CH4 : บทสรุปของเรา (1)


หลังจากนั้นเราก็เป็นแฟนกัน เรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ผู้เขียนคิดว่าจะเขียนไล่เรียงลำดับเหตุการณ์  แต่
"ผู้เขียนนั้นไม่สามารถเขียนมันออกมาได้ในตอนนี้เพราะใจของผู้เขียนนั้น อยากจะจดจำความรู้สึกในช่วงนี้ของตัวเองไว้มากกว่า"
"ผู้เขียนอยากจะเขียนสิ่งที่ตัวเองตกตะกอนความคิดได้ลงไปมากกว่า "

เพราะฉะนั้น บทสรุปของเรื่องนี้คงมาถึงไวกว่าที่คิด
ส่วนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นนั้น หากผู้เขียนมีความรู้สึกที่อยากจะเขียนออกมา จะขอเขียนออกมาทีหลังแล้วกันค่ะ พอเขียนไปสักพักรู้สึกว่าเรื่องค่อนข้างยาว หวังว่าผู้อ่านจะอ่านอย่างเต็มใจ ขอโทษด้วยหากมันเวิ่นเว้อเกินไป แต่ผู้เขียนอยากจะเล่ารายละเอียดระหว่างนั้นให้มากที่สุด เผื่อวันนึง เธอจะลืมความทรงจำนี้ไป เมื่อกลับมาอ่าน เธอจะยังคงจำได้ถึงความรู้สึกในวันนั้น...


และแล้วในวันสุดท้ายของเราสองคนก็มาถึง วันอาทิตย์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2564
เหมือนเดิม ทั้งสองนัดเจอกันหลังจากไม่ได้เจอกันมา 1 อาทิตย์ วันนี้หญิงสาวมานั่งรอแฟนของเธออย่างเช่นเคย เมื่อเค้ามาถึง เค้าได้นั่งลงข้างๆเธอ ณ ตอนนั้นเอง อยู่ดีๆ หญิงสาวก็เกิดความรู้แปลกๆขึ้นมา
ทำไมมันไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกของเธอเมื่อได้เห็นคนที่เธอรักนั้น ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆเช่นนี้ ทำไมกันนะ หญิงสาวรู้สึกเศร้าขึ้นมาเมื่อนึกถึงความรู้สึก ณ เวลาเจอกันของเค้าและเธอในครั้งที่ผ่านๆมา

เธอเคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกมีความสุข ที่ได้เจอกันของคนทั้งสองคน ปกติแล้วนั้น มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ เธอคิดกับตัวเอง
ระหว่างทางเดินไปขึ้นรถของเค้า เธอรู้สึกถึงความไม่เหมือนเดิมในใจของตัวเองมาตลอด จนกระทั่ง ณ ตอนที่เธอซ้อนท้ายมอเตอร์ไซของเค้า เธอมีความคิดที่น่ากลัวขึ้นมาว่า

หรือบางที เรากลับไปเป็นเพื่อนกันมันจะดีกว่านะ

เธอคิดถึงตัวเองแต่ก่อน ตอนที่เธอเป็นเพื่อนของเค้า แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ณ ตอนนี้ ที่มีเค้าเคียงข้างกาย มันก็ดีไม่ใช่หรอ
หญิงสาวมีความคิดมากมายอยู่ในหัว จนอาจจะดูแปลกไปจนแฟนของเธอก็สังเกตได้ เค้าจึงเอ่ยถามว่า "เป็นอะไรปะเนี้ย"
แต่เธอตอบกลับไปเพียงว่า "ม่าย" เป็นการกระทำที่ไม่ตรงกับใจของเธอเสียเลย ถึงปากเธอจะตอบเค้าไปแบบนั้นแต่เธอกลับไม่สามารถซ่อนความรู้สึกแย่ๆของเธอได้จากสายตาชายหนุ่มเลย
มันรู้สึกแย่ เซ็ง ซะจนเธอไม่สามารถที่จะกอดเค้าจากข้างหลังขณะนั่งซ้อนท้ายรถของเค้าได้เหมือนเคย

