เซลล์อดีต
เหนื่อยที่จะเข้มแข็ง ทั้งที่กัดกินความอ่อนแอเป็นอาหาร

น่าแปลก ภาวะซึมเศร้าเกิดขึ้นกับฉันไม่ได้เกิดเพียงตอนเย็น ฟ้าครึ้ม พลบค่ำ
มันเป็นเพราะเคมีสมองหรืออะไรไม่รู้

ถ้าเลือกได้ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้
ฉันอยากไปไกลกว่านี้
แต่ความสามารถไม่พอกับสิ่งที่หวัง

ฉันคิดถึงตอนมีความรัก
ใจเคยอุ่นกว่านี้
มีการโต้ตอบข้อความ
มีการรอข้อความ
มีสิ่งที่รอ

วูบหนึ่งฉันปล่อยให้ความเศร้าครอบคลุม
พยายามอยู่กับปัจจุบันแล้วแหล่ะ
ใครๆ ก็บอกว่าปัจจุบันดีที่สุด
ความสุขสร้างขึ้นเองได้
รักตัวเองที่สุด

อยากไม่เถียงว่ามันไม่จริง
แต่มันไม่ใช่สำหรับตัวฉันในขณะนี้

ฉันกินยาตามหมอบอก

แต่เรื่องที่เคยเผชิญมันยังหลอกหลอนใจ
แม้แต่ตอนกลางวันก็ไม่เว้นเลย
ทั้งที่ทำงานอยู่แท้ๆ
ใจมันเศร้า
เศร้าอย่างโหวงเหวง
ลึกลงไปมันกลายเป็นตื้นเขินขึ้น
ความเศร้าแทบทะลัก
ฉันปล่อยอดีตให้คุกรุ่นมากเกินไป

รักครั้งเก่า
เพลงถึงแฟนเก่า
ฉันฟังมันซ้ำ
ราวกับมันพูดแทนฉัน

ลึกๆ แล้วคงต้องยอมรับว่า ใช่ ฉันมันขอให้อดีตกัดกิน
ความจริงของปัจจุบัน เป็นอะไรที่กลายเป็นว่าฉันรับไม่ได้
คนที่ไม่ได้แม้กระทั่งเรื่องจริง
ก็ต้องปล่อยความเศร้าทะลักขึ้น

ฉันเห็นคนอื่นมีการเปลี่ยนแปลงไป
ส่วนฉัน ฉันยังเหมือนเดิม
เติบโตขึ้นแค่บางแนวคิด
ใจฉันมันหม่น
หม่นเกินไปสำหรับแสงเเดดในตอนกลางวัน

วกกลับไปกลับมา
ความรู้สึกฉันวนเวียนอยู่แค่นี้

คนรอบข้างเริ่มป่วยด้วยอาการที่เปลี่ยนไป
ด้วยโรครุมเร้า

ฉันยังกินน้ำหวาน ยังกินชากาแฟ
ยังอยากกินขนมในบางครั้ง
ปล่อยให้รอบเอวมีพุง

ทักษะภาษาและการสื่อสารแทบไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่
แค่ไม่ทำตัวเงียบกริบเหมือนที่เคย
อยากมีวันที่พบเจอความสุข
สุขอยู่ที่เรา
แต่ฉันกลับสุขไม่ลง
ทั้งที่วันนี้มีข้าวกินมีของโปรดมีไอแพด
ใจมันก็ยังไม่สุข

บางอย่างเว้าแหว่ง
ขาดสูญหายไป

ฉันยอมรับตามตรงตอนนี้ฉันเศร้า
ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของความรักมานานแล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้รักใครอยู่
รักอดีตน่ะหรอ คงจะใช่
ถ้ายังรักอดีตขนาดนั้น
ปัจจุบันก็น่าเศร้างั้นหรอ

คงจะใช่

ปัจจุบันโดนเอาเปรียบเเทบทุกวัน
เหมือนคนปกป้องตัวเองไม่ได้
เปล่าเลย ฉันปกป้องแล้ว
แต่อีกฝ่ายยังขืน

มันคงพูดอะไรต่อไปไม่ได้
นอกจากจำยอม

ฉันก็เป็นแบบนั้นมาตลอดนี่
ยอม และเลิกพูดเสีย

เป็นการกระทำหน้าด้านๆ
แต่เขาก็ยังทำ

ฉันเบื่อ
แต่ก็ไปไหนไม่ได้
ทางเลือกที่เลือกไม่ได้
มีภาระอยู่
ไปไหนไม่ได้

ชีวิตทำงาน ชีวิตที่เป็นผู้ใหญ่
ฉันอยากเอนลงพักความหนักหนาไว้
ที่ผ่านมาก็กดดันใช่น้อย
ฉันเองกดดันตัวเอง
แม้มันจะผิดพลาด

คิดถึงภาวะแมเนีย
ถ้ามันสลับขั้วกลับมาสักที
ความสุขของฉันย่อมเบิกบานกว่านี้

แมเนียที่ทำให้ตัวเองและคนรอบข้างมีความสุข
กระเซ้าเย้าแหย่พวกเขา
กล้าเล่าเรื่องของตัวเอง
กล้าอารมณ์เสียแล้วพูดออกมา

อยากโตขึ้น อยากรับผิดชอบกว่านี้
แต่แค่ที่เป็นอยู่ ก็แทบไม่ไหวเสียแล้ว

อยากกลับไปเขียนนิยายได้เป็นเรื่องเป็นราว
แต่ช่วงนี้ไม่อินกับอะไรเลย

พัฒนาตัวเองน่ะหรอ
พยายามอยู่แหล่ะ
แต่ยังชอบฟังเพลงเศร้ามากกว่า

ดูเหมือนฉันยินดีกับความเศร้าและความล้มเหลวของตัวเองซะเป็นส่วนใหญ่
มันได้รับมาจนเหวอะวะจากคนอื่น และถูกแหวกซ้ำด้วยความคิดความรู้สึกตัวเอง

เหนื่อยที่จะเข้มแข็ง
ทั้งที่กัดกินความอ่อนแอเป็นอาหาร

เหวอะวะ และโดนแหวก เเต่กลับเป็นหลุมว่างเปล่า
ไม่เจอเนื้อใน
พอใจหรือยัง
เสียใจด้วยที่ฉันไม่ได้เผยให้คุณรู้

หรือต่อให้เผย
คุณคงเมินเฉย

เป็นฉันเองที่ทำซะเหมือนเมินเฉยเสียเต็มประดา
แต่บอบช้ำและร่ำร้องเรื่อยมา เมื่อพบเจอกับตัวเองในขณะหนึ่ง


เศร้าต่อไป ยอมรับภาวะซึมเศร้า
และใช้ชีวิตต่อไป
มันกัดกินฉัน แต่ฉันคงไม่ปล่อยให้มันอดหรอก
ฉันยินดีเพิ่มเซลล์อดีต ขยายและปล่อยมันแตกแขนง
มันกัดกินฉันไม่หมด
จนกว่าภาวะแมเนียจะกลับมา

กินซะให้จุก จนกว่าแมเนียจะกำเริบ
เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันขอแสดงความเสียใจไว้ล่วงหน้า 
SHARE
Writer
jaogunjai
who cannot be a girl again
ผสมผสาน และจารไว้

Comments

FondThou
12 hours ago
ชอบบทความนี้มากเลยค่ะ ตรงกับความรู้สึกของเราที่เพิ่งเสียคนรักไปจากอุบัติเหตุเลย,_, ขอบคุณที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ
Reply
jaogunjai
12 hours ago
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเช่นกันค่ะ