Young
ทุกๆอย่างของผมหายไประหว่างการเติบโต

แต่เธอคือผู้มอบแสงสว่างในชีวิตให้กับผม



ไดอารี่ที่103


13 กรกฏาคม 2556 
"ฟ้าคราม" เสียงของเด็กหนุ่มคนนึงเดินมาเรียกเขา


"ว่า" ฟ้าครามตอบกลับเสียงนุ่ม แต่มันกลับดูน่าเกรงขาม


"ทำไมเมื่อวานไม่ไปนอนบ้านเรา" 


"คิดถึงเราหรือไง" ร่างสูงบอกต้องรักแล้วขำเบาๆ 


"อะไรของเธอวะเนี่ย" เอาล่ะ ต้องรักชักเริ่มจะโมโหสะแล้ว


"ฮ่าๆๆๆๆ โมโหหรือเขิน" 


"โมโหต่างหาก โกรธแล้ว วันนี้ไม่ต้องมาบ้านเรานะ"


"แล้วใครจะอ่านนิทานให้เธอฟังก่อนนอน" ก็ตามนั้นแหละ เวลาที่ฟ้าไปนอนบ้านต้องรักก็จะอ่านนิทานให้ฟังก่อนนอน เรียกฝันหวานให้คนตัวเล็กได้ดีเลยล่ะ


"เราไม่ต้องฟังก็ได้" เสียงโมโหปนเศร้าของต้องรักทำเอาร่างสูงใจอ่อนยวบเลยล่ะ


"ล้อเล่น เดี๋ยวตอนเย็นๆเข้าไป" ฟ้าตอบพลางยิ้ม


"ไปด้วยกันเลยได้มั้ย เราอยากกินไอติม" ต้องรักทำเสียงอ้อน


"กินบ่อยนะเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้ค่อยกินดีกว่ามั้ย" ฟ้าทำหน้าดุ

เหอะ ต้องรักไม่ได้จะกลัวสักหน่อยนะ


"พาเราไปกินหน่อยนะๆๆๆ" ต้องรักกระพริบตาปริบๆ

ให้ตายสิ เมื่อกี้ก็ทำเสียงอ้อน หัวใจของฟ้าจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว


"โอเค แต่พรุ่งนี้ห้ามกินแล้วนะ"

 
"รับทราบ!!" ต้องรักยิ้มพร้อมจับมือของฟ้า


แล้วผมจะไปไหนรอดวะ


"ต้องรัก" เพื่อนสนิทของผมตั้งแต่สมัยอนุบาล บ้านของเราอยู่ติดกันทำให้เราสนิทกันมากกว่าเดิม ไปโรงเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน และผมก็ชอบไปนอนบ้านต้องรักบ่อยๆ 


เอาจริงๆผมก็มีเพื่อนคนอื่น ไม่ใช่ว่าผมไม่มีเพื่อนนะ แต่คนที่ผมสนิทและไว้ใจมากที่สุดก็คงจะเป็นต้องรัก เรียกได้ว่าสนิทจนผมอยากย้ายไปอยู่บ้านต้องรักเลยก็ว่าได้ ทุกครั้งที่ผมไปที่บ้านต้องรัก พ่อปันกับแม่แก้วจะต้อนรับผมเป็นอย่างดี 

เพราะพ่อแม่ของผมหย่ากัน จึงแยกทางกันอยู่ ผมเลือกที่จะอยู่กับแม่ แต่ท่านไม่ค่อยจะกลับบ้านเพราะงานเยอะ ครอบครัวของต้องรักจึงชวนไปบ้านบ่อยๆ พวกท่านอยากมอบความรักให้กับผม ให้เหมือนกับที่เด็กคนอื่นมี

อะไรมันจะดีไปกว่าการที่ถูกรัก

ผมอยากเติบโตไปพร้อมกับคนที่ผมรัก
นั่นคือสิ่งที่ผมคิด 
ผมจะทนุถนอมเขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่เด็กชายคนนึงจะทำได้