ระหว่างเจอไฟแดง ณ แยกแห่งหนึ่ง ข้างๆเป็นกระจกรถของรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง ตอนนั้นหญิงสาวได้หันไปอีกฝั่งเพื่อที่จะไม่ต้องมองเห็นเงาของเค้าและเธอ ขณะอยู่บนรถด้วยกัน แต่เธอสังเกตได้ว่า ทั้งคู่ผิดปกติ
เงียบ มันเงียบผิดปกติ และแล้ว เธอก็สังเกตเห็นชายหนุ่ม หันมามองเธอ แต่เธอหลบหน้าเค้า เพราะความคิดของเธอในใจ สั่งให้เธอทำแบบนั้น ชายหนุ่มจึงแอบมองเธอผ่านกระจกรถข้างๆ เค้ามองอยู่นานจนลืมดูว่าตอนนี้ ไฟเขียวมาถึงแล้ว เค้าจึงรีบขับรถเพื่อไปยังเป้าหมายของเราในวันนี้

เมื่อไปถึงร้านชาบูอินดี้ สาขาสะพานควาย ความรู้สึกแย่ของหญิงสาวก็ยังคงมีอยู่ร่ำไป จนทำให้เธอรู้สึกว่า ชาบูไม่อร่อยเอาซะเลย เป็นเพราะร้านอาหารร้านนี้มันไม่อร่อย หรือมันเป็นเพราะความรู้สึกของเธอกันแน่ที่ทำให้เธอคิดแบบนั้น

สักพักหนึ่ง หญิงสาวรู้สึกได้ว่า ขณะที่นั่งกินชาบูด้วยกันนั้น แฟนของเธอก็ดูแปลกไปเช่นกัน มันเงียบ บทสนทนาของคนทั้งสองคนที่ถามคำตอบคำ พูดน้อยกว่าทุกครั้งทั้งเค้าและเธอ จนทำให้เธอเกิดความคิดหนึ่งว่า
ความรู้สึกนี้ มันเหมือนตอนเป็นเพื่อนกันเลย คนอื่นมองเข้ามาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นแฟนกัน
เธอคิดเช่นนั้น เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดทวิตเตอร์ เปิดไอจี เพื่อบอกกล่าวเพื่อนๆของเธอว่า "เธอรู้สึกเซ็ง ไม่เหมือนเดิม เธอคิดถึงตัวเองแต่ก่อน"

จนกระทั่งทั้งสองคนกินเสร็จ เธอจึงเอ่ยปากชวนเค้าไปห้างฝั่งตรงข้าม เธอบอกเค้าว่าเธออยากดูแป้งทำขนม แต่จริงๆในใจของเธอนั้น เธอไม่ได้อยากซื้อหรอกแป้งทำขนม เธอเพียงแค่ต้องการยื้อเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันไว้อีกสักนิด
จนกระทั่งระหว่างเดินไป
เค้าได้เอื้อมมือ มาจับมือของเธอ ซึ่งเป็นการจับมือกันครั้งแรกของวัน หญิงสาวที่รู้สึกแย่มาตลอดวัน ก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆเกิดขึ้นในใจขึ้นมาเป็นครั้งแรกของวันเช่นกัน


แต่จากนั้นได้ไม่นานเธอก็รู้สึกว่า มันก็ยังคงมีความแปลกๆระหว่างเราทั้งสอง ระหว่างนั่งรถ เธอรู้สึกว่า ถ้าเธอไม่ได้คำตอบของแฟนหนุ่มของเธอ ว่าเค้าเป็นอะไรรึป่าว ในวันนี้ เธอคิดว่า เค้าคงไม่บอกเธออีกแน่นอน ถ้าเธอกลับบ้านตอนนี้ เธอจะต้องคิดมากไปอีกสักพักแน่นอน เธอจึงตัดสินใจหลังคิดอยู่นาน
"เธอว่าเราไปสวนรถไฟ มันจะทันไหม"
เธอกล่าวออกไป ในใจเธอรู้ทั้งรู้ว่ามันทันอยู่แล้ว เธอรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่แฟนของเธอพร้อมเปิดใจเล่าทุกอย่างที่มีในใจให้เธอฟังเสมอ เธอมั่นใจว่าเธอจะสามารถหาคำตอบของคำถามในใจเธอได้ ว่าแฟนหนุ่มของเธอเป็นอะไรไปกันนะในวันนี้


