วิเคราะห์ตัวละคร "หมีพูห์และผองเพื่อน" ผ่านแว่นตานักอ่านมือสมัครเล่น
     เชื่อว่าไม่มีใครไม่รู้จักหมีน้อยตัวนี้แน่ๆ เพราะเขาโด่งดังไปทั่วโลกมาตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก (หรืออาจก่อนฉันจะเกิดด้วยซ้ำ) ด้วยคาแรกเตอร์อันแสนน่ารักน่าจดจำของหมีอ้วนพุงกลม ทำให้ตัวละครตัวนี้ตราตรึงอยู่ในใจเด็กๆ ตลอดมา ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะได้อ่านและดูพูห์ในฉบับการ์ตูนหรือไม่ก็ตาม

    เรามาทำความรู้จักพูห์กันสักนิด เผื่อเพื่อนๆ คนไหนยังไม่รู้ที่มาของเจ้าหมีจ้ำม่ำตัวนี้ เรื่องของพูห์นั้นเขียนโดย เอ. เอ. มิลน์ (A.A.Miline) ซึ่งเขาแต่งเรื่องราวเกี่ยวกับลูกชายของเขา คริสโตเฟอร์โรบิน และตุ๊กตาหมีตัวโปรดคือพูห์นั่นเอง

    เราจะไม่กล่าวถึงที่มาของเรื่องกันเยอะ แต่จะมาเจาะจงกันที่ตัวละครเลย ซึ่งก่อนอื่นขอแจกแจงไว้ ณ ที่นี้ว่าบทความนี้เป็นการวิเคราะห์ตัวละครผ่านมุมมองของผู้เขียนบทความเท่านั้น ไม่ได้ยืนยันว่าสิ่งใดถูกหรือผิด แฟนวินนีเดอะพูห์ท่านอื่นอาจมีข้อคิดเห็นที่แตกต่างกันออกไป ยังไงอย่าลืมคอมเม้นท์แชร์มุมมองประสบการณ์เกี่ยวกับพูห์กันด้วยนะคะ ;) เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย

