ไงมึง... ไม่เจอนานโตขึ้นเยอะเลยอะดิ; ข้อความจากคนที่ถูกลืม
ข้อความที่คุณจะได้อ่านต่อจากนี้ เป็นข้อความจากคนที่ถูกลืม เขาถูกลืมไปนานแค่ไหนมีเพียงคุณเท่านั้นที่รู้ อาจมีถ้อยคำที่ไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และที่สำคัญ ‘โปรดระวังหากถูกสวมกอดโดยไม่รู้ตัว’ :)
“...ไง...มึง...”

“...”

“เป็นไงมั่งวะ เหนื่อยมั้ยวันนี้”

“...”

“ที่มึงหายไปนาน บอกกูว่าขอไปใช้ชีวิตผู้ใหญ่ แล้วชีวิตผู้ใหญ่ของมึงเป็นยังไงบ้าง สนุกป่าววะ เล่าให้กูฟังมั่งดิ”

“...”

“...มึงได้ทำสิ่งที่เคยอยากทำบ้างรึยัง... ไม่ดิ ก่อนอื่นเลย มึงเคยถามตัวเองบ้างรึเปล่าว่ามึงอยากทำอะไร”

“...”

“แม่งเป็นเรื่องอะไรก็ได้เลยเว้ย ที่ทำให้มึงมีความสุขอะ

...อยากดูซีรี่ส์…มึงได้ดูรึยัง...





...อยากอ่านการ์ตูน…มึงได้อ่านรึยัง...





...อยากเล่นเกม…มึงได้เล่นรึยัง...





...อยากกินอะไรอร่อย ๆ …มึงได้กินรึยัง...





...อยากบอกรักหมา…มึงได้บอกรักมันรึยัง...





...อยากกอดแม่…มึงได้กอดเค้ารึยัง...”

“...”
“พ่อแม่ไม่ได้เลี้ยงมึงมาให้มึงมาเครียดกับชีวิตขนาดนี้นะเว้ย”
มึงถามตัวเองบ้างก็ได้ ว่าเหนื่อยมั้ย ไหวมั้ย ไม่ไหวก็พักดิ จะไปฝืนตัวเองทำเหี้ยไร มึงไม่ต้อง productive ทุกวันก็ได้ หรือถ้าทั้งชีวิตนี้มึงจะไม่ productive แม่งเลยมันก็ย่อมได้ ชีวิตคนนะไม่ใช่ตลาดหลักทรัพย์ มึงจะคาดหวังกำไรเหี้ยอะไรกับมันนักหนา เกิดมาบนโลกมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ก็เก่งชิบหายแล้วมั้ยวะ

โลกบางทีแม่งก็ไม่เคยยุติธรรมหรอก อะไรที่ควบคุมไม่ได้มึงก็ปล่อยมันลงแค่นั้นแหละ ถือไว้มึงไม่หนักหรอวะไอ่สัส จะหวังให้ทุกอย่างมันเพอร์เฟคมึงก็ประสาทแดกพอดีดิ

มา…มานอนดูหนังกินขนมกัน
มึงนั่งลงตรงนั้นแหละไอ่หนู แล้วฟังกูนะ

...มึงยังจำวันที่มึงตื่นมาดูการ์ตูนตอนเช้าได้มั้ย...





...มึงยังจำวันที่มึงวาดรูปเล่นไม่แคร์เหี้ยอะไรได้มั้ย...





...มึงยังจำวันที่มึงวิ่งเล่นกับเด็กกะโปกข้างบ้านได้มั้ย...





...มึงยังจำวันที่มึงหัวเราะอย่างสุดเสียง ร้องไห้อย่างไม่อายใครได้มั้ย...





...มึงยังจำตุ๊กตาตัวโปรดของมึงได้มั้ย...





...มึงยังจำศิลปินคนโปรดของมึงได้มั้ย...
“…มึงยังจำ…ไอ่เด็กคนนั้น…ได้อยู่มั้ยวะ…”มึงกลับไปหาเด็กคนนั้นบ้างก็ได้เว้ย เพราะเขาก็อยู่ในตัวมึงตอนนี้นี่แหละ กลับไปดูแลเอาใจใส่เขาบ้าง ป่านนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วมั้งน่ะ ใจดีกับตัวเองบ้างเถอะ อย่ารู้สึกผิดที่จะมีความสุขเลย

...ไม่เป็นไรถ้ามึงจะเดินไปช้า ๆ ...





