รูปวาดของเรา
 ( 0. ความรู้สึกกับรูปวาด )
คนธรรมดาทั่วไปที่มองรูปภาพ ก็แค่มองและบอกว่า มันสวย หรือ ไม่สวย ในสายตาพวกเขา
โดยไม่ได้สนใจ ก็แค่สิ่งที่ประดับฝาผนัง หรือ รูปที่ไว้สำหรับมองผ่านๆ โดยไม่ได้มีค่าอะไรกับตัวพวกเขา

แต่กับนักวาดรูป นั้น ทุกรูปมักมีความรู้สึกของเขาอยู่ วาดมันลงไปผสมกับสีแห่งความรู้สึก แม้ไม่ได้ลึกซึ้งเพียงเท่าใด แต่มันคือความภูมิใจเล็กๆของคนๆนึง หนึ่งรูปต่อพันล้านความรู้สึก หรือแค่ ความรู้สึกอยากทำมัน และก็ทิ้งมันไปในที่สุด หรืออาจจะย้อนกลับมาเพื่อวาดให้มันดีขึ้นในครั้งต่อๆไป 

แต่แล้วก็มีคนที่อยู่ในครอบครัวที่ไม่เคยเข้าใจคนๆนึงพูดขึ้น
ก็แค่รูปๆนึง
ที่มนุษย์ธรรมดาๆคนนึง สร้างมันขึ้นมา ด้วยความรู้สึก และภาคภูมิใจกับมัน 
แต่ก็ต้องจบลงเพียงเพราะไร้คนสนับสนุนพวกเขา และมีเพียงคำบอกกล่าวที่ไร้ค่านั้น มันค่อยๆทิ่มแทงพวกเขา จนต้องทิ้งการวาดรูปนั้นไป เพียงเพราะ
วาดไปก็ไม่ได้อะไร เปลืองกระดาษเปล่าๆ เอาไปทิ้งจุดจบของมันมักมาจากครอบครัวเสมอ หรืออาจจะเป็นไร้คนที่สนับสนุน เพียงคำชมเล็กๆก็ทำให้พวกเขาดีใจมากพอแล้ว แต่มันมาสายไปตัวเขากำลังทิ้งมันไป เพราะคำพูดจากคนบางคนที่บอกกล่าวในสิ่งที่เขาช้ำใจเป็นที่สุด และ เขากำลังทิ้งสิ่งพิเศษของเขาไป และหันหลังให้กับมัน พร้อมกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาๆคนนึงกับการร้องไห้ครั้งสุดท้าย

...


ก็แต่เรื่องสมมุติที่เคยเกิดขึ้น
SHARE

Comments