พิกเลต
     เจ้าหมูตัวน้อยตนนี้เป็นตัวละครที่แสดงให้เห็นถึงความอิจฉาริศยา ถึงกระนั้นก็ไม่ได้คิดร้ายต่อใครนะ เท่าที่อ่านพูห์จบทั้งสองเล่มรู้สึกได้ว่าพิกเลตรักพูห์ และรู้สึกปลอดภัย วางใจเมื่อพูห์อยู่ใกล้ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจยอมน้อยหน้าใครได้แม้กระทั่งพูห์ ชอบให้คนอื่นชื่นชมว่าทำสิ่งใดๆ ได้ก่อนใครอยู่เสมอ บางสิ่งที่ถึงแม้พูห์จะเป็นคนออกความคิด แต่พิกเลตมักจะออกหน้าก่อนเสมอว่าตนเองคิด พอเป็นพิกเลตแล้วน่ารักใช่ไหมล่ะ แต่ฉันว่าหากเปลี่ยนจากพิกเลตเป็นคนอาจดูไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ นี่เป็นสิ่งที่สื่อออกมาได้ยอดเยี่ยมในแง่ของวรรณกรรมเยาวชน เด็กๆ ที่อ่านจะได้ซึมซับทั้งนิสัยที่ดีและร้าย ได้รู้จักมองเห็นว่าสิ่งใดทำแล้วน่ารักหรือไม่น่ารัก
อาวล์
     นกฮูกผู้ทรงความรู้ที่สุดในป่าร้อยเอเคอร์ ตัวละครนี้ทำให้มองเห็นความวิชาการจนเกินไป หรือความเป็นผู้ใหญ่เกินตัวจนทำให้สื่อสารไม่ค่อยเข้าใจกับตัวละครตัวอื่นในบางครั้ง และถึงแม้จะฉลาดที่สุดแต่ก็มักสะกดคำให้ตัวละครตัวอื่นผิดๆ (ซึ่งเป็นความน่ารักอย่างหนึ่งในเรื่อง) ตัวละครอาวล์นั้นสามารถตีความได้หลากหลาย ในแง่มุมของฉันคือ...แม้จะเป็นผู้ทรงความรู้อย่างที่สุด ก็ยังคงผิดพลาดได้เสมอซึ่งคือเรื่องปกติ
แคงก้า
     แม่จิงโจ้ตัวนี้มีความชัดเจนของนิสัยแบบแม่ๆ สายตาของเธอจ้องมองรูห์ ลูกของเธอไม่คลาด และคอยห้ามโน่นห้ามนี่เสมอ แถมเธอยังมีเมตตาอุปการะทิกเกอร์ไว้เป็นเพื่อนเล่นกับรูห์ด้วย ความเป็นแม่นั้นชัดเจนมากในตัวละครตัวนี้
รูห์
     ลูกจิงโจ้ตัวนี้ก็มีความเป็นเด็กสูงมาก ตื่นเต้นกับทุกสิ่งอย่างแม้จะเป็นเรื่องที่น่ากลัวขนาดไหน รูห์ก็ยังรู้สึกสนุกสนานเสมอ (ไม่สงสัยเลยว่าทำไมแคงก้าถึงเป็นห่วงหนักหนา) ความสดใสแบบเด็กๆ แทบจะรวมอยู่ที่รูห์เลยล่ะ
ทิกเกอร์
     เสือน้อยจอมกระโดด เขาเป็นเพื่อนซี้กับรูห์โดยไม่รู้ตัว นั่นเป็นเพราะรูห์ชอบเขา (โดยที่ทิกเกอร์ไม่ได้สนใจรูห์เท่าไหร่ เพียงแต่อาหารที่แคงก้าทำนั้นถูกปาก ทิกเกอร์จึงอยู่บ้านเดียวกับรูห์) เจ้าเสือน้อยตัวนี้เป็นตัวละครที่อวดดี เขาจะบอกว่าทำเป็นทุกอย่าง แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรก็บอกว่าทำได้ไว้ก่อน เช่นการบอกว่าตัวเองบินได้ หรือปีนต้นไม้ได้สูงมาก ทั้งที่เขาทำไม่ได้นั่นเอง
อียอร์
     ถ้าพูดเรื่องเศร้าๆ ล่ะก็จะนึกถึงใครไม่ได้นอกจากอียอร์ ลาแสนเศร้าตัวนี้คิดลบกับทุกเรื่อง ซึ่งเป็นอาการที่คล้ายโรคซึมเศร้าบางกรณีเลยนะ อารมณ์ความคิดที่เตลิดไปไกลในทางลบของอียอร์นั้นรับมือได้ยากมากจากเพื่อนๆ ตัวละครตัวอื่นที่พยายามเข้าหาอียอร์แต่มักจะถูกประชดประชันตัดพ้อกลับมา เป็นตัวละครหนึ่งที่เอ.เอ.มิลน์บรรยายได้อย่างรับมือยากจริงๆ ซึ่งหากเปรียบกับคนในกรณีที่เป็นโรคซึมเศร้าแล้วมีอาการคล้ายคลึงกับอียอร์ในบางครั้ง คุณไม่ได้ผิดนะ แค่มีบางอย่างในร่างกายคุณผิดปกติ การปรึกษาแพทย์ช่วยได้มากเลยล่ะ ฉันเองก็มีนิสัยแบบอียอร์ในบางครั้ง จึงเข้าใจดีและค่อยๆ ปรับแก้กันไป
แร็บบิต
     สำหรับฉัน ฉันรู้สึกว่าแร็บบิตเป็นตัวละครที่พูดตรง และหยิ่งทรนง บางครั้งก็เชื่อมั่นอะไรผิดๆ แต่ข้อดีคือมีตรรกะเหตุผล (ซึ่งบางทีก็มีมากจนเกินไป) เป็นตัวละครหนึ่งที่แอคทีฟ ขยันขันแข็งตลอดเวลา และถึงแม้จะหยิ่งทรนงเท่าไหร่ ก็ยังรับฟังความคิดเห็นคนอื่น 
พูห์
     มาถึงพระเอกของเราบ้าง พูห์นั้นถ่อมตัวมาก จนบางทีก็ชอบดูถูกตัวเอง ทั้งๆ ที่พูห์นั้นฉลาดที่สุดในป่าร้อยเอเคอร์รองจากคริสโตเฟอร์โรบินด้วยซ้ำ แต่นิสัยแบบนี้ทำให้ตัวละครพูห์ดูน่ารักน่าเข้าหา ที่สำคัญพูห์มีน้ำใจ (ถึงแม้จะเห็นแก่กินไปบ้าง แต่เขาให้ความสำคัญกับเพื่อนฝูงตลอดมา ไม่ว่าสถานการณ์จะคับขันขนาดไหน) พูห์ไม่คิดซับซ้อน ไม่เครียดกังวลกับอะไร ซึ่งสิ่งนี้ให้ผลลัพย์ที่ดีในหลายๆ ครั้งด้วย นอกจากนี้เขายังจงรักภักดีต่อคริสโตเฟอร์โรบินมากจริงๆ
คริสโตเฟอร์โรบิน     เด็กชายผู้รับคำฟ้องจากทุกสรรพสัตว์ในป่า เขามองสัตว์ทุกตัวด้วยความรักและเอ็นดู ไม่ว่าตัวไหนจะมีนิสัยดีหรือแย่อย่างไร คริสโตเฟอร์นั้นเหมือนเป็นที่พักพิงของสัตว์ต่างๆ ในป่าร้อยเอเคอร์เสมอ


