ข่วงเวลาเพียงบุหรี่หนึ่งมวน
“สูบบุหรี่มั้ย”


“ป้ะ”



บุหรี่ตัวสุดท้ายของวันถูกจุดขึ้นบนดาดฟ้าในยามที่มีแสงไฟเพียงริบหรี่...



ไม่มีเสียงบทสนทนาใดถูกกล่าวออกมา..

ต่างคนต่างเหม่อมองเพื่อเพลิดเพลินไปกับความสวยงามของพระจันทร์ที่ห้อมล้อมไปด้วยหมู่ดาว

เสียงเดียวที่ถูกเปล่งออกมาในเวลานี้คือเสียงลมที่พ่นเขม่าควันสีเทาจางๆออกมาพร้อมกัน


เมื่อสิ้นควันสุดท้ายของมวลบุหรี่ก็เท่ากับว่าเวลาที่จะได้ดื่มด่ำความสุนทรีย์นี้ก็หมดลงเช่นกัน....

บุหรี่ตัวสุดท้ายของเรา...



ไม่รู้เลยว่าชะตาจะลิขิตให้เรามีเวลาร่วมกันเพียงแค่นี้
นึกว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกันอีกสักนิด
ถ้ารู้แบบนี้คงจะใช้เวลาที่มีอยู่ให้ดีกว่านี้
ยังมีอีกหลายที่เลยจริงๆที่อยากไปด้วยกัน



ท้องฟ้าของทะเลยามเย็น...
คงไปด้วยกันได้แค่ในความฝันแล้วสินะ
.
.
.
.
.
“คิดอะไรอยู่เหรอ”









“คิดว่าน่าเสียดายอ่ะ”
“เราน่าจะทำได้ดีกว่านี้”
“ถ้าเป็นไปได้ก็อยากอยู่ด้วยกันต่ออีกนิด”









สิ้นเสียงที่ราวกับเป็นคำอ้อนวอนสุดท้าย
แต่มันคงสายเกินที่จะเรียกความรักที่เคยมีกลับมาหาเธอ

ประโยคสุดท้ายที่กลืนหายไปในท้องฟ้ายามราตรี

ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันชั่วอึดใจ
ที่ปราถนาให้มันยาวนานกว่านี้สักนิด



ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลที่ฟังขึ้น
ไม่จำเป็นต้องมีการบอกลา
ไม่จำเป็นต้องมีสัญญาณเตือน
.
.
.
เพียงแค่เธอเปลี่ยนไปแล้ว
และคงไม่มีอะไรที่จะทำให้เธอกลับมารักเราได้ดังเดิม
แค่เวลาของเรามันสิ้นสุดแค่ตรงนี้
จะทวนเข็มของนาฬิกาก็คงทำไม่ได้
คงทำได้แต่เฝ้านึกถึงความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน 
ช่วงเวลาที่ใจของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยรักล้นเหลือ




ยามนี้ราตรีก็ยังคงมืดสนิทเหมือนทุกวัน
ตื่นมาตอนเช้าก็คงมีแสงสว่างเช่นทุกครั้ง
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม...
คงมีแต่ใจเธอที่เปลี่ยนไป...






“ไปแล้วนะ”
“หลังจากนี้ก็ดูแลตัวเองดีๆ”







“อื้อ”
“ไว้เจอกัน”





ไม่รู้ว่ามีอะไรมาค้ำคอถึงพูดออกไปได้แค่นี้
ปล่อยให้เธอเดินผ่านไปและคงไม่หันหลังกลับมาอีกแล้ว...
หลังจากนี้คงไม่มีเธออยู่ด้วยแล้ว...


อา...
ช่วงเวลาแห่งความรักมันช่างสั้นเสียเหลือเกิน
เพียงแค่บุหรี่มวนเดียวก็สามารถเรียกคืนภาพความรักตั้งแต่วันแรกได้จนถึงตอนนี้





ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี 
บนดาดฟ้าของตึกแถว 
ก้นบุหรี่ที่มอดลงถูกทิ้งให้ดูไร้ความหมายอยู่บนถาดเขี่ยบุหรี่
มีเพียงผมเหม่อมองดวงจันทร์พลางหยิบบุหรี่ตัวต่อไปขึ้นมาจุดด้วยทัศนวิสัยที่พล่าเลือน....













รัก.
SHARE
Writer
HarmfulMemories
RelationshipDestroyer,Childish
Don’t wanna be sad anymore. A little piece of me.

Comments