ทะเลฤดูหนาว
:คืนนี้ว่างมั้ย
อื้อ ว่างๆ มีไรอ๋อ
:คืนนี้น้ำขึ้น อยากชวนไปดูด้วยกัน
กู..ไม่ชอบทะเลแล้วว่ะ ขอโทษนะ
:อ่อ โอเค


มึงคิดว่า...เราจะเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าได้ปะวะ                      (22:09 น.)
 เมหันต์ ชายหนุ่มอายุราว 20 ต้นๆ พ่นควันสีเทาหม่นออกมาในห้องสีขาว สายโทรศัพท์รุ่นเก่าระโยงระยางไปทั่วห้องปะปนไปกับสายไฟ มือหนายกโทรศัทพ์ขึ้นฟังเสียงของอีกฝ่ายที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ เสียงถามคำถามบางอย่างกับเขาเหมือนกับเพียงแค่อยากรู้ความเห็น
 แม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ขอเพียงคำตอบที่น่าพึงพอใจจากตัวเขาเอง


    อืม..ใครมันจะอยากเป็นแค่เพื่อนกับคนที่ตัวเองรักวะ ถ้ามันเป็นความรักที่มาจากทั้งสองฝ่ายจริงๆ ทำไมเวลาจากลากันแล้ว...ความรู้สึกมันจะเหมือนเดิมรึไง 
มีมึงอยู่คนเดียวไม่ใช่หรอ..ที่รักเขามาตลอด ที่ห่วงเขามาตลอด แล้ว..เขาทำอะไรให้มึงบ้างวะ

ผมกล่าวเตือนสติเพื่อน"รัก"ของผม หวังว่ามันอาจจะทำให้มันตาสว่างได้แล้ว ว่าตลอดระยะเวลาที่เขาสองคนคบกัน.. แฟนสาวของเพื่อนผม เขา..มีคนรักใหม่นานแล้ว 
แต่..ใครใช้ให้แม่งโง่ได้ขนาดนี้วะ 

รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รัก เขาแค่ทำเป็นชอบใจเวลามีใครรักและชื่นชมเขาเพียงอย่างเดียว 
แม้แต่ใจ  บางทีเพื่อนผมอาจจะยังไม่เคยได้ครอบครองมันเลยด้วยซ้ำ... แค่คิดก็เจ็บใช่เล่นแล้ว

ก็กูรักเขา..แล้วเขาก็..รักกู...ถึงตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม แต่ความรู้สึกกูมันยังอยู่ที่เขาว่ะ ทะเลตรงที่กูขอเขาเป็นแฟน ตอนนี้แค่เดินผ่านกูยังเห็นภาพเขายืนอยู่ตรงนั้นกับกูอยู่เลย

สิ้นเสียงชายหนุ่มจากโทรศัพท์ ความเงียบสงัดได้คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง เสียงสะอื้นที่ค่อยๆเกิดจากเพื่อนรักของผมได้ดังขึ้น 
ช่างน่าสงสารอะไรเช่นนี้
มั่นใจได้เลยว่าชีวิตนี้ผมแทบไม่เคยได้เห็น หรือได้ยินมันร้องไห้เลยสักครั้ง....ได้ยินแล้วมันก็แอบเจ็บใจเหลือเกิน

ทำไม..คนที่ผมรัก..จะต้องมาร้องไห้เพราะคนแบบนั้นด้วยวะ

     มึงรออยู่ในห้องนะ เดี๋ยวกูจะรีบไปหา ละอย่าทำไรแผลงๆล่ะ
(ตัดสาย)

22:18 น.

ผมตรงดิ่งไปที่มอเตอร์ไซค์คู่ใจ ไขกุญแจรถตรงดิ่งไปหาธาร เพื่อนรักคนโปรดของผม
ทำไม...กลับกลายเป็นผมเอง
 คนที่ดูร้อนลนกับเหตุการณ์นี้ราวกับจะเสียคนรักไป
 ขับผ่านต้นไม้สูง เข้าผ่านป่าทึบมุ่งตรงไปเรื่อยๆสุดท้ายก็พานพบ  ทะเล 
      ผมยังจำได้ดี รอยยิ้มปนสุขของเขา         น่ารัก...






สายลมอ่อนผัดผ่านปลายเส้นผมกระทบบนใบหน้าขาว ขวดแอลกอฮอล์วางเกลื่อนกราด
รูปถ่ายอดีตคนรัก สิ่งของแทนความคนึงหา บทเพลงบรรเทาทุกข์เจ็บปวดดวงใจ
 
รำลึกความหลังที่ได้ผ่านไปร้าวใจจริงเออ
  ฉันร้องครวญพร่ำเพ้อ...ให้เธอคืนมา
          
                              - เจ็ดวันที่ฉันเหงา
                               เพ็ญแข  กัลย์จาฤก

 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก !
ธาร กูมาแล้ว มึงมาเปิดประตูหน่อย


เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นผ่านหลังประตูบานใหญ่ ร่างที่จิตเลือนลอยไปตามสายลมพยุงสังขารตนเดินไปตามเสียง 


มึงเป็นไร! เหม็นเหล้าหึ่งเลย นี่มึงดื่มไปกี่ขวดแล้วเนี่ย? 