ระหว่างทางเข้าสวนรถไฟ วันนี้ผู้คนแน่นขนัดผิดปกติในสายตาของเธอ เธอตื่นเต้น เธอรู้สึกดีขึ้นแล้ว เธอรู้สึกว่า คงจะเป็นแบบทุกครั้งที่ผ่านมา เรานั่งคุยกันอย่างเปิดใจ จากนั้นมันจะโอเค


เธอจับมือเค้าไว้ระหว่างเดินเข้าไป เค้าพาเธอเดินไปยังสวนข้างๆสวนรถไฟ ต่างคนต่างเดิน ไม่มีการพูดคุย เธอมองหน้าเค้า มองแล้วมองอีก ได้แต่คิดในใจว่า
เค้าเป็นอะไรนะ เค้าแปลกไป จนในที่สุด หญิงสาวไม่สามารถทนไหว เพราะในใจของเธอนั้น มีความคิดนึงขึ้นมา
เราเคยเงียบใส่กันนานขนาดนี้ด้วยหรอ
เราจับมือแน่นกันมากพอรึยังนะตอนนี้ เธอขยับมือของเธอเพื่อจับมือเค้าให้แน่นขึ้น เธอรู้สึกได้ว่าเค้าก็พยายามจับมือเธอเหมือนกัน แต่แล้วก็มีความคิดเข้ามาในหัวเธออีกว่า
หรือเราจับมือกันแน่นไป เธอจึงคลายการจับมือของเธอออกเผื่อว่าความคิดของเธอมันจะถูกต้อง แต่เค้ายังคงจับมือเธอไว้เหมือนเดิม เธอจึงจับมือเค้าไว้ต่อไป


เธอถามเค้าหลายต่อหลายครั้ง เพราะสีหน้าและสายตาที่เค้ามองมายังเธอ มันมีความกังวลใจอะไรซ่อนอยู่ เธอคะยั้นคะยอให้เค้าบอกเธอว่าเป็นอะไร เพียงเพราะเธออยากจะช่วยให้ความกังวลใจหรืออะไรก้ตามที่อยู่ในใจของคนที่เธอรักนั้น หายไป..
สุดท้าย ทั้งสองตัดสินใจหาที่นั่ง เธอคิดในใจว่า
ถ้าหากว่าไม่รักก็บอกมาตอนนี้เลย เธอเผื่อใจในความสัมพันธ์นี้มาตลอด แต่ลึกๆในจิตใจของหญิงสาวผู้นี้ ก็มีความกลัวที่จะเสียเค้าไปเหมือนกัน

แปลกจังทั้งๆที่หญิงสาวคนนี้เองก็ไม่โอเคไม่ใช่หรอ ทำไมในตอนนี้ ความรู้สึกไม่โอเคของเธอเมื่อเช้านั้นมันหายไปเหลือเพียงแต่ ความกลัวที่เริ่มก้าวเข้ามาในหัวใจของเธอ












SHARE
Written in this book
ความรักของเพื่อนสนิท
เรื่องราวความทรงจำของเพื่อนสนิทที่ได้เกิดเหตุการณ์ให้คนทั้งสองได้ก้ามข้ามสถานะ จากคำว่าเพื่อน กลาย เป็น แฟน แต่สุดท้ายปลายทางความสัมพันธ์นี้อยู่ที่ไหนกัน..
Writer
TAKETIME
JUST A GIRL
ความทรงจำของสองเราที่มันเคยเกิดขึ้น ฉันนั้นอยากจะเก็บมันไว้

Comments