listen before i dissapeared
ความมืด ความว่างเปล่า และ ความตาย
เด็กผู้หญิงผมเปียคนหนึ่งกำลังถอดรองเท้าและนั่งลงบนพื้นดาดฟ้าอย่างช้า ๆ 

เธอจ้องมองท้องฟ้าราวกลับจะได้มองมันเป็นครั้งสุดท้าย

"คุณท้องฟ้าคะ คุณว่าความมืดน่ากลัวไหมคะ ?"

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรทำให้ถามออกไปแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีใครตอบกลับคำถาม

"หนูเคยกลัวความมืดมากเลยล่ะค่ะ เพราะหนูมองไม่เห็นอะไรเลย"

"ตอนนี้หนูไม่กลัวความมืดแล้วนะคะ เพราะว่าคใท มืดน่ะ มันกัดกินตัวหนูจนหมดแล้วค่ะ"

"คุณดวงดาว คุณว่าความว่างเปล่าน่ากลัวไหมคะ?"

"จะมีคนรู้ไหมคะว่ามันน่ากลัวแค่ไหนที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและว่างเปล่า"

"จะมีคนรู้ไหมคะว่าตอนนั้นหนูกลัวแค่ไหน"

"หนูกลัวจนอยากจะให้มันตายไปพร้อม ๆ กับหนูเลยล่ะค่ะ"

"คุณดวงจันทร์คะ คุณว่าความตายน่ากลัวไหมคะ?"

"เมื่อก่อนน่ะ หนูกลัวที่จะตายมากเลยล่ะค่ะ แต่ตอนนี้จะตายด้วยวิธีไหนหนูก็ยินดีค่ะ"
ถ้าหากคุณอยากมอบความตายให้หนู หนูจะนอมรับมันด้วยความยินดีค่ะ :-)"คุณดวงอาทิตย์คะ คุณว่าพวกเขาจะรู้ไหมคะว่่่่่าหนูเจ็็็บปวดแค่ไหน"

"ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ นอกจากตัวหนูเอง"

คำขอโทษไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดที่คุณทำ
คุณรู้ไหมคะ ว่าตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตมา หนูต้องทนแบกรับกับสิ่งที่คุณทำแค่ไหน
คุณรู้ไหมคะ ว่ารอยบนแขนหนู มันไม่ใช่เพราะหนูซุ่มซ่าม
คุณรู้ไหมคะ ว่าหนูไม่ได้เรียกร้องความสนใจ แต่หนูกำลังจะบอกว่าหนูเจ็บปวด

ขอบคุณดวงอาทิตย์ที่คอยสาดแสงสว่างมาให้หนูเสมอมา ขอบคุณดวงจันทร์ที่เราทำหนูเลิกกลัวความมืด ขอบคุณดวงดาวที่เป็นแสงสว่างให้กับหนู

ขอบคุณ , ลาก่อน 







SHARE
Writer
marchsummer
writer
ขอให้มีความสุขและพบเจอแต่คนที่น่ารัก

Comments

BR030204
2 months ago
🙂🖤
Reply
SAYEYE
2 months ago
🤍
Reply