They are forgotten, so am I



ฉันเลอะเลือนเหลือเกิน ท่ามกลางสีหน้าของผู้คนและเหตุการณ์นับหมื่นแสน ฉันลืมไปหมดสิ้น เลือกจำไม่ได้ เลือกทิ้งไม่สำเร็จ ฉันก็แค่ลืมโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ โดยที่ไม่แม้แต่จะต้องการ



ฉันจำอะไรที่ผ่านตาไม่ค่อยได้ ฉันว่าใครก็เป็น หากแค่ผ่านตา ยากจะจำ ง่ายจะลืม แต่เมื่อไหร่ที่ผ่านใจ นั่นมันคนละเรื่อง



สับคละข้อมูล เขาว่าแบบนั้นใช่ไหม ฮารุกิน่ะ ฉันอาจต้องใช้คำนั้น ฉันจำเรื่องไม่เก่ง ฉันจำเป็นต้องใช้เทคนิคสับคละในแบบของฉัน กางแผ่ข้อมูล ลำดับเหตุการณ์ จำแนกประเภท ไขว้สลับซับซ้อนเพื่อเปิดเผยความเชื่อมโยง ทำทั้งหมดด้วยมือของฉันเอง หากเป็นมือใครอื่น การสับคละข้อมูลอาจไม่เป็นผล ฉันจดจำสิ่งซับซ้อนด้วยวิธีแบบนั้น



แต่การหลงลืมนั้นง่ายกว่า ไม่มีภาพ ไม่มีเสียง ไร้สำนึก ไร้การกล่าวถึง และหายไปในวันหนึ่ง กลายเป็นเรื่องราวที่ไม่มีใครจำ กลายเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิด กลายเป็นภาพถ่ายของใครสักคนและใครอีกคน ไร้เชื่อมโยง ไร้สัมพันธ์
 

น่าเศร้าไหม?, ฉันไม่ทราบ ฉันไม่แน่ใจว่าจะต้องเริ่มเศร้าจากอะไร บางภาพผุดโผล่ แต่เลือนราง บางครั้งเป็นเสียงแว่วหวิว และเลือนหาย จะว่าปะติดปะต่อได้ มันก็พอได้บ้าง แต่แล้วอย่างไรต่อ ความรู้สึกของฉันสูญสลาย ไม่เหลืออยู่กับวันเวลาเหล่านั้นอีกต่อไป



ใช่ ฉันเคยยิ้มให้กับเหตุการณ์ครั้งนั้น แต่ไม่เหลืออีกแล้ว อณูความรู้สึกหมื่นล้าน ดับสิ้น ไร้โศก ไร้สุข ไร้ความรู้สึกจากวันวาน วันนี้ หรือวันพรุ่ง



ฉันไม่ยึดติดอยู่กับอะไรทั้งหลาย ไม่ใช่เพราะฉันไวต่อการก้าวเดิน แต่เป็นเพราะฉันไม่เหลือสิ่งใดให้ยึดติด วันหนึ่งก็หาย จู่ๆ ก็ลืมไปหมดสิ้น แล้วจะให้ฉันหันไปโทษใครได้อีก



ฉันจึงไม่โทษใคร ไม่แม้แต่ตัวฉันเอง วันหนึ่งเราเดินมาถึงทางใหม่ จะเป็นทางแบบไหน ฉันจะเดินด้วยความรู้สึกและเรื่องราวในใจแบบใด ไร้การคาดเดาที่ถูกต้องสมบูรณ์ 



ใครจะรู้มาก่อน ไม่มีทาง ไม่มีวัน ทำได้เพียงก้าวเดินต่อไป หลงลืม ปล่อยให้รอยเท้าบนทางที่ผ่านมาถูกกลบหาย ปล่อยเรื่องราวให้ตายดับอยู่กับหลุมศพแห่งกาลเวลาอย่างสมบูรณ์ ตลอดไป



SHARE
Writer
Nathaniel
obliviate'
นาธาเนียลขอโตขึ้นผ่านตัวหนังสือนะ

Comments