     ตอนแรกที่ฉันหยิบพูห์เล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรเลยจริงๆ คิดว่าอาจจะเป็นเรื่องราวเด็กๆ เบาสมองและน่าเบื่อด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้เปิดใจลองอ่านแล้ว มันเบาสมองจริงๆ แต่ไม่เคยน่าเบื่อเลย เป็นอีกเรื่องที่ฉันชอบมาก อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เหมือนได้พักจากร่างผู้ใหญ่อันอ่อนล้า กลับไปเล่นสนุกในป่ากับพูห์และผองเพื่อน ฉันอิ่มจริงๆ หลังจากอ่านจบ

     ฉากจบของพูห์เล่มสองนั้นน่าประทับอย่างมาก อาจเป็นเพราะฉันไม่อยากให้เรื่องราวในป่าร้อยเอเคอร์จบลง ตอนที่คริสโตเฟอร์โรบินกำลังจะบอกข่าวแก่ทุกคนแล้วลืมตาขึ้นมาเหลือแต่พูห์อยู่ตรงนั้น คริสโตเฟอร์จึงพาพูห์ไปที่หุบเขาแล้วพูดคุยกัน ฉันรับรู้ถึงความผูกพันของทั้งสองชีวิต พวกเขารักและเข้าใจกัน จนวันนึง การเป็นผู้ใหญ่จะพรากอะไรบางอย่างให้จากไป....แต่ก็อย่างที่เอ.เอ.มิลน์บอกในเล่มนั่นแหละ 
นานๆ ครั้งจะยังคงมีเด็กผู้ชาย กับหมี เล่นด้วยกันอยู่ที่หุบเขาลับนั่นเสมอ

อย่าทิ้งเด็กคนนั้นในตัวคุณล่ะ เล่นกับเขาบ้างบางที อย่าปล่อยให้เด็กคนนั้นเหงานาน 🙂🙃
รูปภาพจาก: https://www.istockphoto.com/th/รูปถ่าย/วินนี่-เดอะ-พูห์-gm458655069-19772301
SHARE
Written in this book
All About Reading
อ่านหนังสือ...เข้าใจตัวเอง...เข้าใจคนอื่น
Writer
TikNopOfficial
FB TikNopOfficial, IG tik.nop
music, writing, politics, philosophy , mythology, psychology, pets

Comments