...ไม่เป็นไรถ้ามึงจะยังทำเหี้ยอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง...





...ไม่เป็นไรถ้ามึงจะยังไม่เจอเป้าหมายของชีวิต...





...ไม่เป็นไรถ้ามึงจะยังค้นหาตัวเองไม่เจอ...

ประเทศเหี้ยนี่มันเคยให้โอกาสมึงค้นหาตัวเองบ้างมั้ยล่ะ มันไม่แปลกหรอกเว้ยถ้ามึงจะยังไม่เจอความฝันของตัวเอง มันไม่แปลกหรอกเว้ยถ้าคนเรามันจะไม่มี passion กับเหี้ยอะไรทั้งนั้น

และมันก็ไม่แปลกเหมือนกันถ้ามึงจะไม่ได้ใช้ชีวิตตาม passion เหมือนคำพูดเท่ ๆ ที่คนอื่นเขาว่ากันมา
แล้วมึงจะไปแคร์เหี้ยอะไร มึงอยากใช้ชีวิตยังไงมึงก็ใช้ในแบบของมึงไปดิวะมึงไม่ต้องไปแคร์ไลฟ์โค้ชheeไลฟ์โค้ชtadเหี้ยไรทั้งนั้น ใครจะมีเงินล้านก่อน 25 มี super car ก่อน 30 ก็เรื่องของแม่งเลย ชีวิตเขาเขาอยากทำอะไรก็เรื่องของเขาดิ ส่วนชีวิตมึงมึงอยากทำอะไรก็เป็นเรื่องของมึงเหมือนกัน

เงื่อนไขในชีวิตของคนเรามันไม่เหมือนกัน ชีวิตของแต่ละคนมันเลยไม่มีทางที่จะเหมือนกัน มึงจะไปเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นทำส้นตีนอะไร หรือแม้กระทั่งตัวมึงเองเปรียบเทียบกับตัวเองก็ไม่ช่วยให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา มึงอย่ากดดันตัวเองขนาดนั้นเลยนะ อย่าใจร้ายกับตัวเองนักเลย

สำหรับคนที่ยังไม่เจอความฝัน มึงอ่านถึงตรงนี้ก็พอ แล้วไปสนุกกับชีวิตเหอะ ชีวิตมีไว้ให้ใช้ ไม่ได้มีไว้ให้มึงเอาชนะ แล้วก็...
อย่าลืมว่าไอ่เด็กคนนั้นเคียงข้างมึงเสมอนะ :)
แต่ถ้าวันนี้มึงเจอความฝันมึงแล้ว กูดีใจด้วย
ผ่านไปตั้งหลายปี กูรู้นะว่ามึงท้อ มึงจะถอดใจอยู่แล้วอะดิ แต่มึงเก่งชิบหายแล้วนะเว้ย
ประเทศเหี้ยนี่มันเคยใจดีกับความฝันมึงบ้างมั้ยล่ะ เพราะงั้นมึงใจดีกับตัวเองหน่อยดิวะ

ถ้ามึงจะบอกกูว่า ‘มันเป็นแค่ความฝันโง่ ๆ ’ กูให้มึงคิดอีกที ว่ามันโง่จริง ๆ หรือเพราะคนอื่นบอกว่ามันโง่ หรือเพราะคนอื่นบอกว่า ‘มึงทำไม่ได้หรอก’ 
…หรือเพราะตัวมึงเอง…ที่ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำได้

ขอให้มึงรู้ไว้อย่างนึงนะ…ว่าความคิดลบ ๆ พวกนั้นมึงไม่ได้คิดเองหรอกเชื่อกูดิ แม่งเกิดจากคนอื่นทั้งนั้นแหละ

...ความฝันโง่ ๆ ที่ไหนจะทำให้มึงเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อมีคนมาดูถูก...





...ความฝันโง่ ๆ ที่ไหนจะติดค้างอยู่ในส่วนลึกของตัวมึงตลอดเวลาไม่ว่ามึงจะทำอะไร...





...ความฝันโง่ ๆ ที่ไหนจะทำให้มึงใจเต้นแรงขนาดนี้...





