นิรันดร์
ผมเคยคิดว่าทุกอย่างจะเป็นนิรันดร์รวมไปถึงความรักด้วยเช่นกัน แต่ไม่เลย มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น



หากนับตั้งแต่ตอนที่ผมยังเยาว์วัย ผมไม่รู้จักคำว่าสูญเสีย ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เราต้องเสียใครสักคนผู้เป็นที่รักไป

เฝ้ามองผู้คนที่สูญเสีย พวกเขาเหล่านั้นกำลังร่ำไห้และพร่ำพรรณาถึงผู้ที่จากไป ผมนึกสงสัยเพราะเหตุใดพวกเขาจึงเป็นทุกข์เช่นนี้  สักวันนึงก็คงต้องเวียนมาพบกันใหม่นี่คือความคิดของผมในช่วง6ขวบ

ผมใช้ชีวิตเพื่อที่จะให้มันผ่านไปวัน ๆ ไม่ได้คิดอะไรมากมาย สำหรับผมในช่วงนั้นคงเป็นช่วงที่ไม่เอาไหนต่างจากเด็กคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด


อายุครบ9 ปีบริบูรณ์ ความสุขของผมเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆช่วงนั้นเป็นช่วงที่นับได้ว่าได้ลิ้มรสของความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุคคลผู้เป็นที่รักไป ผมไม่กล้าบอกว่าตัวผมเข้าใจมันได้อย่างเต็มปากแต่นับว่าเป็นช่วงที่ทรมานมากสำหรับเด็กอายุเพียง 9ปี แต่นั่นมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น

เวลาล่วงเลยชีวิตผมเริ่มพลิกผันเส้นความสุขของผมดิ่งลงเรื่อยๆ ผู้คนรอบกายผมพร่ำบอกเสมอว่าอายุเพียงเท่านี้จะไม่ได้มีความทุกข์มากมาย



แต่สำหรับตัวผม ผมคิดว่าความทุกข์มันติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิดแล้ว แต่มันเพียงเลือกที่จะแสดงตัวตอนไหนก็เท่านั้น

.

.

เยาว์วัย

เด็กน้อยผู้ที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ
ราวกับดอกไม้ในยามแรกแย้ม
รอยยิ้มที่เบ่งบานไปพร้อม ๆ กันกับพระอาทิตย์
แต่ทว่า…

คงไม่ได้เห็นในตัวผมอีกต่อไป


       เด็กน้อยผู้ที่เติบโตมาพร้อมกับความทุกข์


0
ตอนนี้ผมกำลังจะครบ16 ปีในช่วงเดือนกันยาที่กำลังจะถึงนี้ ผมกล้าพูดได้เต็มปากหากผมมีอายุที่มากขึ้นความทุกข์ก็จะมากขึ้นตามอายุของผมไปด้วย ผมใช้ชีวิตอยู่บนความทุกข์ที่พร้อมจะกัดกินตัวผมตลอดเวลา


ขึ้นไปบนดาดฟ้าก้มมองลงไป มันทำให้ผมคิดว่าถ้าหากผมตัดสินใจที่จะกระโดดลงไปร่างกายผมจะเป็นอย่างไร ผมจะยังมีลมหายใจอยู่หรือหมดลมหายใจแล้วจากไปพร้อมกับความทุกข์

มีหลายครั้งที่ผมคิดที่จะจบชีวิตของตัวเองลง แต่ทว่าความขี้ขลาดของผมดันเข้ามาแทรกมันเป็นแบบนี้มานานหลายปี


1
ผมมองไปที่กระจกพร้อมกับกล่าวขอโทษตัวผม
ในช่วงเยาว์วัยนับพันครั้ง ตอนนั้นผมอยากโตเป็นผู้ใหญ่เพราะผมคิดว่ามันคงจะดีกว่า คงมีความสุขมากกว่านี้ แต่ไม่เลยผมกำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ที่ไม่มีใครสามารถยื่นมือเข้ามาถึง

ผมเปรียบตัวเองเหมือนดั่งต้นไม้ที่กำลังเติบโต แต่ต้นไม้ต้นนี้กลับไม่สมบูรณ์และกำลังร่วงโรยอย่างช้าๆ


2
ผมเหนื่อยเหลือเกิน อยากจบชีวิตตัวเองไปเสียตั้งแต่ตอนนี้แต่ทว่า เยาว์วัยของผมคงกำลังเฝ้ามองผมอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขาคงอยากให้ผมเก่งกว่านี้ ผมน่ะไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ผมเชื่อว่ายังมีคนที่เป็นห่วงผมอยู่ พวกคุณก็เช่นกัน



ความสุขก็มาพร้อมกับความทุกข์ ขึ้นอยู่ที่ตัวเราเองว่าเลือกที่จะให้สิ่งไหนแสดงออกมา
ผมหวังว่าพวกคุณจะมีความสุข และกำลังถูกกอดด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่น




SHARE
Writer
januarywritesastory
(N.) นิรันดร์
,อย่าแตกสลายเพื่อใครเลยนะคนเก่ง

Comments