Olivia, i love u.
‘แม่คะ’

‘ว่าไงจ๊ะ โอลิเวีย’

‘โตขึ้นหนูอยากเป็นเหมือนแม่’

แครอลลีน่าเงยหน้าจากการถักผ้าพันคอสำหรับหน้าหนาวที่จะถึงนี้ขึ้นมามองลูกสาววัย 7 ขวบ ที่กำลังนอนวาดรูปทุ่งดอกไม้ในจินตนาการของเธอ เป็นเหมือนฉันหรอ? เธอตั้งคำถามในใจแล้วแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนที่แววตาจะฉายความโศกเศร้าออกมา

‘ทำไมล่ะลูก’

‘ไม่รู้สิคะ หนูอยากเป็นนักกฎหมายเหมือนแม่ อยากถักผ้าเก่งเหมือนแม่ แม่ทำกับข้าวอร่อย หนูอยากทำกับข้าวอร่อย’

‘โอลิเวีย หนูสามารถมีความฝันเป็นของตัวเองได้นะลูก’

‘เมื่อคืนหนูฝันว่าพ่อกับแม่พาหนูไปปิกนิกที่ทุ่งดอกไม้ นี่ไงคะ’

เด็กน้อยชูรูปวาดของตนขึ้นให้ผู้เป็นมารดาได้ดูสิ่งนี้ เธอ
มีความสุขกับความฝันจนอยากวาดทุ่งดอกไม้ออกมารอพ่อกลับมาจากทำงานในเย็นนี้ แล้วเธอจะส่งให้พ่อดู


‘แต่แค่วิ่งเล่นดูมีความสุขไม่เท่าแม่เลยค่ะ หนูอยากโตเป็นผู้ใหญ่และเก่งแบบแม่’

‘โอลิเวีย เมื่อโตขึ้นหนูจะรู้ว่าชีวิตที่แท้จริงเป็นยังไง หนูไม่จำเป็นต้องมีชีวิตเหมือนแม่ หนูสามารถค้นหาความสุขและตามหาความฝันของหนูได้อย่างเต็มที่ แม้ว่าวันนึงลูกจะร้องไห้ให้กับความผิดหวัง ความรัก หรือแม้กระทั่งเรื่องที่ทำงาน นั่นไม่ได้แปลว่าลูกพ่ายแพ้นะจ๊ะ ชีวิตเป็นของหนู หนูมีสิทธิตัดสินใจได้อย่างเต็มที่ ถ้าอยากวิ่งเล่นในทุ่งกว้างอย่างที่ฝัน หนูก็แค่ออกไปวิ่ง อย่าได้กังวลอะไรทั้งสิ้น’

‘แต่หนูกลัวจังเลยค่ะแม่’

‘ไม่ต้องกลัวนะลูก หากเพียงแค่ล้ม แม่เชื่อว่าหนูจะลุกขึ้นมาได้’

‘แม่กับพ่อจะอยู่ตรงนั้นไหมคะ’

‘เมื่อลูกโตขึ้น ลูกจะรู้ว่าพ่อและแม่อยู่ในนี้เสมอ’
แครอลลีน่าเอามือทาบบนอกด้านหัวใจขอเด็กน้อย เธอสัญญาว่าจะอยู่ในนั้นของลูก เธอจะอยู่ในที่ที่ลูกอยากให้เธออยู่ ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นที่ใด ข้างกายหรือส่วนลึกที่สุดของหัวใจ หากลูกต้องการ เธอก็จะอยู่ เธอรู้ดีว่าเมื่อโอลิเวียโตขึ้น ลูกจะมีคนอีกมากมายในหัวใจดวงนี้ ซึ่งหัวใจเป็นของลูก ไม่ใช่ของเธอ

‘โอลิเวียลูกรัก ลูกจงฟังแม่และจดจำคำแม่ไว้ให้ดี ลูกต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง ลูกจะมีความสุข ในขณะเดียวกันนั้นลูกอาจจะมีความทุกข์ แต่ลูกพึงระลึกไว้เสมอว่า ความสุขอยู่รอบตัว แม้ในตอนที่มืดมนจะมีประตูสักบานที่เปิดเอาไว้ให้แสงลอดผ่านเข้ามา อย่าสูญเสียความต้องการ ความฝัน ความรัก และความเป็นตัวเองเพื่อคนอื่นเลยที่รัก มั่นใจในการใช้ชีวิตที่เป็นของตัวเองนะลูก’

‘ค่ะแม่’

สองแม่ลูกกอดกัน หญิงสาววัยผู้ใหญ่ได้ตระหนักถึงชีวิตที่ผ่านมา ในสิ่งที่เธอบอกลูก มันเหมือนกับการปลอบใจตัวเองอย่างเบาๆ เธอมั่นใจว่าลูกสาวของเธอจะเข้มแข็งทั้งร่างกายและจิตใจ ‘อย่าเป็นเหมือนแม่เลยลูกรัก’ เธอเจ็บปวดมากเกินกว่าที่จะทนเห็นลูกต้องเจ็บปวดอย่างเธอ ให้ลูกได้เจ็บปวดจากชีวิตของตัวเองเถอะ อย่าเจ็บปวดเพราะชีวิตของฉันเลย.


SHARE
Writer
polaya199
polaya19
สายลมหนาวกับไดอารี่สักเล่ม🍃 แค่อยากเขียนตามความรู้สึกตอนนั้น:-) นอกจากการถ่ายรูปก็มีการเขียนที่ทำให้ความทรงจำยังอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

Comments