ตัวเราในตอนนี้ 'เข้มแข็ง' หรือ 'อ่อนแอ' กันแน่นะ

       ยินดีที่ได้พบนะคะคุณนักอ่านที่หลงทางจนได้เข้ามาพบกับเรา I hope you were happy, and Have a pretty day นะคะ :)


       "กลัวการอยู่คนเดียว" คำนี้คงจะเป็นคำที่นิยามตัวเราเมื่อก่อนได้เป็นอย่างดี เราเป็นคนที่เข้าสังคมเก่งนะมีเพื่อนรายล้อมรอบตัวเลย เรากลับรู้สึกเหนื่อย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไงดี ที่เรารับรู้แน่ๆคือเราเหนื่อยมาก เหมือนเราสูญเสียพลังงานไปกับการพบเจอผู้คน ที่สำคัญเราเป็นคนที่กลัวสายตาของผู้คน อาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้เราอาจจะคิดไปเอง แต่ความย้อนแย้งในตัวเองคือการที่เราไม่ชอบอยู่คนเดียว 24ชั่วโมงเป็นไปได้เราอยากให้มีเพื่อนฝูงหรือคนรู้ใจคอยพูดคุยคอยอยู่ข้างๆกันสัก 12ชั่วโมงต่อวันเลยยิ่งดี ( ตัวเรา ณ ตอนนี้มองย้อนกลับไปก็แอบขำตัวเองเหมือนกันนะคะ.///.; ) อาจเพราะการที่เราเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะ ไปไหนมาไหนมีแต่ผู้คนเข้ามาพูดคุยหรืออยู่ข้างๆด้วยเสมอ ทำให้เราชินกับการมีใครสักคนอยู่ด้วย ตัวเรา ณ ตอนนั้นนึกภาพตัวเองที่อยู่คนเดียวไม่ออกเลยแม้แต่นิด
       "เธอเลิกเอาแต่ใจตัวเองสักทีเถอะ"
       "เพราะเธอเป็นแบบนี้ไงใครจะไปทนไหว"
       "ทุกคนต้องการพื้นที่ส่วนตัว"
...
       ถ้าให้บรรยายความรู้สึกของเรา ณ ช่วงเวลาที่โดนคำพูดเหล่านี้โหมกระหน่ำใส่จากคนที่เคยอยู่ในสถานะคนคุย เราบรรยายออกมาไม่ถูกเลย เราทำได้แค่เพียงก้มหน้ายอมรับ ถึงต่อให้เราอยากอธิบายออกไปว่าเราไม่เคยบังคับหรือเรียกร้องจากทุกคนเลยนะ แต่มันก็เป็นความจริงที่เราทำตัวน่าเห็นใจจากทุกคน ทุกคนจึงยินดีและมาอยู่ข้างๆเราเสมอ

       ในท้ายที่สุดตัวเราก็เปลี่ยนไป ระยะเวลาจากตอนนั้นก็ผ่านมา 8 เดือนแล้ว อาจจะน่าตกใจแต่เราอยู่คนเดียวตลอดจริงๆค่ะ 
- ไปนั่งคาเฟ่เกือบ 10 ชั่วโมงต่อวัน
- ไปกินข้าว
- ไปห้างสรรพสินค้า
- ไปดูหนัง
- ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะวันละหลายๆชั่วโมง
- ไปกินชาบู,ปิ้งย่าง
- ไปโรงพยาบาล
       ทั้งหมดนี้คือ เราไปคนเดียว ค่ะ
สำหรับใครหลายคนอาจจะเป็นเรื่องที่ดูเหมือนเป็นปกติ แต่สำหรับเราเรารู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากจริงๆค่ะ เราเจอเพื่อนๆน้อยลงมากระยะเวลา 1 เดือนเราได้เจอกันเพียงไม่ถึง 5 วันด้วยซ้ำ เรารู้สึกว่านี่คือการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่มากๆสำหรับเราเลยค่ะ เพื่อนทุกคนช่วงแรกก็ยังประหลาดใจแต่ช่วงนี้มาเหมือนทุกคนจะชินชากับภาพจำใหม่ของเราแล้ว ทุกวันนี้เรากลายเป็นคนที่เพื่อนๆต้องตามมาหาเราในสถานที่ที่เราอยู่ซะเอง ( ในบางครั้งที่มีเรื่องอยากปรึกษากับเรา ) ยิ่งเรื่องมีความรักครั้งใหม่ยิ่งยากจนไม่อาจจะคิดได้เลยค่ะ เพราะการที่เราอยู่คนเดียวบ่อยมากในสังคมมหาวิทยาลัยที่หลายคนอยู่กันเป็นกลุ่มเพื่อน มันค่อนข้างทำให้เด่นสะดุดตาในระดับนึงจนถูกเข้ามาขอช่องทางติดต่อบ่อยมากๆ ซึ่งใช่ค่ะ เราปฏิเสธไปทุกครั้งเลยค่ะ ._.;
กลัวการเข้าไปรบกวนพื้นที่ส่วนตัวของทุกคน
       เรากลายเป็นคนแบบนี้ไปซะแล้ว ต่อให้เราจะมีเรื่องที่กังวลหรือหนักใจ เราก็ไม่กล้าบอกกับใครเลย เรากลายเป็นคนที่เก็บเงียบทุกอย่าง เราเก็บเรื่องทุกอย่างไว้จนในบางทีเพื่อนเราต้องมาคาดคั้นเราว่าเราสบายดีไหม? โอเคดีอยู่หรือเปล่า? เราถึงได้ยอมเอ่ยปากพูดออกไปว่าตอนนี้เรากังวลหรือหนักใจในเรื่องใดอยู่ ยิ่งการมีคนรักนี่ตัดทิ้งได้เลยค่ะ เรากลัวมากๆเรากลัวเราจะเผลอทำให้เขาต้องเสียใจ จนในท้ายที่สุดนะตอนนี้เราก็ยังไม่กล้าที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน ตลอดระยะเวลา 8 เดือนนี้เราเป็นแบบนี้มาตลอดจนในหลายครั้งเพื่อนๆบอกกับเราว่า ให้เรากลับไปเป็นแบบเดิมเถอะ เราครุ่นคิดทุกครั้งว่าเราควรผ่อนปรนตรงนี้ลงบ้างดีไหม เรากลัวว่าจะยิ่งทำให้ทุกคนเป็นห่วงเรามากขึ้น แต่สุดท้ายความคิดในหัวเราก็จะแย้งขึ้นมาทันทีว่า "มันจะไม่ไปรบกวนพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นเหรอ" ณ ปัจจุบันนี้เราจึงไม่สามารถรู้คำตอบได้เลยว่าสุดท้ายแล้วตอนนี้เรานั้น...
เข้มแข็ง หรือ อ่อนแอ

