วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว…

วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว… 

เป็นปกติของฉันที่มักจะเข้าไปดูโพสต์วันนี้เมื่อปีที่แล้วในเฟสบุ๊คและไอจีในเที่ยงคืนของทุกวัน บางวันเป็นอะไรตลกๆ บางวันเป็นเรื่องเศร้าๆที่ตอนนี้กลายเป็นเรื่องขำสำหรับฉัน ได้แต่ถามตัวเองว่าเป็นอะไร เมากาวอะไรได้ทุกวัน ฟังดูน่าตลก



แต่วันนี้ ไม่เป็นเหมือนเคย…
 
โพสต์ที่แจ้งเตือนขึ้นมาเป็นโพสต์เมื่อสองปีที่แล้ว เป็นโพสต์ที่ฉันเห็นแล้วไม่เลื่อนผ่านไปไหน ฉันหยุดมือและหยุดมอง ภาพที่เห็นเหมือนย้อนเอาทุกความรู้สึกที่ฉันเคยได้รู้สึกมาเยือนแก่หัวใจของฉันอีกครั้ง หัวใจที่ฉันคิดว่าเข้มแข็งขึ้นมากแล้ว แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไล่ลำดับความทรงจำในอดีตให้ฉันเห็นเป็นฉากๆโดยไม่ต้องร้องขอ ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าเมื่อสองปีก่อนฉันหม่นหมองซึมเซาปานใด



รูปภาพนั้นเป็นเหตุเกิดแห่งความอ้างว้าง...
 
เป็นภาพท้องถนนสายหลักที่ผ่านหน้ามหาวิทยาลัย เป็นค่ำคืนที่ผู้คนเดินขวักไขว่ แต่ฉันเหงาจับใจ ไฟสีส้มยามค่ำคืนที่ประดับให้ท้องถนนไม่มืดมิดไม่ได้ช่วยอะไร ไม่ได้ช่วยให้ใจฉันคลายทุกข์



เขาคนนั้น...
 
เหตุมันเกิดจากที่ฉันยอมให้ใครคนนั้น ใครที่เคยทำร้ายความรักของฉันจนแหลกเหลว หัวใจฉันแตกสลายลง หม่นหมองและซึมเซา เขามีคนอื่น… 
ฉันพยายามออกมาจากชีวิตเขาหลายครั้ง คำว่าพยายาม ฟังดูก็รู้ว่าไม่ง่ายเลย ยิ่งกับหัวใจที่ไม่มีแม้แต่แรงจะขยับเต้น 
เขาทำร้ายฉัน ฉันที่เคยรักเขา เขาไม่เคยพูดเลยซักครั้งว่าไม่รักฉัน แต่เขาทำให้ฉันเห็นว่าเขาไม่รัก ว่าเขาไม่เคยรัก ผ่านการกระทำของเขาแทน เขาอุกอาจก่อเหตุนอกใจจนฉันเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่นั่นมันนานมาแล้ว



ฉันเลิกกับเขามาได้หลายเดือน ถึงจะบอกว่าเลิกแต่บ่อยครั้งเขายังกลับมาวนเวียน มาซ้ำเติมคนหน้าโง่อย่างฉันว่าไม่มีทางลืมเขาได้ และจริงดังนั้นฉันโง่อย่างที่เขาคาดหวังจะได้เห็น เพราะบ่อยครั้งเป็นฉันเองที่พาตัวเองกลับไปในวังวนความรักหลายเส้าของเขาอย่างเต็มใจ โดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ



แต่ถึงอย่างนั้น มีหลายครั้งที่ฉันปฏิเสธเขาได้ ฉันเพียงคุยด้วยนิดหน่อยแล้วข่มไว้ทุกความรู้สึก ข่มไว้ทุกความคิดถึง ฝืนบอกเขาไปว่าฉันไม่สนใจเธอเลยซักนิด แต่นั่นแลกมาด้วยความเจ็บปวดของหัวใจเสมอ



นี่ก็เป็นอีกหน...
 
เขากลับเข้ามาด้วยคำพูดที่สร้างความหวังในใจฉันอย่างรุนแรง คนที่เอาแต่เล่นสนุกกับใจคนที่ไม่เคยข้ามผ่านอดีตไปไหนได้ เขาจะรู้ไหมหนอ ว่ามันแสนทรมาน

เขากลับเข้ามาด้วยคำว่าคิดถึง เป็นคำที่ฉันยินดีที่จะรับไว้เสมอ ฉันคุยกับเขาผ่านความคิดถึงอย่างโหยหา แต่ไม่นานเขาก็จากไปแบบไม่ร่ำลา 

อีกครั้ง 

และ

 อีกแล้ว



ฉันรอข้อความของเขาทุกเมี่อ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลายหน ยิ่งเห็นว่าเขาไม่ตอบกลับมาใดๆใจยิ่งปวดหนึบ ยิ่งเห็นว่าเขาไม่แยแส ใจยิ่งทุรนทุราย เจ็บจนไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากอดทน

วันนั้นฉันมีเรียนตลอดทั้งวัน แต่สมาธิไม่เหลือพอสำหรับจดจ่อการเรียน ตกเย็นมีกิจกรรมที่ภาค ฉันก็ไปร่วมงานด้วยใจเฉาๆ ไม่สนุก ไม่มีความสุข เอาแต่จ้องมองโทรศัพท์มือถือ จ้องแล้วจ้องอีกจ้องนานแค่ไหนคนใจร้ายคนนั้นก็ไม่ตอบกลับมา



มืดแล้ว ฉันหว้าเหว่... 