ผมไม่อยากให้เธอเจ็บปวด

เธอเหมาะกับรอยยิ้มที่สุด

เพราะเธอคือผู้สร้างรอยยิ้ม


ไดอารี่ที่213


11 สิงหาคม 2557
   23:30

บัดซบ 

นี่เป็นคืนที่แย่ที่สุดสำหรับฟ้าคราม แม่เขาเสียชีวิต
หมอบอกว่าท่านมีโรคเครียดและกินยาเกินขนาดจึงทำให้เกิดอาการช็อก 


แม่จากไปก่อนวันเกิดผมสองวัน

ถึงท่านจะไม่เคยให้ความรักกับผม แต่ท่านก็ยังคอยทำงานส่งเสียผมเรียน ท่านเป็นแม่ที่ดี

ถึงจะไม่ได้เป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบ แต่ท่านก็เป็นแม่ผม

"ฟ้า" ต้องรักรีบวิ่งมาทันทีที่รู้ข่าวคราวการเสียชีวิตของแม่เขา

"คุณน้าไปสบายแล้ว"

"ท่านอยากอยู่กับฟ้า แต่ว่าตอนนี้ท่านเหนื่อยมากๆแล้ว"


คำพูดปลอบใจสารพัดของคนตัวเล็กทำเอาใจเขาหม่นหมองยิ่งกว่าเดิม


หัวใจของเขาแตกสลาย ไม่เหลือซาก


จู่ๆต้องรักก็โผล่กอดเขา กอดของต้องรักอุ่นมากเลย
ผมอยากจะกอดเขาไว้นานๆ 


อยากกอดเขาไว้ตลอดไป


ผมกอดร่างเล็กตอบ และกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม

"อยากร้องก็ร้องสิ จะเก็บไว้ทำไม" เป็นต้องรักที่เปปิดบทสนทนาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของผม


"เราอยู่ตรงนี้ เราอยู่ข้างๆเธอไง" 


เธอแสนดีที่หนึ่งเลย 


ต้องรักรับรู้ถึงความเปียกชื้นบริเวณหัวไหล่ เขาลูบหลังปลอบคนตัวสูงซ้ำแล้วซ้ำเล่า


"ย้ายมาอยู่กับเรานะ" 

ฟ้าครามไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าแทน ต้องรักจึงคลายยิ้ม

"ฟ้าคราม"

"สุขสันต์วันเกิดนะ" หลังจากที่เสียงของต้องรักจบลงทำเอาฟ้าครามน้ำตาไหลไม่หยุด 
เขาร้องไห้แบบไม่มีเสียง ทำเอาต้องรักน้ำตาคลอไปด้วย

"ขอบคุณ" คนตัวสูงพูด

"ขอบคุณจริงๆ" 

"เรารับรู้แล้ว ต่อไปนี้"

"ช่วยมีความสุขด้วยนะ ไม่ต้องทำเพื่อใคร แต่ทำเพื่อตัวเอง อย่าให้ใครมาพรากความสุขจากเธอไป" 

"เราขอแค่นี้ เราเชื่อว่าเธอทำได้"

ฟ้าครามกระชับกอดออกแล้วยิ้ม ใช่ เขายิ้มแล้ว 

ขอบคุณที่โลกใบนี้ที่มีเธอ ภาวนาให้ในฝันเธออยู่ในทุ่งแอสเตอร์ 


วัยเยาว์ของผมถูกแต่งเติมสีสันโดยคนที่ผมรัก
ช่างโชคดีเสียจริง




talk: พึ่งเคยแต่งบรรยายครั้งแรกเลยค่ะ เราว่าเราแต่งออกมาแย่มากๆ เพราะคิดเสร็จก็แต่งเลย พล็อตมาคิดเอาตอนแต่งทำให้ดูงงๆไปหน่อย 

twt : thelifeerror

SHARE
Written in this book
my soul
ความรักเป็นสิ่งผิดพลาดของมนุษย์ ใยท่านจึงปราถนามันนักหนา
Writer
thelifeerror
clown
สีดำเป็นอนันต์

Comments

maymayday
11 days ago
ช่วงแรกทำเอายิ้มตามเลยคะคุณ><
Reply
beyourmine
9 days ago
แงง แอบยิ้มตามเลย อบอุ่นหัวใจมากๆเลยค่ะㅠㅠ
Reply
TangmoNathich
8 days ago
อบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ
Reply
onedayofsky
6 days ago
น่ารักมากเลยค่ะㅠㅇㅠ
Reply