       แล้วคุณนักอ่านที่หลงทางเข้ามาล่ะคะ ถ้าหากกำลังเผชิญสถานการณ์แบบเราอยู่ คุณคิดว่าคำตอบที่เหมาะกับตัวคุณ ณ ตอนนี้เป็นคำตอบไหนกันคะ
      ;)
SHARE
Writer
idontkhowwhoiam
someone u loved
บันทึกเรื่องราวของบุคคลที่แตกสลายจากความรัก

Comments

BecuaseUsaidSO
4 days ago
เราเข้าใจคุณนะคะ ตอนนี้เราเป็นแบบคุณ แต่เราเป็นแบบคุณมาค่อนข้างนานแล้ว เราสลับกันนิดหน่อยที่ ตอนนี้เรากำลังหาทางที่จะผ่านการอยู่คนเดียวเงียบไปให้ได้ เราเพิ่งเลิกคุยกับคนคุยไป แล้วมันเหมือนเสียงเสียงเดียวที่เคยทำลายความเงียบ มันหายไป แล้วเราต้องผ่าน ความเงียบที่เงียบมากๆ นี่ไปให้ได้ เราเชื่อว่าความเข้มแข็งกับอ่อนแอมันสลับกันมา มันยากที่จะบอกว่า ตอนนี้ในใจของเรา ใครเป็นคนนำนะ คนเข้มแข็ง หรือคนอ่อนแอ แต่เราคนนี้จะพาเราผ่านวันนี้ไปค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply
idontkhowwhoiam
2 days ago
ขอให้เราทั้งคู่สามารถผ่านมันไปได้นะคะ✌🏻💖 เราเองก็อยากมีใครสักคนเข้ามาทำลายความเงียบในโลกของเรามาก แต่ติดตรงไม่มีใครผ่านมาเลยค่ะฮืออออ😂
bellmaikitmak
3 days ago
เป็นห่วงคุณนะคะ หวังว่าการอยู่คนเดียวของคุณ คือ self zone ไม่ใช่การบั่นทอนตัวเองนะคะ

Reply
idontkhowwhoiam
2 days ago
เราก็กังวลเหมือนกันค่ะว่าจะเป็นการบั่นทอนตัวเองแล้วปิดโอกาสตัวเองจากคนดีๆไหม;-;
ขอบคุณเธอมากเลยนะคะที่เป็นห่วง ขอให้ความสุขรายล้อมรอบตัวนะคะ🥺💖
bellmaikitmak
2 days ago
รู้สึกดีเลยค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ความสุขจงอยู่กับคุณเช่นกัน 
Reply
INDW
1 day ago
เป็นตัวเองเถอะค่ะอย่าสนใจคำพูดของคนที่เข้ามาเเละเเค่ผ่านไปเเต่ให้สนใจตัวคุณเองดีกว่านะคะเราทุกคนล้วนหาพื้นที่ส่วนตัวให้ตัวเองค่ะเเค่ทำให้มันพอดีก็เพียงพอเเล้วเป็นกำลังใจให้นะคะ
Reply