ในนั้น
ในยามเช้าของวันที่ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะการตื่นเช้าเป็นพิเศษ หรือเพราะอะไรกัน ที่ทำให้ท้องฟ้าตรงที่ฉันยืนอยู่นั้น ถูกปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆสีเทาอ่อนและเบาบาง 
.
บรรยากาศชวนอึดอันสิ้นดี แสงจากทิวากรไม่ได้ส่งให้เวลาที่ฉันมองท้องนภานั้นโล่งใจเลย (ก็มันไม่มีแสง)
.
ฉันนั่งมองท้องนภาสักระยะ ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่านี้คือฝุ่นละออง หรือเหล่ากองทัพเมฆน้อยกันแน่ แต่ในขณะที่บรรยากาศชวนอึดอัดนั้น ไม่ได้ทำให้ฉันอึดอัดจนว้าวุ่นใจเลยแม้แต่น้อย
.
ทุกเสี้ยววินาทีที่ฉันแหงนหน้าชมเหล่าเมฆที่ปกคลุม มันทำให้ความเย็นอ่อนๆ ที่ไม่บาดผิวหลั่งไหลเข้ามาริมหน้าต่าง ปะทะกับตัวฉัน ความรู้สึกเย็นสบายเกิดขึ้นอย่างเนืองๆ 
.
เป็นเวลาเดียวกับที่ฉันหยิบพี่ไพ่ขึ้นมา ช่างตรงกับบรรยากาศที่ฉันยืนอยู่ บรรยากาศที่ไม่ได้สว่างไสว ไม่ได้ปลอดโปร่ง แต่แฝงไปด้วยความเย็นสบายและความอบอุ่น ดุจดั่งการถูกโอบอุ้มด้วยความเมตตา ที่ใครบางคนให้มา
.
- หากอ่านมาถึงจุดนี้แล้ว ยังไม่รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น 
 ไม่เป็นไร... แต่ฉันขอให้กลับขึ้นไปอ่านอีกครั้ง -
.
ทิวากรของข้า ผู้เลื่อนหาย
โปรดโอบกอด เปล่งประกายในยามนี้

-Taw-

SHARE
Writer
TawLiz
writer
moonlight in the night

Comments