โรคตีสาม
(tw // Self-harm)




ในวันที่ฉันรู้สึกจมดิ่งไปกับอะไรบางอย่าง ที่ไม่แน่ใจว่าความมืดหรือความเงียบ 


เหลือบมองบาดแผลทุกอย่าง ทั้งในใจและร่างกาย แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


ก็ไม่ได้ชอบตัวเองเท่าไหร่นักหรอกเวลาเป็นแบบนี้ แต่ถ้าได้ขาดสติแล้วมันก็จบจริงๆ


ฉันเกลียดกลางคืน


ฉันเกลียด แต่ฉันก็รักมัน


พวกมันพรากสติของฉันไปได้อย่างง่ายดาย แต่อีกแง่มันก็ทำให้ฉันได้นั่งทบทวนอะไรหลายๆอย่างได้เหมือนกัน



“เราเป็นป่าววะ” คำถามนี้ลอยมาในหัวครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ 


จริงๆก็รู้ตัวนะว่าเวลานี้ควรจะทำอะไร แต่ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆถึงได้เป็นแบบนี้ เหนื่อยแฮะ ถึงขนาดเดินไปเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ก็แล้ว ความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้หายไป



คืนนี้พระเจ้าจะเล่นตลกอะไรอีกครั้งก็ไม่รู้ 

ฉันในวัยยี่สิบเอ็ด ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นอกจากความหวังของพ่อแม่และภาระอันหนักอึ้งเกินกว่าที่บ่าเล็กๆนี้จะรับเอาไว้


ใช่


ตอนนี้ฉันกำลังทบทวนทุกอย่างอยู่ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้


เด็กสาวที่สดใสคนนั้นทำไมถึงเติบโตมาพร้อมกับรอยแผลมากมายแบบนี้


รอยแผลแห่งการเติบโต? เหรอ? อย่างงั้นเหรอ? 


ไม่อยากจะพิมพ์คำนี้หรอกนะ แต่ว่าทุกครั้งที่ฉันได้เจ็บปวด ฉันจะรู้สึกถึงการเป็นมนุษย์เสมอ


เพราะงั้น... ฉันจึงเลือกที่จะเจ็บปวดด้วยตัวฉันเอง



 




SHARE
Writer
yeonjoo
Writer
ที่ตั้งใจรักก็เพราะอยากเป็นที่รัก

Comments