วันที่ว่างเปล่า
อายุมากขึ้น เวลาก็เหลือน้อยลง
เพื่อนเคยมีมาก  เสนอประกันปุ้บก็เหลือน้อยลง
ลูกค้าที่คุ้นเคย  ขัดใจเพียงนิดก็ผิดใจไม่คุ้นเคยอีกต่อไป
คนใกล้ตัวที่เคยรักจนขอแต่งงาน  ก็คุยกันได้น้อยลง
ลูกวัยรุ่นก็มีโลกส่วนตัวของแต่ละคน  อยู่บ้านเดียวกัน แต่ใช้คนละเครื่อง.....
วันวันไม่รู้จะคุยกับใครจริงๆ  อยากทำงาน อยากมีประโยชน์กับชีวิตตัวเอง
งานที่คิดอยากทำก็ไม่มีใครสนับสนุน
คอมที่ใช้ไม่เป็น โปรแกรมที่เข้าใจยาก กับคนวัยทอง ให้ลูกสอนก็ทำรำคาญ
แม่สอนยาก  แม่เข้าใจยาก .... อยู่คนเดียวแบบเหงาๆ มองฟ้าน้ำตารื้น ก้มต่ำน้ำตาริน
นับวันยิ่งว่างเปล่า เหลือเพียงแค่ลมหายใจเป็นเพื่อน
SHARE

Comments