Little girl
ฉันแทบไม่เคยตกตะกอนความคิดเรื่องแม่อย่างจริงจังสักครั้ง อาจเพราะหลายๆการตัดสินใจขึ้นอยู่กับพ่อที่เป็นหัวหน้าครอบครัวมาตลอด มีบางเรื่องที่เป็นสิ่งเล็กน้อยภายในบ้านเช่น จะกินอะไร จะจัดของไว้ตรงไหน ที่แม่เป็นใหญ่ภายในบ้าน ยอมรับว่าใจร้ายที่มองว่า มันก็เป็นงานของแม่อยู่แล้ว แต่แม่อยากเป็น "แม่บ้าน" จริงๆเหรอ
ย้อนคิดถึงตอนที่เคยถามแม่แบบสงสัยว่าออกจากงานทำไม
"ถ้าแม่ไม่ออกแล้วใครจะเลี้ยงแกกับพี่ ตอนพ่อย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดก็ต้องย้ายตามไป" 
... 
พอเร่ิ่มมีคำว่าครอบครัว นั่นหมายถึงต้องมีใครสักคนเสียสละ ไม่สิจริงๆแล้วก็คงทั้งคู่ล่ะมั้ง
แม่ต้องยอมสละความฝันและชีวิตการทำงานไป
ส่วนพ่อก็ต้องสละเวลาไปกับการทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูทั้งครอบครัว

ที่อยู่ๆก็นึกถึงแม่ขึ้นมาเพราะเจอประสบการณ์เข้าห้องน้ำแล้วเจอเลือดหยดในชักโครก นั่งมึนตึ้บ​อยู่พักใหญ่ นับวันบวกลบแล้วก็ไม่ใช่ช่วงประจำเดือน นี่มันเลือดอะไรวะ มันไม่ปกติแล้วป่ะเนี้ย
... 
"กูจะเป็นโรคร้ายมั๊ย ถ้าเรียนจบแล้วตายเลย
คงไม่เวิร์คแน่ๆ" 
ถ้าบอกเรื่องนี้กับที่บ้านคงเครียดไมเกรนขึ้น
ไว้หาหมอก่อนค่อยบอกละกัน

สุดท้ายก็ไปหาหมอสูติ ทั้งชีวิตนี้ 25 ปีไม่เคยเจอเลย ต้องมีหมอสูติผู้หญิงสักคนดิ ดีที่โชคยังเข้าข้างอยู่บ้าง 
 
"เป็นอะไรมาคะ" 
"มีเลือดค่ะ แต่ไม่ใช่ช่วงประจำเดือน"
"เคยมีเพศสัมพันธ์มั๊ยคะ" คำถามยอดฮิตตอนปวดท้อง 
"ไม่เคยค่ะ" แปลกมั๊ยนะ คบกับคนเก่ามา 5 ปี ไม่เคยพาตัวเองไปถึงจุดนั้นเลย จริงๆ ไม่เคยโฟกัสอย่างอื่นนอกจากกินข้าว คุยกันเหมือนเพื่อน เล่าชีวิตประจำวัน หนังที่ชอบ มากสุดแค่กอดลากันตอนไปเรียนไกล โคตรจะเป็นความรักแบบใสๆเลยเนอะ เหม่อไปพักนึง แล้วหมอก็พูดอะไรสักอย่างไปเรื่อยๆ แต่ตอนคิดมากมันไม่มีสติ ได้ยินชัดแค่
"งั้นตรวจภายในหน่อยนะคะ" 

นิ่ง มือเย็นเลย เหมือนชาวาบไปทั้งตัว 
นี่ต้องขึ้นขาหยั่งเหรอ ไม่ตรวจก็ไม่ได้ 
หมอบอกผ่อนคลาย สบายๆ อย่าเกร็งนะคะ
อิเจ้า vaginoscope​ ที่ก็รู้จักดีเพราะเคยใช้ แต่พอเป็นคนที่ถูกกระทำซะเองก็บรรยายไม่ถูกเลย 
มันทั้งจุกทั้งเจ็บแบบหน่วงๆ น้ำตาคลอ ลุกมาแล้วยังหน่วงๆอยู่เลย แอบคิดถึงเวรกรรมตอนทำไว้กับหมาแมวที่รักษา มันก็คงก่นด่าอยู่ในใจ แต่อย่างน้อยก็ไม่เป็นอะไรมาก มันเกิดจากความเครียดแล้วฮอร์โมนไม่ปกติถ้าแย่หน่อยไม่ดีขึ้นต้อง U/S เผื่อมี cyst แต่ก็ดีกว่าเป็นอย่างอื่นที่ร้ายแรง 
... 
พอคิดถึงแม่จริงๆจังๆก็สงสัยว่า
แม่จะเคยหงุดหงิดตอนปวดท้องเมนส์มั๊ย
เคยโกรธที่ต้องเกิดมาเป็นผู้หญิงมั๊ย
แล้วตอนที่รู้ว่าจะเป็นแม่คน แม่ตื่นเต้นหรือภูมิใจกับลูกสาวที่ซนเป็นลิงรึเปล่า 
คงไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของแม่จนกว่าจะเป็นแม่คนเองหรอก

ไม่รู้สิ ต่อให้มีครอบครัวก็คงไม่กล้าทิ้งความฝันของตัวเองหรอกมั้ง เราอาจจะเป็นทั้งแม่คน เป็นสัตวแพทย์ เป็นลูกสาว และเป็นอีกหลายๆอย่างที่เราอยากเป็นไปพร้อมกันได้ แต่แม่อาจจะอยากเป็นแม่ให้ดีที่สุด อยากบอกว่าแม่ทำมันได้ไม่บกพร่องเลยนะ ไว้จะกลับไปหอมแก้มแบบชุดใหญ่ ขอบคุณสำหรับความเสียสละของแม่

ปล.เขียนทิ้งไว้วันนึงที่ย้อนกลับมาดู เราอาจจะเปลี่ยนความคิดไปแล้วก็ได้






















SHARE
Written in this book
Secret corner
Writer
N78
Ailurophile -​ INFP
Everything's​ uglier​ up​ close.

Comments