ไร้เดียงสาราวกับดอกไม้แรกผลิบาน



ยังจดจำภาพเด็กผู้หญิงคนนั้นได้อยู่มั้ย..


เด็กผู้หญิงที่มีรอยยิ้มกว้างพิมพ์ใจ
ที่งดงามคนนั้น
ทั้งความไร้เดียงสา
และความสุุขสกาวพราวใจนั้น

ที่ฉันคนนี้ไม่หลงเหลือมันอีกแล้ว



เด็กน้อยไร้เดียงสาในวันนั้นได้ถูกกลืนกิน
และจมหายไปในม่านหมอกที่เจือปน
ไปด้วยความเจ็บปวดและความเศร้าหมองที่มันหมักหมมโถมทับกันอยู่ภายในจิตใจที่แห้งเหี่ยวและดูบิดเบี้ยวดวงนี้


ฉันละทิ้งซึ่งเธอผู้งดงามในภาพความทรงจำ
เพื่อมาเริ่มต้นกับผู้หญิงคนใหม่ที่ได้เติบโต
กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ทั้งอ่อนแอและไม่ได้เรื่องคนนี้



หากจะพูดให้ถูกต้องนัก
หากย้อนเวลากลับไปได้
ฉันคงจะบอกแม่ว่าหนูไม่อยากเกิดมา
บนโลกที่ดูโหดร้ายใบนี้
หนูคงไม่อยากเติบโตขึ้นมามีชีวิตที่เต็มเปี่ยม
ไปด้วยม่านหมอกสีเทาดำที่มันไร้ซึ่งสีสัน
และแสงสว่างใดสาดส่องลงมา


ยอมไร้ซึ่งตัวตนให้ใครจดจำ
ยอมหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทิ้งชื่อเสียง ภาพถ่าย 
กับเสียงเพลงที่แสนคุ้นเคย
หรือใครสักคนที่ไม่อยากจดจำ


สิ่งเหล่านี้..
หากฉันเลือกได้คงไม่อยากเกิดมาบนโลกใบนี้ตั้งแต่แรก




แต่ทว่าในเมื่อเกิดมาแล้ว
ก็คงต้อง..เปราะบางจนกว่าจะเข็มแข็งนั่นแหละ

ทำราวกับว่าแกเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่ไร้เดียงสาราวกับดอกไม้ในฤดูฝน
ที่กำลังเติบโตและเบ่งบาน


ก็เท่านั้น..








SHARE
Writer
JCK
ยินดีที่ได้รู้จัก
ตัวแทนของฉันคือดอกทานตะวัน :—)

Comments