#ซัมติงแดทไอวัสฟาลด์อินไลฟ์เด็นอิทบีอิ้งมายเวียร์ดนอสเทลเจีย


Some thing that i was found in life, then it being my weird nostalgia
 

POLYCAT - Chapter 3 พบกันใหม่ ? | So Long  
 
                 ฟังเพลงนี้แล้วนึกถึงเรื่องเมื่อ 6 ปีก่อน ปีนั้นเราต้องไปแข่งกีฬาที่ไสใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช ถึงไม่ได้ลงแข่งกีฬาอะไรเลยแต่เราก็ต้องเข้าร่วมการแข่งเชียร์ด้วย คืนหนึ่งตอนที่เราอยู่ไสใหญ่ เรากำลังหาที่แอบงีบระหว่างที่เพื่อนๆกำลังประกวดดาวเดือนอยู่ จริงที่เราควรอยู่เชียร์เพื่อนๆ (ซึ่งมันก็สนุกดี) แต่เราได้ยินข่าวแว่วมาตามลุ่มแม่น้ำว่าจะมีการซ้อมเชียร์ทบทวนรอบสุดท้ายก่อนการแข่งขันวันรุ่งขึ้น ตอนนี้เป็นเวลา 4 ทุ่ม คิดยังไงเราก็ไม่น่ารอด ก่อนมาที่นี่เราซ้อมกันอย่างหนัก มาไสใหญ่ก็มีอะไรให้ทำตลอดวัน ตอนนี้เราไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว อย่ากระนั้นเลยหาที่เงียบๆงีบสักพักแล้วค่อยโพล่ไปทีเดียวตอนเค้าซ้อมกันเลยดีกว่า



                สุดท้ายเราได้ที่นอนอยู่บนโรงยิมหลังหนึ่งไม่ไกลจากเวทีการประกวด นัยว่าถ้าตื่นมาแล้วเสียงเงียบไฟดับก็คืองานเลิกแล้ว เราจะได้รีบกลับไปรวมกับพวกเพื่อนๆ เราแอบพิงอยู่หลังเสาสักต้นบนอาคารนั้น เสียงเบสจากเวทียังแน่นตึบๆมาถึงตรงนี้ เราโคตรหนวกหูแต่ต้องช่างแม่งแล้วเพราะง่วงจัดๆ เราหลับตาไปได้แปบเดียว ลืมตาอีกทีคือมีผู้หญิงอีกคนมานั่งพิงเสาอยู่อีกต้นห่างออกไป แสงไฟลอดผ่านอาคารออกมาเห็นเป็นเงาตะคุ่ม มันคงเป็นซีนจากหนังผีได้เลยถ้าไม่มีแสงไฟจากมือถือที่หล่อนเปิดดูเป็นระยะๆ เปิดแล้วก็ปิด เปิดแล้วก็ปิด พอตั้งใจเงี่ยหูฟังไปสักพักถึงรู้ว่ากำลังร้องไห้ หล่อนคงกำลังเสียใจเลยมาหาที่แอบพักอยู่เหมือนกัน



                 ถึงตอนนี้คือหลับไม่ลงแล้วเพราะไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี จะลุกเดินหนีไปหลับที่อื่นก็ไม่รู้ว่าเค้าเห็นเรารึยัง?เค้าจะตกใจมั้ยถ้าเราลุกออกไปตอนนี้ ถ้าจะนั่งอยู่ต่อเค้าจะยิ่งอึดอัดรึเปล่า? ทะเลาะตบตีกับตัวเองอยู่นานสุดท้ายก็เลือกนั่งอยู่ที่เดิม การนั่งฟังผู้หญิงแปลกหน้าร้องไห้นี่คือติดท็อปเท็นโมเมนต์ฟัคกิ้งเวียตอิมมายไลฟ์ไทม์แน่ๆ หล่อนก็ร้องๆหยุดๆอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมง จนสุดท้ายเพื่อนหล่อนก็โผล่มา แล้วพากันเดินลงจากอาคารไป แสงจันทร์พาดผ่านหน้าหล่อนตอนกำลังเดินลงบันได เราเลยได้เห็นหน้าเปื้อนน้ำตานั้นแว่บนึง พอดีกับที่เสียงเพลงจากเวทีเงียบลง เราเลยต้องรีบลุกไปรวมตัวกับเพื่อนๆทั้งที่ไม่ได้หลับเลยสักงีบ



                  ที่ตลกก็คือวันรุ่งขึ้นพบว่าหล่อนเป็นหลีดจากสแตนเชียร์ที่ทำการแสดงอยู่ข้างๆกัน หล่อนสวมชุดสวยและยิ้มแย้มแจ่มใส ทำการแสดงได้อย่างมั่นใจจนเหลือเชื่อว่าเป็นคนเดียวกันกับเมื่อค่ืน หล่อนชูแขน ปล่อยให้เพื่อนๆหล่อนส่งตัวเองขึ้นไปจนถึงยอด แล้วทิ้งตัวกลับลงมาเบื้องล่าง อ่อนช้อย แผ่วเบาเหมือนไร้น้ำหนัก เหมือนไม่กลัวตก พอดีกันกับคนด้านล่างที่รับตัวหล่อนได้อย่างนุ่มนวล เกิดเป็นภาพการแสดงที่่งดงาม เรานั่งมองหล่อนจากมุมหนึ่งบนแสตนนั้น



                  ระหว่างเดินทางกลับมือถือเราแบตหมดจนต้องขอยืมมือถือเพื่อนมาฟังเพลงแทน (เพราะติดฟังเพลงมากหรือเพื่อนบนรถร้องเพลงเพี้ยนมากเราให้ทาย) เราเจอเพลงไม่คุ้นหูในเพลย์ลิสต์ เลยถามเพื่อนไปเพราะคิดว่าเป็นเพลงเก่า สรุปคือเพลง พบกันใหม่? ของ POLYCAT ที่พึ่งปล่อยออกมาในขณะนั้น เราชอบฟีลลิ่งของเพลงนี้มากจนนั่งฟังไปตลอดทางกลับสงขลา ตอนที่เราเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ตอนที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น ที่กำลังปุเลงๆอยู่บนรถทัวร์ที่โยกไปโยกมา เราคิดถึงเสียงสะอื้นของหล่อนในคืนนั้น และคิดอยากบอกหล่อนในความทรงจำไปว่า


 "พบกันใหม่" 









ที่แปลว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก...



SHARE
Writer
homunchus
มังกรตลอดกาล
เขียนเเบบที่ชอบอ่าน

Comments