หลังจบกิจกรรมที่ฉันไม่มีอารมณ์ร่วมเลยแม้แต่น้อย ฉันเดินเหม่อออกมาจากคณะ  ฉันกำลังตรงไปหน้ามอ ใจฉันอยู่ไม่สุข ถ้าฉันหยุดเดิน ถ้าฉันหยุดนิ่งคงมีบางสิ่งที่ต้องเคลื่อนไหว น้ำตาหยดนั้นมันรอจะทำงานอยู่ทุกขณะ

ฉันเดินเหม่อลอยออกไปท่ามกลางความพร่างพรายของแสงไฟบริเวณคณะ สมองฉันตีบตัน หัวใจฉันเบาหวิว หากไม่ใช่เบาหวิวที่มาจากความสุข แต่เป็นความเบาหวิวที่ว่างเปล่า เวิ้งว้างและเจ็บปวด

ยิ่งคิดถึงเขา น้ำตาก็เหมือนจะห้ามไม่อยู่...
 
ฉันอยากเดินไปเรื่อยๆฉันอยากใช้เวลาคิดกับตัวเอง ว่าทำไม ทำไมฉันถึงต้องเจ็บปวดราวกับโลกมันกำลังจะพังทลาย ทำไมถึงเป็นฉันคนเดียวที่ได้รับทุกทนนี้เพียงคนเดียวราวกับโดนโทษทัณฑ์ร้ายแรง ทำไมกัน

ฉันเดินไปเรื่อยๆเพื่อนที่สนิทกันคว้าแขนฉันไว้ ถามว่าจะไปไหนดึกๆดื่นๆ ฉันกลั้นน้ำตาแล้วฝืนยิ้ม “จะไปกดตัง”


ความเงียบเหงาเข้ากัดกิน... 

ฉันเดินไปตามทางเรื่อยๆไม่ได้คิดว่าจะไปไหน เดินผ่านหน้ามอ ผ่านมินิมาร์ท ร้านอาหารต่างๆ มองไฟ มองถนน มองรถ มองทุกอย่างที่จะลืมเขา แต่ไม่เลยฉันไม่ลืม ฉันเจ็บหน่วงอยู่ในใจ มีความเจ็บปวดล้อมรอบหัวใจของฉัน ฉันอยากเดินไปเรื่อยๆ เดินไปทำไมกัน ฉันไม่รู้

ในระหว่างที่ฉันนกำลังว้าเหว่ เขาไม่เคยรับรู้ 

ไม่เคยเลย 


ฉันในปัจจุบันถึงฉันในอดีต...


ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นในขณะนั้น ฉันรู้ว่าเธอแสนเจ็บปวด อ้างว้าง เงียบเหงา ฉันรู้ ฉันรู้ดีว่ามันว่างเปล่าจับใจ ว่างเปล่าเสียจนน่ากลัว แต่จงรู้ไว้เถิดตัวฉัน ฉันไม่เคยนึกโกรธเธอที่ปล่อยให้เขามาทำให้เธอแตกสลาย ฉันดีใจที่เธอจดจำคววามทุกข์นั้นได้ดีจนขึ้นใจ เพราะในตอนนี้ เพราะตัวเธอขณะนี้มีเกราะป้องกันความเจ็บปวดมากมายมหาศาล โปรดรู้ไว้เถิดว่าเธอที่ข่มน้ำตาอย่างอึดอัดในตอนนั้น พอมาวันนี้เธอยิ้มสวยเหลือเกิน เธอรักตัวเองมากขึ้นแค่ไหน เธอเลือกรักตัวเองพร้อมปฏิเสธคนคนนั้นได้อย่างเก่งกาจ แม้จะยังรู้สึกแต่เธอเลือกปกป้องตัวเธอเองมากกว่าเลือกเขา หัวใจเธอไม่เคยด้านชา เธอยังรู้สึก เธอยังรักได้ เธอยังเจ็บเป็น แต่เธอมีภูมิคุ้มกันที่เข้มแข็งเหลือเกิน



เธอไม่เข็ดหรอก ฉันรู้ แต่ต่อจากนี้เธอจะรักและถูกรักไปพร้อมๆกัน
 


คนดีของฉัน

06/สค/64 1.30 น.

 



SHARE
Writer
farandfar
Writer
บันทึกไว้แล้วทุกความเวิ้งว้างของหัวใจ

Comments