรู้สึกผิด'
'ผมหวังให้คุณหวนกลับมาเป็นของผม'


ฉันเหมือนเห็นตัวเองในอดีต
ตอนนี้ฉันกำลังเห็นภาพเดจาวู


'มันยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ'
'ผมรู้ครับ และผมรอ'
'ครั้งนี้ผมขอไล่ตามคุณเอง คุณจะไม่เสียใจกับมันแล้วครับ'



ถ้าเขาตัดสินใจอย่างนั้น
ฉันจะให้คำขอของเขาเป็นจริง


'งั้นเริ่มตอนนี้เลยไหมคะ'



เราสองคนต่างยิ้มให้กันในที่สุด
ฉันจะปล่อยให้เรื่องของเรานั้นเป็นไปตามเส้นทางที่เราสองคนกำหนดไว้
ฉันไม่สามารถรู้ว่าในอนาคตมันจะเจ็บปวดหรือไม่
ฉันคงให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ในเรื่องนี้
ว่าเรื่องของเรามันจะจบอย่างไร

SHARE
Written in this book
เวลา
Writer
1975inmyblood
writer
อุทิศรักและชีวิตให้กับพระเจ้า

Comments

Annct
18 days ago
ดีจังเลยค่ะแต่ติดตรงเรื่องของเรามันแค่ครึ่งเรื่องค่ะไม่มีใครกำลังพิมพ์อยู่
Reply
1975inmyblood
18 days ago
เดี๋ยวมันจะดีขึ้นนะคะคนเก่ง
pockyj10
8 days ago
ขอให้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนี้มีแต่สิ่งดีๆนะคะ
Reply
1975inmyblood
8 days ago
<3
chuitkan
7 days ago
ขอให้เส้นทางที่เรียกมีแต่รอยยิ้มค่ะ🧸💖
Reply
1975inmyblood
7 days ago
🖤