...ความฝันโง่ ๆ ที่ไหนจะทำให้มึงยิ้มแก้มแทบปริเมื่อคิดถึงวันที่มันสำเร็จ...





อะไรที่มึงทำแล้วมีความสุข มึงทำไปเลยดิวะจะรอเหี้ยไรล่ะ
อย่าให้ไอ้เหี้ยตัวไหนมาพรากความฝันออกไปจากตัวมึงไหนใครแม่งดูถูกมึงหรอ กูจะไปต่อยแม่งให้ กล้าดียังไงมาเสือกกับความฝันคนอื่น มันแม่งก็คนเหมือนมึงนี่แหละ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรไปกว่าตัวมึง เพราะฉะนั้นมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่มึงต้องไปสนใจ มึงสนใจตัวมึงเองเถอะ ลำพังแค่ทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำในชีวิตเวลาก็จะหมดแล้ว ถ้าต้องไปแคร์คนทั้งโลกมึงแม่งไม่ต้องทำเหี้ยไรพอดี

...มึงยังจำวันที่มึงฝึกปั่นจักรยานครั้งแรกได้มั้ย...





...มึงยังจำวันที่มึงฝึกว่ายน้ำครั้งแรกได้มั้ย...





...มึงยังจำวันที่มึงท่อง ก ข ค a b c ได้มั้ย...





...มึงเคยคิดรึเปล่าว่าอีก 10 20 ปีข้างหน้ามึงจะโตมาเป็นมึงในวันนี้ที่ทั้งปั่นจักรยานได้, ว่ายน้ำเป็น, อ่านออก, เขียนได้, สื่อสารกับคนอื่นได้ และที่สำคัญคือโตมาเป็นมึง; มึงที่มีเพียงคนเดียวในโลกใบนี้





...เชื่อกูดิว่าคนเรามีช่วงเวลาผลิบานต่างกัน...





...มึงยังทำไม่ได้ในวันนี้ วันพรุ่งนี้มึงอาจจะทำได้...





...มึงยังทำไม่ได้ในพรุ่งนี้ เดือนหน้ามึงอาจจะทำได้...





...มึงยังทำไม่ได้ในเดือนหน้า ปีหน้ามึงอาจจะทำได้...





...มึงยังทำไม่ได้ในปีหน้า อีก 5 ปีมึงอาจจะทำได้...





...ถ้าอีก 5 ปีมึงยังทำไม่ได้ อีก 10 20 ปีมึงอาจจะทำได้...





หรือถ้าทั้งชีวิตนี้มึงจะทำไม่ได้เลย กูก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นเหี้ยอะไร เพราะคุณค่ามันอยู่ในทุกขณะที่มึงลงมือทำอยู่แล้ว ไม่ใช่ที่เหรียญรางวัลอะไรทั้งนั้น





ทุกสิ่งที่กูบอก มึงคงรู้อยู่แล้วแหละ มึงคงเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างแล้ว เพียงแต่มึงอาจจะลืมไป ถ้าวันไหนมึงรู้สึกเหนื่อย รู้สึกหมดหวัง มึงกลับมาฟังกูนะ กูเป็นกำลังใจให้มึงเสมอนะเว้ย :)

จากกู; ซึ่งก็คือตัวมึงเองที่มึงเผลอลืมไปไงล่ะไอ่สัส

SHARE
Written in this book
2021;
ปีที่งง ๆ แต่ก็คงดี
Writer
mingtian
human
ชีวิตมันสั้นเกินกว่าจะทรยศความคิดตัวเอง

Comments

chubbyyeah
13 days ago
เราร้องไห้หนักมาก555 มันดีจริงๆค่ะรู้สึกอบอุ่น บ่อยครั้งที่เราทำตัวเองหล่นหายไปไหนบ้างก็ไม่รู้ ขอบคุณนะคะที่เราได้มาเจอบทความของคุณ
Reply
mingtian
13 days ago
ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ยินดีที่ได้ส่งความอบอุ่นไปถึงคุณค่ะ ;)
ppaann
9 days ago
ดีมั่กๆเลนค่ะ ขออนุญาตแคปบางประโยคลงในสตอรี่ได้ไหมคะ
Reply
Thanazyxx
6 hours ago
ดีมากๆ ถึงกับร้องไห้เลย;-;
Reply