CH 5 : บทสรุปของเรา (2)

เมื่อทั้งสองนั่งข้างกัน เธอบอกเค้าว่า "ไหนเธอเป็นอะไร ไม่บอกเค้าก็ไม่รู้นะ เค้าพร้อมฟัง" พร้อมกับเอื้อมมือไปจับหัวและลูบผมของเค้าเบาๆ เหมือนทุกครั้งที่เธอทำ


แฟนของเธอยังคงนิ่งเงียบ


ขณะนั้นเองความกลัวในใจของเธอก็มีมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นท่าทีนั้น แต่ความอยากรู้ของหญิงสาวก็มากขึ้นเช่นกัน
"มันแย่มากหรอ" หญิงสาวถามออกไป
"ใช่" เค้าตอบเธอพร้อมกับมองไปข้างหน้า
"เป็นเรื่องของเราใช่ไหม"
"ใช่ ไม่อยากบอกเธอเลย อยากรู้จริงๆหรอ"
หญิงสาวตอบออกไปว่า "บอกมาเถอะ "

และแล้ว เค้าก็เอ่ยออกมา
เค้ารู้สึกว่าเค้าเป็นคนที่เธอต้องการไม่ได้ เค้ารู้สึกแย่ จำได้ไหมที่เราเคยคุยกันว่าเค้าบอกเธอว่าเค้าคิดถึงอนาคตแล้วมันไม่โอเค แล้วแม่เค้าบอกว่าให้คิดถึงปัจจุบันก็พอ อนาคตจะเป็นยังไงไม่เป็นไร ทำทุกวันให้ดีที่สุดก็พอ
หญิงสาวเข้าใจทุกคำพูด ปัญหานี้เค้าเคยเล่าให้เธอฟังแล้วเมื่อสักพักใหญ่ๆ ณ ที่แห่งนี้เช่นกัน
"เค้าทำไม่ได้ สุดท้ายเค้าก็ยังคิดถึงอนาคตที่มันแย่ๆอยู่ดี" ชายหนุ่มบอกเธอต่อ
"มันบั่นทอนเธอใช่ไหม" หญิงสาวถาม
"ใช่" เค้าตอบเธอ
"แล้วอนาคตที่แย่ๆของเธอมันคืออะไร" หญิงสาวถามออกไป

เค้านิ่งเงียบไป พร้อมตอบมาว่า "มันคือทุกอย่างอะไรก็ได้ ที่ทำให้มันจะเกิดสิ่งแย่ๆตามมา"

หญิงสาวใช้ความคิด นิ่งเงียบไปสักพัก พูดกลับไปว่า
"เค้าไม่เข้าใจคำว่า คนที่เธอต้องการ ในมุมมองของเธอ มันคืออะไร ยกตัวอย่างได้ไหม"

เค้าตอบเธอว่า "อย่างเช่น เวลาเธอต้องการเวลา เค้ารู้สึกว่าเค้าให้เธอไม่ได้ ประมาณนั้น"


หญิงสาวได้ฟังแล้ว จึงเอ่ยออกไปว่า "เค้าไม่เคยน้อยใจเรื่องนั้นเลย เรื่องเวลา เค้าเข้าใจเธอตลอด เค้ารู้สึกว่า เธอก็เป็นคนที่เค้าต้องการนะตอนนี้"

ขณะนั้นหญิงสาวมีความคิดนึงขึ้นมา
จึงได้กล่าวออกไป
หรือจริงๆแล้วมันอาจจะไม่ใช่ที่ว่า เธอเป็นคนที่เค้าต้องการไม่ได้ แต่เค้าเองรึป่าว ที่เป็นคนที่เธอต้องการไม่ได้ มันเลยทำให้เธอคิดแบบนั้น เธออาจจะต้องการคนอื่น

ชายหนุ่มตอบว่า
"ไม่ใช่"
ทำให้หญิงสาวเกิดความสับสนงุนงง เธอไม่รู้ว่าเธอต้องทำอะไรต่อ เธอพูดสิ่งต่างๆออกไปมากมาย เป็นความรู้สึกที่เธอพยายามพูดทุกอย่างในใจของเธอออกไป ทุกเรื่องราว ความไม่แน่ใจ ความกังวลของเธอ ความลังเล ความรู้สึกไม่ใช่ ความรู้สึกของคนที่พร้อมปรับตัวเสมอ

ตอนนั้นเธอรู้สึกว่า มันคงไปกันไม่ได้จริงๆ เธอจึงตัดสินใจบอกว่า
"ถ้ามันไม่เหมือนเดิมแล้ว เราจะเลิกคุยกันก็ได้นะ"
เพราะใจของเธอรู้ดีว่า ความรักของทั้งสองคนมันคงกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว เพราะเธอรู้ใจตัวเองดีว่า เธอคงคิดมากเรื่องนี้ซ้ำๆ หากทั้งสองจะยังคงสถานะ"แฟน" เอาไว้


