ร้องไห้และแตกสลาย
ไม่รู้จะหาคำสวยหรูหรืออะไรมาจากไหนกำลังใจในวันพรุ่งนี้ยังไม่มีทุกคนอาจจะมีเพื่อนที่แคร์สิ่งกันและกันแล้วก็ต่างกันไปตามธรรมชาติมนุษย์แต่มันจะมีอยู่จำพวกนึงที่เอาแต่หลอกตัวเองว่าเพื่อนเข้าใจและแคร์เราด้วยก้นบึ้งของหัวใจ และใช่เราคือจำพวกนั้นเราไม่สามารถรู้ความรู้สึกของคนอื่นได้ทั้งหมดเราเลยได้แค่คิดมากไปคนเดียว

และสุดท้ายความคิดมากและหลอกตัวเองสั่งสมมานานจนมันไม่ไหวและปะทุออกมาโดยไม่สนใจความสุขที่เคยได้รับ สุดท้ายเราผู้ที่พยายามเชื่อมทุกอย่างเข้าหากันกลายเป็นคนโดนทอดทิ้งและมีปมกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น

โดดเดี่ยวและไม่มีทางออก โลกใบนี้ชั่งโหดร้ายเกินไปหมุนเร็วจนคนคนนึงตามไม่ทัน
SHARE

Comments