ค้นหาตัวเองมา30ปีแล้วนะ
ตั้งแต่เด็ก ชั้นลองทำมาหมดแล้ว ในสิ่งที่สนใจ..

ตอนนั้น ชอบดูการ์ตูน ดูละคร ชอบอ่านหนังสือ
ก็เลยเขียนนิยาย และวาดรูปเล่น
แต่นิยายนั้นก็ไม่จบสักเรื่อง เพราะวัยเด็กของชั้น ไม่ได้มีประสบการณ์ความรักแบบหนุ่มสาว
ที่จะนำมาเขียนพล็อตได้ง่ายแบบนั้นน่ะสิ และจินตนาการตอนนั้นก็ไม่ได้กว้างเหมือนตอนนี้

เคยคิดว่าอยากเป็นนักออกแบบบ้าน และมีบ้านในฝันของตัวเอง

ความเป็นจริง มันไม่ได้ง่ายเลย เพราะความชอบของชั้น มันไม่นิ่ง

เรียนทั้งเปียโน ไวโอลิน และ อิเลคโทน เผื่ออนาคตจะหาเงินได้บ้าง
เปียโนคือนานสุดแล้ว ไวโอลิน น่าจะครั้งหรือสองครั้งก็ไม่ไหวแล้ว ถอดใจ
เพราะครูสอนเป็นนักศึกษาที่หน้านิ่งมาก ไม่พูดไม่จา รู้สึกอึดอัด กดดันแปลกๆ
ถ้าเป็นเพราะเจ็บไหปลาร้าคือมันไม่ได้หนักหนาขนาดนั้นเลยแหละ

ส่วนเปียโนและอิเลคโทน เพราะครูสอนสนุก เราเลยรู้สึกไม่เครียดและเรียนได้เรื่อยๆ

พอท้ายที่สุดแล้ว มันก็จะมีเหตุผลที่ทำให้ชั้นไม่ได้ไปต่อจนถึงขั้นเป็นนักดนตรี

และแน่นอน ชั้นได้เรียนสิ่งที่ชอบที่สุดตอนนั้นคู่กับการเรียนเปียโน คือการร้องเพลง
แต่เสียงชั้น มันไม่ได้ดีหรอก ตกรอบบ่อยๆ หลายเวที
ทุกวันนี้ ผ่านมาเกือบ 20ปีได้แล้ว ที่เรียนอะไรแบบนั้น

พูดถึงโอกาสที่ได้รับมาในตอนนั้น ถือว่าโชคดีมากที่ครอบครัวเข้าใจ และสนับสนุน

สุดท้ายแล้ว ก็ไม่รู้อยู่ดี ว่าจริงๆแล้ว เราชอบหรืออยากเป็นอะไร
และอะไรที่จะทำให้เราไม่อดตาย
อยากดูแลครอบครัวได้ด้วย

สิ่งที่เรียนมา ก็แค่ความชอบในตอนนั้น
ใช้ประโยชน์ได้จริง ในไม่กี่เรื่อง


ชั้นชอบถ่ายรูปคนอื่นในมุมมองชั้น แต่การใช้กล้องจริงๆของชั้นก็ไม่ได้ดีอีกแหละ

อย่างน้อยชั้นก็ชอบงานดีไซน์ หรืออกแบบที่ใช้โปรแกรม
แม้จะชอบออกแบบในสไตล์องเรา ไม่ใช่แบบลูกค้า คือก็รับบรีฟจากลูกค้าไม่ได้นะ
อยากขำ 55555555555555555555 ทำมาแล้ว พังมาแล้ว

ชอบศิลปะ อยากวาดรูป อยากระบายสี ก็ออกมาห่วยมาก

จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสีอะไรกับสีอะไร ผสมกันแล้ว ได้สีอะไร เวทนาตัวเอง

ลองทำสบู่ดูด้วยนะ ถือว่าดี แต่ตอนนี้ ทั้งสบู่ที่ทำ และอุปกรณ์ก็อยู่กับตัวเพียบ
การตลาดไม่แน่นพอ TT

ทำอาหารก็ทำนะ แต่ทำอะไรแบบที่ไม่ยุ่งยาก ของกินเล่นทั่วไป
และเคยเกือบทำไฟไหม้อีก (O_o)!!

แต่งหน้าคนอื่นก็ทำมาแล้วนะ แต่มันไม่ได้ถึงขั้นแต่งเทพ แต่งแล้วว้าว...เนอะ
ความศิลปะ

ทั้งพู่กัน ทั้งสีที่แห้งแล้ว
ทั้งกองหนังสือ เครื่องสำอาง ทั้งพร็อพถ่ายรูป ทุกอย่าง

ฉันทำอะไรที่ดีๆ แบบที่ว่าดีที่สุดคืออะไร
ทุกวันนี้ ยังไม่เข้าใจ
อย่าว่าแต่นักเขียนเลยนะ ที่ยาวขนาดนี้ เหมือนมาร่ายบทอะโรม่า เทอร่าพีมากกว่า


แค่อยากค้นหาตัวเอง บางที สักวันเราอาจจะหาเจอก็ได้นะ

SHARE
Writer
FridayWinter
Dreamer Story
ผู้หญิงธรรมดา มาจากดาวศุกร์

Comments