มอมแมมเป็นลูกหมาตกน้ำจริงๆเลยเพื่อนกู
ใครมันทำธารเป็นแบบนี้นะ กูจะไปต่อยหน้ามันเลย มึงเชื่อใจกูนะ กูอยู่กับมึงแล้วนะ อยู่กับมึงมาตลอด ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายมึงแน่นอน

ผมกอดรัดธาร เหมือนจะไม่มีวันได้กอดอีก ปลอบประโลมเส้นผมนุ่มในขณะที่แผ่นหลังกำลังแบกรับความทุกข์ที่ถูกแบ่งเบามา

 ผมยินดี ที่จะรับมันมาทั้งหมด ขอแค่ให้รอยยิ้มหวานนั่นกลับมาบนใบหน้าคนรักของผม แม้ว่าผมจะต้องทุกข์ตรมดุจผีเสื้อที่ไม่มีทางได้โบกโบยบินออกนอกโหลแก้ว


เมื่อไหร่ เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมวะ




กูเหนื่อยจังเลยมึง  เหนื่อยที่จะต้องยิ้มให้กับเขาสองคนในขณะที่กูกำลังจะตาย
แม้ว่าผมกำลังถูกโอบกอดและพยายามดูดดึงความทุกข์ที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นทุกอณู
 ผมกลับรู้สึกไร้ค่า ฤทธิ์ของยาค่อยๆคืบคลานเข้าสูบฉีดแทนเลือดเนื้อซะแล้วสิ 

        นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้กอดเขา 
                 ดวงใจของธาร














"โคตรเข้ากับมึงเลยคนสวยของเมหันต์ "

    บ้า มึงก็เว่อร์เกิน กูออกจะหล่อขนาดนี้
แต่....ขอบคุณสำหรับสร้อยคอนะ 
รักมึงที่สุดเลย







"ไอ้เมหันต์ตื่น!!  มึงตื่น!! ตื่นมาคุยกับกูก่อน
ช่วยด้วย ช่วยด้วยครับ!! แฟนผมจมน้ำ ช่วยด้วย"









" ทะเลแม่งจะไม่สวยเลยถ้าไม่มีมึง ธาร"
มึงแม่งใจดีที่หนึ่งเลย จะมีใครที่รักกูได้ขนาดนี้แล้ววะ อยู่กับกูไปนานๆเลยนะ นะ 

"อื้ม มึงก็อย่าลืมกูนะ คนที่รักมึงมากที่สุดล่ะ"














"ขอโทษนะเมหันต์ แต่กูว่า เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมกันได้มั้ย"












"เหมือนเดิมของมึงนี่  กูยังเป็นคนที่มึงรักเหมือนเดิมปะวะธาร" 






   








มึงจะรู้ปะวะ ว่าสร้อยคอที่มึงให้กู ตอนนี้มันก็ยังอยู่  ความรัก ความคิดถึงของมึงที่มีต่อกูมันก็ยังอยู่....ไม่เคยบิดเบือน










สิ้นแล้วลมหายใจ
 ขอโทษที่ต้องหลอกมึงมาตลอดแต่กู...
 ไม่เคยรักใครได้เท่ามึงเลย เมหันต์












แม้แต่เวลาสุดท้าย มึงก็ยังใจร้าย แล้วทำไมกูถึงยังรักมึงเหมือนเดิมวะ
















     โปรดเชื่อในรักแท้
แม้ว่าท่านไม่เคยได้ค้นพบมัน 
ผีเสื้อที่ไม่ได้โบยบินบนท่ามกลางอิสระ
ก็ย่อมเหี่ยวเฉาตามกาลเวลา 
ความรักก็เช่นกัน 
                                   เมหันต์729

Ig : vickq_rn

SHARE
Written in this book
มหาสมุทรอันเป็นอนันต์
มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ท่านพอจะให้ตัวข้านี้แบ่งความรู้สึกทิ้งลงผ่านสายน้ำใหญ่นี้ ได้หรือไม่ หากได้แบ่งเบาความทุข์บนบ่าทั้งสองของท่านก็ย่อมได้ ตัวข้านี้ขอรับมันไว้ทั้งหมด ตราบนานเท่านานความมัวหม่นนี้ให้มันสลายหายไปพร้อมกับข้ามหาสมุทรผู้เป็นอนันต์
Writer
jxth729
I dont wanna die
If you have read this article It will drown you and never return. ig: vickq_rn

Comments

keep_
7 days ago
ผมตามหาตั้งนาน ติดตามคุณในไอจีด้วย เขียนดีมากๆเลยครับ เขียนเยอะๆนะครับ รออ่านอยู่🫀
Reply
jxth729
6 days ago
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลยนะครับ ดีใจที่คุณชอบ ขอให้มีความสุขในทุกๆวันนะครับ
mobmabbbbb
5 days ago
โฮร ㅠ ㅡ ㅠ เขียนดีจังเลยคับคุณ อุ๋งอิ๋งเหมียนหมาแร้ว ติดตามอยู่นะคะ y y
Reply
mobmabbbbb
5 days ago
โฮร ㅠ ㅡ ㅠ เขียนดีจังเลยคับคุณ อุ๋งอิ๋งเหมียนหมาแร้ว ติดตามอยู่นะคะ y y
Reply