ความทรงจำเมื่อครั้ง…
นี่เป็นเวลาตีห้า มันเงียบสงัดจนได้ยินความคิดตัวเองจนแจ่มชัด กาแฟที่ดื่มไปเมื่อบ่ายแก่ๆทำเอาตาสว่างโร่ เมื่อความเงียบเข้ามาทักทายก่อนแสงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้า ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาฉายภาพฉากใหญ่ 

เราเติบโตจากเมื่ออดีตในทุกๆวินาทีที่ผ่านไป เวลาไม่เคยเดินย้อนกลับ เราทุกคนทราบกันดี แต่ในบางเรื่องเราก็ไม่อยากที่จะให้เวลามันเดินไปข้างหน้าเลย อยากหยุดมันเอาไว้แค่ตรงนั้นก็พอ 

อย่างที่เพลงกีดกันที่เราชอบฟังเคยบอก ปักใจเพียงครั้งเดียว ติดในใจชั่วกาล ใช่เลย! ไม่เคยมีใครเข้ามานับตั้งแต่นั้นมา ที่ว่างในหัวใจยังคงเว้นว่างไว้สำหรับเขาเสมอ 

จริงๆก็พอจะรู้แล้วล่ะว่ามันจะดำเนินต่อไปยังไง หากลองมองย้อนกลับไป ความทรงจำระหว่างทาง มันสุดแสนจะหอมหวานและขมปร่าในเวลาเดียวกัน  

บทเพลงแห่งวัยเยาว์ขับกล่อมมันไปด้วยความใสซื่อและบริสุทธิ์ ความรักของเด็กอายุสิบห้า มันช่างสวยงามจริงๆ สิบหกนาฬิกา และเจ็ดนาฬิกาของวันถัดไป 

ใช่! เขาอยู่ตรงนั้นเสมอในเศษเสี้ยวของความทรงจำ 

ยามที่เรียวนิ้วกรีดลงบนเส้นโลหะภายใต้นิ้วมือ เสียงที่เปล่งออกมาจากลำโพงสีดำ ยามที่ปากกาจรดลงบนหน้ากระดาษสีขาว เป็นตัวเลขที่ยากจะเข้าใจ เป็นเขามาตลอด 

และในครั้งที่เรากระโจนลงห้วงแห่งรักนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น เป็นเขาเสมอที่อยู่ตรงนั้น การไปโรงเรียนในแต่ละวันไม่เคยน่าเบื่อเลย 

บนห้องดนตรีเราเป็นหนึ่งในสมาชิกวงดนตรีของโรงเรียน เขาก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ความทรงจำของเราล้วนประกอบไปด้วยดนตรีทั้งสิ้น 

หลุมมันกว้างเหลือเกิน ไม่ได้มีใครผลักลงไปแต่เต็มใจจะกระโจนลงไปเอง การได้แอบมองเขาอยู่ห่างๆก็ทำให้ดวงใจพองโตได้แล้ว 

ในครั้งที่บังเอิญสบตา เป็นเราเสมอที่รู้สึกวูบไหวจนเห็นได้ชัด ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว สีหน้าเริ่มแดงออกมาเป็นผลมะเขือเทศลูกโต 

เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดติดจะเงียบๆเสียด้วยซ้ำไป และเขาก็ไม่ใช่คนที่ชื่นชอบการท่องโซเชียลมีเดีย เราทำได้แค่รอเจอเขาในวันถัดไปเท่านั้นล่ะ 

ยี่สิบแปดสิงหาวันเกิดเขา ตุ๊กตาตัวสีม่วงถูกยื่นให้เขาในเช้าวันนั้น เขารับมันไปพร้อมด้วยรอยยิ้มนิดๆ ใจเราฟูขึ้นมาอีกร้อยเท่าเลย 

สิบหกนาฬิกาสามสิบนาทีเขากลับบ้านโดยรถยนต์ส่วนตัวที่แม่เขามาจอดรอรับตั้งแต่บ่ายสามโมง เขาเดินขึ้นรถสีบอนด์คนนั้น แต่ไร้ร่องรอยของตุ๊กตาตัวเมื่อเช้า 

ใจเราห่อเหี่ยวลงไปเหมือนผักเฉา ภายหลังมารู้ด้วยตนเองว่า เขาให้เพื่อนอีกคนหนึ่งไปแล้วน่ะ เราเสียใจมากเลยล่ะ ตั้งใจเลือกมากๆเลย 