ฝ่ายชายได้ยินดังนั้นจึงเงียบไป สักพักเค้าก็เอ่ยออกมา "ต่อให้มันอยากจะเหมือนเดิม มันก็คงเหมือนเดิมไม่ได้แล้วไม่ใช่หรอ " ตอนนั้นเอง น้ำตาของหญิงสาวคนนี้ก็ได้ไหลออกมา

ความกลัวที่อยู่ในใจของเธอตลอดมา
ความกลัวว่าจะไม่ได้รับความรักตอบเท่าที่เธอให้ใจเค้าไป
ความกลัวที่จะเสียเค้าไป
ความรู้สึกต่างๆมากมายถาโถมมาใส่เธอคนนี้
เธอหันไปอีกทางเพื่อซ่อนน้ำตาของเธอไว้จากชายหนุ่มข้างๆ เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเค้าเห็น เค้าจะต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ

"ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องซ้ำสอง เพราะคราวที่แล้วเธอก็ต้องเจออะไรแบบนี้"


"ไม่เป็นไร" หญิงสาวคิดในใจ ไม่ได้เอ่ยคำใดออกไป


"ทุกอย่างที่ผ่านมามันจริง แต่มันเป็นที่เค้าเองแหละ เค้าแย่เอง" ชายหนุ่มข้างๆเธอกล่าวต่อ

"จะบอกว่าเธอแย่คนเดียวก็คงไม่ใช่ มันคงเป็นที่เค้าด้วย ที่ทำให้เธอรู้สึกแย่ๆแบบนั้น" เธอตอบเค้าไปตามที่ใจเธอคิด


ณ ตอนนั้น คำตอบในใจของหญิงสาวที่เฝ้าถามตัวเองตลอดมานั้นว่า
การอยู่คนเดียว หรือการมีเค้า อันไหนมันดีกว่ากัน เธอคิดเสมอว่ามันดีคนละแบบ
แต่ตอนนี้ ความรู้สึกของเธอ บอกเธอว่า การมีเค้ามันดีกว่า เธอได้คำตอบแล้ว เมื่อเธอรู้ว่าจุดจบมันอยู่ข้างหน้าเธอ เธอไม่อยากเสียเค้าไป


แต่ใจของชายหนุ่ม คงไม่ได้มีความคิดเช่นเดียวกับเธอ
เพราะเค้าคงเหนื่อยจนเกินจะฝืนต่อไป
ในส่วนใจของหญิงสาวนั้น คิดว่าทุกอย่างสามารถปรับกันได้ เธอรู้นิสัยของตัวเองว่าเธอเป็นคนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ เธอจึงดื้อดึงมาตลอดตั้งแต่เริ่มต้น
แต่สุดท้าย ความต่าง เพราะว่าเราเข้ากันไม่ได้จริงๆ ทำให้หญิงสาวคงต้องยอมแพ้
แค่อยากให้เธอได้รู้

ที่ความรักของเราวันนี้ต้องพังลงไป มันผิดที่ตัวเราที่ไม่เคยเข้าใจ
ว่าต้องใช้ชีวิตอย่างไรบนทางเดินร่วมกัน



เธอเสียใจ เธอรู้สึกว่าคุยกันต่อไปคงไม่ได้อะไรขึ้นมา เธอจึงบอกเค้าว่า "ไปไหม" 
ตอนนั้นแม้เธอจะรู้สึกถึงความเจ็บของยุงที่กัดเธอ หรือเจ็บจากรองเท้าที่กัดเธอ แต่มันสู้ความเจ็บในหัวใจของเธอตอนนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เธอเดินออกมา พร้อมกับคิดว่า
แปลกดี ตอนเดินเข้ามาเรายังจับมือกันอยู่เลย

แต่ตอนนี้เราต่างคนต่างเดิน

เธอเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเพราะเธอไม่อาจจะห้ามน้ำตาของเธอไม่ให้ไหลรินลงมา เธอเดินร้องไห้ แต่สักพัก เธอก็ชะลอฝีเท้าของเธอลง เพราะเธอคิดว่า
บางทีหากเธอเดินช้าลง ชายหนุ่มที่เดินตามหลังเธอ คงจะเดินตามเธอทันใช่ไหม

แต่เมื่อเธอชะลอลง เค้าก็กลับเดินช้าลงเช่นกัน เธอรู้สึกได้ เธอจึงก้าวเดินต่อไป


ขณะเค้าขับรถมาส่งเธอเช่นเคย เหมือนที่ผ่านๆมาทุกครั้ง
เธอรู้สึกเสียใจจนไม่สามารถซ่อนน้ำตาของเธอได้อีกต่อไป
เธอนั่งซ้อนท้ายเค้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน
ลมเย็นๆที่พัดเข้าตาของเธอยังไม่สามารถทำให้น้ำตาของเธอแห้งเหือดไปได้ด้วยซ้ำ


จนเมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามคือซอยหอของเพื่อนเธอ เธอมีความรู้สึกนึง
เธอเสียใจ ที่วันนี้เธอไม่กอดเค้าในตอนเช้า
เธอไม่กอดเค้าในตอนที่ยังกอดได้
ตอนนี้เธออยากกอดเค้าเป็นครั้งสุดท้าย
เธอคิดถึงการที่เธอกอดเค้าแล้วเค้ากุมมือของเธอขณะขับรถ


แต่เพราะความคิดของเธอ เธออยากจะบอกเค้าว่า
ขอกอดเธอเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม หรือเราไม่ควรพูดดี กอดไปเลยดีไหม เธอลังเล สักพักเธอก็รู้สึกว่าถ้าหากถามไป เธอรู้สึกว่าเธอขี้แพ้จริงๆ

เพราะความลังเลในใจของเธอ อยู่ดีๆก็มาถึงหน้าหอซะแล้ว
แม้เธอจะไม่อยากลงจากรถแค่ไหน แต่มือของเธอก็ถอดหมวกกันน็อคออกซะแล้ว
แม้เธออยากจะบอกเค้าว่าเธออยากกอดเค้าแค่ไหนสุดท้าย เธอกลับบอกเค้าไปว่า "เธอไปก่อนเลยก็ได้นะ" พร้อมกับหันหลังให้เค้าผู้นั้น
เค้าถอยรถมาสบตาเธอสักพัก แต่เธอก็เอ่ยอีกว่า "ไปก่อนเลย" สุดท้ายเค้าจึงตอบมาว่า "โอเคได้" แล้วเค้าก็ขับรถจากเธอไป


ณ จุดๆนั้น เธอรู้สึกใจสลายเหลือเกิน
ทุกๆครั้งแม้จะตอนเป็นเพื่อนกัน เค้ารอเธอขึ้นหอก่อนทุกครั้งจึงค่อยจากไป
แต่ครั้งนี้ เค้าจากเธอไปก่อน
ซึ่งเค้าก็จากเธอไปแล้วจริงๆ

เธอแทบจะเดินเข้าหอเพื่อนของเธอไม่ไหวด้วยซ้ำ
เธอรู้สึกว่า เธออยากให้เค้าอยู่รอเธอเหมือนทุกครั้ง
แต่ถ้าทำอย่างนั้นเธอคงคิดเข้าข้างตัวเองต่อไปอีกแน่นอน
บางทีมันอาจจะดีที่สุดแล้ว สำหรับการกระทำทุกอย่าง

จากนั้นหญิงสาวก็กอดเพื่อนของเธอพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด
เธอรู้สึกเธออ่อนแอเหลือเกิน เธอเปราะบางมากจริงๆในตอนนั้น
เธอไม่อาจจะยอมรับได้จริงๆว่า
ความรักของเธอมันจบลงแล้ว
เธอยังคงสงสัยถึงเรื่องราวต่างๆ
เธอรู้สึกเธอยังค้างคาในใจ
เธอมีสิ่งจะพูดกับเค้ามากมาย
เธอเป็นห่วงเค้าว่าจะมีใครรับฟังเค้าไหมตอนนี้
เธออยากจะเป็นเพื่อนที่คอยรับฟังเค้าได้
แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกซะจาก
การยอมรับจุดจบที่เกิดขึ้น


"แม้ว่ากาลเวลาจะบอกให้พอ
ถ้าวันนั้นฉันกอดเธอไว้
ไม่ทำร้ายใจอย่างที่ผ่านมา
ฉันคงยังมีเธอกอดไว้
ไม่ต้องเสียใจอย่างนี้
คำอำลาเสียงที่พาให้ฉันอยากย้อนไป
รักให้ดีกว่านี้ไม่ให้เธอต้องมีแม้เศษน้ำตา"
- ถ้าวันนั้นฉันกอดเธอไว้ Clockwork Motionless

จุดจบของเราก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะผู้อ่านทุกคน คิดว่าตอนจบของความรักครั้งนี้คงต้องจบเพียงเท่านี้
ตอนต่อไปจะเป็นสิ่งที่หญิงสาวได้รู้คำตอบในสิ่งที่เธอสงสัยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ จุดสิ้นสุดของเราทั้งสอง
ผู้เขียนหวังว่า ผู้อ่านทุกคน จะรับรู้ถึงความรู้สึกของผู้เขียนที่สื่อผ่านตัวอักษรผ่านบทความนี้ได้อย่างสุดหัวใจที่จะสามารถทำได้นะคะ



SHARE
Written in this book
ความรักของเพื่อนสนิท
เรื่องราวความทรงจำของเพื่อนสนิทที่ได้เกิดเหตุการณ์ให้คนทั้งสองได้ก้ามข้ามสถานะ จากคำว่าเพื่อน กลาย เป็น แฟน แต่สุดท้ายปลายทางความสัมพันธ์นี้อยู่ที่ไหนกัน..
Writer
TAKETIME
JUST A GIRL
ความทรงจำของสองเราที่มันเคยเกิดขึ้น ฉันนั้นอยากจะเก็บมันไว้

Comments