ชัตเตอร์แห่งความทรงจำ
ทำไมถึงมาถ่ายฟิล์มล่ะ
รุ่นพี่ของฉันเอ่ยถาม
เเละฉันก็ตอบกลับไปว่าหนูว่าการถ่ายฟิล์มมันมีสเน่ห์มากๆเลยทุกๆรูปทุกๆเฟรมมันต้องใช้เวลาในการถ่ายใช้ความตั้งใจที่จะให้รูปนั้นออกมาดี
ได้ลุ้นว่าจะได้รูปออกมาสวยหรือไม่
พี่ว่ากล้องชนะพระเจ้าได้
ตอนนั้นฉันแอบงงนิดหน่อยว่าเเค่กล้องจะไปชนะพระเจ้าได้อย่างไร

ชนะได้สิกล้องมันสามรถหยุดเวลาไว้ได้นะ
เเล้วพระเจ้าล่ะทำอะไรได้บ้าง

เวลาจะเลยผ่านไปนานเเค่ไหน
เเต่พอกดชัตเตอร์ถ่ายมันลงไปแล้ว
ภาพนั้นมันก็หยุดเวลาตอนนั้นไว้
ทั้งความทรงจำและความรู้สึก

ภาพจำเเละความรู้สึกยังชัดเจนเสมอ
เเม้บางสิ่งจะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
สุดท้ายพอมองย้อนกลับมาดูภาพถ่ายนี้
มันก็คงรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น
มันเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ ความทรงจำ เเละรอยยิ้ม
ที่แม้จะหวนคืนกลับไปไม่ได้
เเต่อย่างน้อยก็ได้รับรู้

รุ่นพี่ถามฉันมาอีกว่า
ถ่ายให้เเต่คนอื่นเคยมีใครถ่ายให้บ้างหรือยัง
ไม่มีเลยไม่เคยมีใครถ่ายให้ฉันเพราะฟิล์มก็ใช่ว่าจะถ่ายง่ายๆถ้าใครไม่ได้ศึกษาก็จะจับจุดไม่ได้เเน่ๆ

เเต่การที่ไม่มีรูปตัวเองก็ไม่ได้เป็นอะไรนะ
ได้ถ่ายในสิ่งที่อยากถ่าย
ได้เก็บภาพความทรงจำของผู้คนรอบข้าง
ได้เห็นรอยยิ้มในภาพฟิล์มรูปนั้น
 
เเต่สิ่งที่ฉันไม่เคยถ่ายเก็บไว้เป็นความทรงจำเลย
คือรอยยิ้มบนใบหน้าของตนเอง
เวลาผ่านไปในทุกๆวััน
ฉันเองก็สงสัยว่าฉันเผยรอยยิ้มออกมาตอนไหนบ้าง
หรือฉันอาจจะไม่ได้ยิ้มเลย
ฉันไม่เคยได้ถ่ายมันไว้
เพียงเเต่ปล่อยมันไว้ในห้วงเวลาสั้นๆ

ฉันไม่มั่นใจในตัวเองนั่นค่อส่วนหนึ่ง
ที่ทำใหฉันไม่อยากถ่ายรูป

เเต่ในตอนนั้นเองพี่เขาก็หยิบกล้องมือถือเรามาเเล้วกดถ่ายโดยที่เราก็ไม่รู้ว่าพี่เขากดถ่ายตอนไหนเเล้วพี่แกก็เปิดรูปให้ดู

“ ดูสิ ว่าเห็นอะไรในภาพนี้ ”

สิ่งที่ฉันเห็นคือรอยยิ้มของตัวเอง
ที่ยิ้มออกมาจนรับรู้ได้ถึงความสุข
เหมือนกำลังจดจ่อกับอะไรสักอย่าง
ทั้งเเววตาเเละรอยยิ้ม
ฉันในตอนนั้นอาจจะไม่รู้ตัว
เเต่พอมาดูภาพถ่ายในตอนนั้นเเล้ว
ฉันรับรู้ได้ถึงความรู้ที่มากมายเหล่านั้น

เวลาจะถ่ายอะไรไม่ต้องนับ1 2 3หรอก
เพราะสุดท้ายภาพที่สวยที่สุด
คือภาพที่ไม่ได้ตั้งใจ
ถึงจะตั้งใจมันก็อาจจะไม่ใช่ภาพที่สวยที่สุด

26/03/21 ; jjbefilm



 




SHARE
Writer
Skywluv
Writer
ล่วงหล่น เติบโต เพื่อผลิบานในวันพรุ่งนี้

Comments