ตุ๊กตาตัวที่เราซื้อเป็นของขวัญวันเกิดของเค้านั้นเป็นตัวที่เขาไม่ได้อยากได้สักเท่าไหร่ เขาอยากได้ตุ๊กตาตัวที่มีสีเขียวมินต์มันอยู่ในอนิเมชั่นสักเรื่องแต่เราจำไม่แล้ว 

เรารู้อยู่เต็มอกว่าเขาชอบตัวนั้น แต่หาซื้อที่ไหนไม่ได้เลย ช่วงห้าโมงเย็นก็เริ่มจะมืดแล้ว จะไปหาที่ไหนก็ไม่มี เลยตัดสินใจซื้อตัวสีม่วงนั่นมา คิดว่าจะทดแทนกันได้ 

ได้แต่หัวเราะให้กับตัวเองในวันถัดไปว่า ตุ๊กตาสีเขียวมินต์ตัวนั้น เป็นตัวละคนที่ 'แฟนเก่า'ของเขาชื่นชอบ 

คิดว่าจะแทนตัวนั้นได้ด้วยซ้ำ แต่เปล่าถ้ามันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่นี่นา เจ็บชะมัด 

หลายครั้งอยากที่จะตัดใจไปซะ ก็ทำไม่ได้สักที เขารู้ว่าเราจะไป ใครเขาจะยอมให้คนที่มาชอบตัวเอง เลิกชอบไปง่ายๆวะ 

นั่นล่ะ เขารั้งเราไว้ด้วยความใจดีเล็กๆน้อย แล้วไอ้คนที่ชอบเขาจะบ้าอยู่เลยจะไม่ใจอ่อนได้ยังไงล่ะจริงไหม 

มันถูกวนลูปไปเดิมๆซ้ำๆอย่างนั้นมาหลายครั้ง จนถึงครั้งที่ไม่คิดเลยว่าจะกล้าทำ การดูซีรีย์เยอะๆก็มีผลดีเหมือนกันนะ จะไม่ไปวุ่นวายก้าวก่ายอีกแล้ว พอถึงตรงนี้ นึกถึงมันทีไรก็หัวเราะออกมาทันทีเลยล่ะ 

แล้วใครจะไปคิดว่าต่อมามันจะกลายเป็นจุดเปลี่ยนตลอดกาล สถาบันกวดวิชาที่เราเดินเข้าไปเรียนโดยไร้คนรู้จักกันนั้น จู่ๆก็ได้เดินเข้าไปในนั้นพร้อมกับเขา 

ไร้ทางออก ยอมแพ้แล้วล่ะ หนึ่งเดือนที่พยายามเดินออกจากชีวิตเขาไร้ประโยชน์สิ้นดี เราสบถเป็นพันๆครั้ง พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับเรากันแน่เนี่ย 

วันนั้นเป็นวันที่ฝนห่าใหญ่ตกลงมา ลำพังรถมอเตอร์ไซค์คันเล็กๆจะฝ่าห่าฝนนี้ไปก็เกรงว่าจะเกิดอันตราย ถ้าหากจะรอให้ฝนซาก็คงต้องนอนเฝ้าสถาบันกวดวิชาไป 

แม่ของเขาอาสาไปส่งเราที่บ้าน เราพูดไม่ออกมันเป็นความรู้สึกที่..เหมือนกับนิยายที่เคยแอบอ่านในคาบเรียนเลยล่ะ 

ภายในรถเย็นเฉียบไม่รู้ว่าเพราะอุณหภูมิข้างนอกส่งให้ภายในรถอากาศเย็นขึ้นหรือเพราะว่าเราที่ประหม่ากันแน่ 

บนรถครอบครัวพวกเขาคุยกันว่าจะกินข้าวเย็นกับอะไรดี เป็นเขาที่เสนอขึ้นมาว่าอยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่ชีสเพิ่งจะหมดไป นั่นเป็นคำพูดต่อมาของผู้หญิงวัยกลางคน 

เขาตัดสินใจบอกให้แม่หยุดรถ แล้วจะอาสาลงไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงนั่นเอง 

ไปด้วยกันไหม เขาถามเรา มันค่อนข้างจะเขินอะนะ เพียงแค่ลงไปซื้อชีสก็เป็นเรื่องใจฟูของวันได้แล้ว แน่นอนอยู่แล้วว่าเราไปกับเขา 

