แต่งแต้มสีสันลงกลางใจ


ฉันชอบงานศิลปะ , เหมือนกับการชื่นชอบ
การบรรจงแต่งแต้มสีสันลงกลางใจของผู้คน
อย่างนุ่มนวลและแผ่วเบา


  เพราะเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นคนที่ดูห่วยแตก
  หรือแข็งแกร่งมากถึงขนาดไหน
  สุดท้ายเราต่างก็ต้องการอ้อมกอด
  และถ้อยคำปลอบโยนจากใครสักคนอยู่ดี

  บางครั้งถึงแม้ว่าโลกทั้งใบจะถล่มลงมา
  ตรงหน้าหรือเหยียบย่ำเราจนจมดิน
  แต่น่าประหลาดใจที่เพียงได้ยินถ้อยคำไม่กี่     ประโยคที่แสนธรรมดาจากใครสักคนที่เรารักว่า

ไม่เป็นไร... เธอทำดีที่สุดแล้ว

    ความเจ็บปวดที่สั่งสมภายในหัวใจมาเนิ่นนานกลับมลายหายไปปลิดทิ้งราวกับว่ามันเป็นยาที่แสนวิเศษที่สามารถชุบชีวิตและจิตวิญญานที่แตกสลายกลับคืนมาสู่เจ้าของเดิมได้อย่างน่าฉงน


คำพูดเพียงหนึ่งคำสามารถเยียวยาและสร้างบาดแผลให้กับคนหนึ่งคนได้มากเพียงใด บางทีเราอาจไม่เคยรู้และอาจคาดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ...”

           หัวใจของคนเราล้วนแล้วแต่ถูกประดับประดาไปด้วยสีที่แตกต่างกันออกไป
หัวใจของใครบางคนอาจเต็มไปด้วยสีสันที่สดใสและความมีชีิวิตชีวา



แต่ในขณะเดียวกันที่ใครบางคน
หัวใจของเค้าอาจถูกแต่งแต้ม
และเต็มไปด้วยสีที่มันมืดหม่นและเศร้าหมอง
จนไร้ซึ่งแสงสว่างใดสาดส่องลงมาในหัวใจได้อีก

     
          ฉันจึงมีความฝันอยากจะเป็นจิตรกรที่สร้างสรรค์ผลงานและแต่งแต้มหัวใจของผู้คนที่กำลังเศร้าหมองด้วยปลายพู่กันของตัวอักษร
ให้หัวใจของพวกเค้าที่กำลังร่ำไห้กลับกลายเป็นหัวใจที่ถูกประดับประดาไปด้วยความสดใส
หลากสีสันที่เต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่แสนงดงามดั่งดอกทานตะวันในยามรุ่งอรุณ

                               

               ถ้าโอบกอดเธอได้ในตอนนี้
    ฉันคงไม่รีรอหรือรอช้าเลยสักนิดที่จะดึงเธอ
  เข้ามากอดแน่นๆด้วยความรักและความห่วงใย
   ที่เหลือล้นจนมันท่วมท้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
                           
   ขอให้เธอรู้ไว้้ว่าไม่ว่าเธอจะเจ็บปวดและรวดร้าว
จนอยากจะหายไปจากโลกใบนี้มากเพียงใดก็ตาม
                         
                               
              อยากให้เธอจดจำไว้เสมอว่่่่า
    คนเราล้วนแล้วแต่หนีไม่พ้นความตายไปได้
   แม้จะเป็นคนร่ำรวยหรือมีอำนาจมากเพียงใด     สุดท้ายเราต่างก็ล้วนเอาสิ่งของหรืออะไรไป        ไม่ได้แม้เพียงสักชิ้นส่วนเดียว
                             

         แต่สิ่งหนึ่งที่เราทุกคนล้วนเอาไปได้
         จากร่างกายที่ไม่เที่ยงนี้คือ
         ความทรงจำ... 
          
        
       ที่มันก็ขึ้นอยู่กับเธอว่าจะปล่อยให้มันเป็น
ความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดหรือเต็มไปด้วยความทรงจำที่แสนงดงามและน่าจดจำ.. 

       
     ดังนั้นจะไม่บอกให้เธอเข้มแข็งได้ในเร็ววันนี้
ให้เธอเจ็บปวดกับมันให้มากพอเท่าที่่่่่่่่่เธอต้องการ
จนกระทัั่งในสักวันหนึ่งเมื่อเธอร้องไห้หรือแตกสลายเพื่อมันจนมากเพียงพอแล้ว

          
            สัญญากับตัวเธอเองได้มั้ยว่า
            นับต่อจากนี้เธอจะใช้ชีวิตที่มีอยู่อย่างดี
            และจะไม่โทษตัวเองมากเกินไปนัก 



คนธรรมดาอย่างฉันคนนี้
คงทำได้เพียงอวยพรให้เธอมีความสุข
ขอบคุณที่เธอเติบโตมาอย่างดี

               ขอบคุณที่เธอเกิดมาและ                        ขอบคุณที่เธอยังมีชีวิตอยู่        
แม้จะเป็นเพียงหิ่งห้อย
ที่แสงริบรี่สู้แสงสว่างของพระอาทิตย์ไม่ได้
แต่หิ่งห้อยตัวนี้ก็อยากสาดส่องและแต่งแต้มสีสันที่สว่างสดใสและเจิดจ้าลงกลางใจของเธอ
แม้ได้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในหััวใจของเธอก็ยังดี


คำถามสุดท้ายที่ยังคงเป็นปริศนา
และมีเพียงเธอเท่านั้นที่จะให้คำตอบได้คือ 
“เธอใช้ชีวิตคุ้มค่าแล้วหรือยัง..?” :—)



JCK เขียน
26.03.2021 🌻

Ps. อาจยาวไปสักนิดแต่อยากให้เธอได้อ่านนะ :)
SHARE
Writer
JCK
ยินดีที่ได้รู้จัก
ตัวแทนของฉันคือดอกทานตะวัน :—)

Comments

I_Penguin
24 days ago
📝🎨🌻✨
Reply
JCK
24 days ago
🌻🌻🍀
I_Penguin
23 days ago
แล้ว​เธอล่ะ​ ใข้ชีวิตคุ้มค่าหรือยัง
JCK
23 days ago
กำลังพยายามอยู่ค่ะ :)
หวังว่าเราจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างคุ้มค่าที่สุด🌻🌻🌷