คนที่เราคิดถึงกว่าใครๆ
,จากที่คิดถึงอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งคิดถึงมากขึ้นไปอีก


ตอนเด็กๆไม่เคยคิดถึงเรื่องอนาคตของตัวเองเลย แม้กระทั่งการสูญเสียใครคนใดคนหนึ่งของครอบครัวไป ก็ไม่เคยอยู่ในความคิดเช่นกัน

ผ่านมากว่า 10 ปีได้แล้ว ที่แม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ย้อนกลับไปตั้งแต่ชั้นประถม 6 เราใช้ชีวิตแบบสนุกสนานตามประสาเด็ก ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะสูญเสียคนสำคัญไปไวขนาดนี้

เย็นวันนั้นเรากำลังเดินออกจากโรงเรียนเพื่อจะกลับบ้าน โรงเรียนที่เราเรียนใกล้บ้านของเรา ทำให้ลุงๆป้าๆที่ขายของกินอยู่ข้างโรงเรียน ก็รู้จักเรากันหมด มีป้าคนหนึ่งถามเราว่า “ รู้หรือยัง ว่าแม่ไม่สบาย ” ตอนนั้นเรางงกับคำพูดของป้า เลยตอบส่งๆไปว่าไม่รู้เลย เรายิ้มให้ป้าไป แล้วก็เดินกลับบ้านตามปกติ

เหตุการณ์เป็นยังไงต่อ เราก็จำไม่ได้แล้ว เพราะมันก็นานมากเหมือนกัน จำได้แค่บางเหตุการณ์เท่านั้นเอง เราจำได้ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดจริงๆ

วันที่แม่อยู่โรงพยาบาล เรานั่งกินนมกล่องรสสตรอว์เบอร์รีในห้องเรียน พร้อมกับนึกถึงแม่ไปด้วย ,เราไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล แม่ใส่เครื่องมือเยอะแยะเต็มไปหมด เราเห็นน้ำตาแม่ไหลออกมาในตอนที่แม่ยังหลับตาอยู่ ,คนข้างๆเตียงของแม่ เป็นคนที่ประสบอุบัติเหตุจากการตกน้ำแล้วถูกไฟช็อต ,เราเห็นพยาบาลเข้าไปปั้มหัวใจให้แม่ แต่แม่ก็ไม่ไหวแล้ว ,ญาติเรามารับที่บ้านเพื่อพาไปโรงพยาบาล แต่ไม่มีใครพูดอะไรระหว่างการเดินทางเลย ถึงตอนนั้นเราก็ได้รู้ ว่าแม่จากไปแล้ว


บ้านเงียบเหงามาก เมื่อขาดแม่ไป ไม่มีคนทำกับข้าว อร่อยๆให้กินอีกแล้ว ไม่มีเสียงบ่นของแม่ ที่ชอบบ่นเวลาเรากับพี่ทะเลาะกัน ที่นอนข้างๆที่เคยนอนด้วยกัน มีเนื้อที่เพิ่มขึ้น แต่มีความว่างเปล่าเข้ามาแทน หลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง ขาดหายไปแบบกะทันหัน จากที่เคยมี อีกวันหนึ่งก็ไม่มีแล้ว 

เราเข้าเรียนชั้นมัธยมในโรงเรียนที่แม่อยากให้เข้า ใช้ชีวิตแบบขาดบ้าง เกินบ้าง ได้หัดทำอะไรหลายๆอย่างด้วยตัวเอง สิ่งที่ไม่เคยทำ ก็ต้องทำให้เป็น จนผ่านมาตอนนี้เราอยู่ปี 4 แล้ว เวลามันผ่านไปไวมาก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เวลาเจอปัญหาอะไรในบ้าน แม่เป็นคนแรกที่เรานึกถึงตลอด ถึงจะเข้มแข็งและใช้ชีวิตได้เก่งขึ้น แต่เราก็ยังอยากให้แม่อยู่ด้วยกันอยู่ดี

ถ้าแม่ยังอยู่ ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ

เป็นคำที่นึกถึงตลอดมา ว่าถ้าแม่ยังอยู่ ชีวิตในตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง มันคงดีกว่านี้มากๆ คงจะโดนบ่นจนหูชา เพราะว่าเรากับพี่ก็ยังชอบตีกันอยู่เหมือนเดิม เราคงอ้วนเป็นหมู เพราะแม่ชอบทำกับข้าวให้กินแบบอลังการมากๆ แต่ยังไงแล้ว สิ่งเดียวที่เราทำได้ ก็คือการคิดถึงแม่ไปแบบนี้ คิดถึงทุกๆเหตุการณ์ของแม่ ในตอนที่เคยใช้ชีวิตด้วยกัน







“ รู้มั้ย สิ่งที่เจ็บปวดมากๆ คือการคิดถึงแต่ไปหาไม่ได้ ”







มีอีกหลายอย่างมากๆที่อยากเขียนลงไป แต่มันก็มากเกินที่จะอธิบายจนหมด อย่างน้อยๆตอนนี้ ก็ได้บันทึกความรู้สึกของตัวเองลงไป ให้หายคิดถึงแม่ไปได้บ้าง
จากที่คิดถึงอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งคิดถึงมากขึ้นไปอีก           






                     
                       แม่จะรู้มั้ย ว่าหนูน่ะ.....
















คิดถึงแม่ที่สุดในโลกเลยนะ 








SHARE
Writer
juy
I luv rainy day,
ฉันเชื่อว่าเรายังสามารถรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดไว้ได้ หากเราสองคนนั้นตั้งใจจริง

Comments