ฝนที่กระหน่ำลงมาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นฝนเม็ดเล็กแต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นละออง รถบนถนนสองเลนนั้นก็ยังคงสัญจรไปมา 

เรายืนอยู่ริมขอบเส้นสีขาว ปัญหาของเราคือ ไม่รู้จังหวะการข้ามถนน เราเอื้อมมือออกไปจับที่แขนของเขาหลวมๆ 

เขาไม่ได้ปฏิเสธเรา แค่มองหาจังหวะแล้วรีบพาเราวิ่งข้ามไปอีกฝั่งทันที ความผิดหวังของเขาแล่นแทรก ชีสหมด 

ใบหน้าของเขาหงอยลงถนัดตา ไม่น่าเชื่อเลยว่าบุคคลที่หน้าตายยิ้มยาก ไม่ค่อยพูดเช่นนี้จะ..ถอดสีหน้าเศร้าเพราะ ชีสหมด 

ความทรงจำของเรามันอยู่ในทุกที่และทุกสิ่ง เขาไม่เคยปฏิเสธความรักจากเรา และเขาก็ไม่ได้ตอบรับมันกลับไปเช่นกัน 

และเป็นเรื่องเดียวกันที่เขาไม่เคยบอกให้เราออกไปจากตรงนี้และก็ไม่เคยขอให้เราอยู่ตรงนี้เช่นเดียวกัน หากจะร่ำร้องว่าเสียใจ ก็คงโทษใครไม่ได้ นอกจากตัวเราเอง 

หนึ่งปีหลังจากก้าวสู่อีกช่วงของชีวิต หนังเรื่องแรกที่เราดูด้วยกันเป็นหนังไซไฟ ในวันเสาร์เวลาสิบโมงสี่สิบ มื้อเที่ยงวันนั้นเป็นสปาเก็ตตีและทีโบนแสนแพงจากร้านสเต็กร้านดัง 

ในวันนั้นเราไม่ได้บอกลากันอย่างเป็นทางการ เพราะเราเชื่อว่าเราจะได้เจอกันอีกแน่ๆในครั้งหน้า เราเดินจากกันไปโดยไร้รอยยิ้ม หรืออาจจะมีเพียงเราที่มอบรอยยิ้มให้เขาเสมอและพูดว่า 'ไว้เจอกัน'

เราหันกลับไปมองข้างหลังที่เขายืนอยู่ เขานั่งลงที่เก้าอี้รับรองหน้าห้างสรรพสินค้าและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเกมเล่นต่อ และรอแม่เขามารับ

หากรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ใช้เวลาด้วยกันก็คงจะทำให้มันดีกว่านี้ เสียดายที่ครั้งหน้าไม่มีอีกแล้ว 

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเราก็ไม่เคยลืมเขาคนนั้นได้เลย พยายามเปิดใจและต้อนร้บใครใหม่ๆ ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ 

ไม่มีใครดีได้เท่าเขาอีกแล้ว ไม่รู้สิ เรายังไม่เจอคนที่ทำให้เรารู้สึกดีได้เท่าเขานะ เขาสอนให้เราได้รู้ว่าคำว่า ความรักมันหอมหวานและขมปร่าแค่ไหน 

ครั้งหน้าไม่มีจริงอีกต่อไป 

หมึกบนเสื้อสีขาวในวันสำเร็จการศึกษา เราทุกคนต่างรู้ว่าทุกคนต้องแยกย้ายกัน รวมถึงเราสองคนเช่นกัน เด็กชายวัยสิบห้ากับปากกาหมึกสีดำที่เขียนมันลงบนเสื้อสีขาวนั้น ความรู้สึกและกลิ่นของความทรงจำยังชัดเจนเมื่อมองมัน 

"แล้วพบกันอีก" เขาเขียน แล้วเขาก็บอกอีกว่า 'เราสองคนอาจจะบังเอิญเจอกันที่ไหนสักที่' น่าขันนักสิ่งที่เขาเคยได้บอก  มันไม่เคยเป็นจริงเลย



แด่'เขา'ผู้เป็นรักแรกที่แสนหวานในวัยเยาว์  




SHARE
Written in this book
Kim book
Writer
kmyhong
writer
um..it’s not already

Comments

littlepednao
15 days ago
เป็นความทรงจำที่ดีจังเลยค่ะ มีความสุขมากๆนะคะคุณ
Reply
suriyan2018
7 days ago
เป็นความทรงจำที่มีคุณค่ามากๆ ครับ
Reply