คนตัวเล็ก
“สวยมักนก ตลกมักได้” 
เหอะ ทำไงได้ ฉันดันเป็นทั้งคนที่ไม่สวยและไม่ตลก ..
ฉันตื่นนอน ลุกไปล้างหน้าและแปรงฟัน ยืนมองภาพคนผมเผ้ารุงรังไม่เป็นทรง เอิ่ม ปกติก็ไม่เคยเป็นนั่นแหละ เห็นขอบตาคล้ำ พยายามเอาคางชิดคอก็เจอเหนียง แก้มก็เยอะไปนะช่วงนี้ นังคนในกระจกนี่ดูแย่ชะมัด เดินลงไปข้างล่าง ตะโกนเรียกแม่ว่ามีอะไรกินบ้างแบบที่ทำทุกวัน แต่วันนี้เปลี่ยนใจเดินขึ้นเครื่องชั่งนน.สักหน่อย มันคือเรื่องจริงอีกนิดเดียวก็จะแตะเลข 6 แล้ว รู้สึกอยากจะคายที่เคี้ยวอยู่ทิ้งไปซะ 

ฉันเดินออกมาจากครัวปนกระโดดโลดเต้นเข้าไปใกล้แม่เพื่ออวดใบจบพ่วงคำว่าเกียรตินิยมอันดับ1 ในมือถือให้แม่ดู แม่หัวเราะและบอกว่า ก็น้องทำได้อยู่แล้วเหมือนไม่ประหลาดใจ ไม่ตื่นเต้นเลย จริงๆแล้วฉันมักจะได้ยินคำนี้มาตลอดจากปากแม่ แม่เชื่อเสมอว่าลูกสาวคนนี้ทำได้ทุกอย่าง ถ้าฉันบ่นว่าข้อสอบยากแม่ก็มักจะบอกว่า “ถ้าน้องทำไม่ได้เพื่อนเขาก็ทำไม่ได้แล้วแหละ” อยากจะมอบรางวัลคนอวยเก่งดีเด่นให้แม่

แต่แม่ไม่เคยรู้หรอกว่าจริงๆแล้วฉันไม่ใช่คนที่มั่นใจเลย เติบโตมาพร้อมกับคำให้กำลังใจของที่บ้าน แต่ข้างนอกนั่นฉันเหมือนตัวเล็กนิดเดียว อาจเพราะความสวยต่ำกว่ามาตรฐานไปหน่อย เวลาที่ต้องทำอะไรท่ามกลางสายตาคนหลายคู่ก็จะประหม่าอยู่บ้าง แม้จะพยายามทำงานสโมสร ทำกิจกรรมต่างๆให้มั่นใจขึ้น แต่ก็เลิกรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เลย เศร้าเหมือนกันนะ เราอาจจะไม่สวยในสายตาของคนทั้งโลกก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยเราควรจะเป็นคนที่สวยในสายตาตัวเอง รู้สึกดีกับตัวเองหน่อยสิ 

ฉันกลับมารื้อรูปถ่ายในiPadเครื่องเก่า ดูภาพตัวเองในแต่ละปีของการเรียนคณะนี้ ฉันปล่อยให้รอบเอวเพิ่มมา4นิ้วและน้ำหนักขึ้นมา10กิโล ภายใน6ปี มาคิดย้อนดูก็ตลกดีนะ ทุกครั้งที่สอบเสร็จฉันจะไปดูหนังสักเรื่อง กินบุฟเฟต์ กินพีแคนพายกับช็อกโกแลตเย็นสักแก้วเพื่อให้รางวัลการอดหลับอดนอน และทุกครัั้งที่อ่านหนังสือสอบก็จะกินมันทุกอย่างตลอดการอ่าน จำได้ว่าเคยกินมาม่าเป็นหม้อตอนตี2 คนเดียวพร้อมกับให้เหตุผลว่าสมองต้องการพลังงาน ฉันนั่งหัวเราะเสียงดังก่อนจะบอกแม่ว่า “กินมาขนาดนี้มันคงไม่ยอมไปง่ายๆแน่” พร้อมกับบีบพุงโดนัทของตัวเอง จะบ้าตายนี่คือร่างกายของหญิงสาววัย25 มองขาแม่ที่เล็กกว่าขาตัวเอง

ฉันเป็นมนุษย์ประเภทที่คว้าชุดที่หาเจอตอนนั้นมาใส่ไปข้างนอกโดยไม่พิถีพิถันอะไรนัก ตื่นไปลงคลินิกทั้งหน้าสดรวบแค่ผม เพราะลึกๆฉันรู้สึกตลอดว่าคนไม่สวยแต่งไปก็เท่านั้น เป็นความคิดที่แย่มากเลย แต่ก็ยังเชื่อในความพยายามมาตลอดนะ จริงๆแล้วมันได้ผลเกือบจะทุกเรื่อง ยกเว้นแค่เรื่องความรักนั่นแหละ เพราะมันเป็นตัวแปรจากอีกคนซึ่งเรากำหนดอะไรไม่ได้ แต่อะไรที่ทำเพื่อตัวเราเอง มันจะต้องสำเร็จสิ ฉันจะต้องเป็นสาววัย 25 ในแบบที่ดีกว่านี้ให้ได้

ปล.ที่เขียนมายืดยาวเพราะวันนี้เป็นวันแรก ที่เริ่มอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง เริ่มออกกำลังกายจริงจังหลังจากที่ห่างหายไปนาน ตั้งใจให้วันนึงพบสาวสวย(กว่านี้)ในกระจก สู้นะ ถ้าแกคิดจะกินต่อตามใจปาก โปรดมาอ่านเรื่องนี้เตือนสติ 








SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments