Maria
Dear, Maria—The sweetest lady that ever existed

มาเรีย—บทกวีรักเเสนหวานหรือชายามบ่ายเเขนงใดก็มิอาจเทียบเคียงจิตวิญญาณของเจ้าหล่อน งดงามเเละบริสุทธิ์ นัยน์ตาสีเเอมเบอร์บราวน์กระทบกับเเสงเเดดยามเช้าน่าพิสมัยกว่าสิ่งอื่นใดในพิภพ ลอนผมเผ้าสีบลอนด์เงางามพลิ้วไหวตามเกลียวพระพรายเดือนเมษา หากระดากใจไม่หากจะเปรียบเจ้าหล่อนเป็นดั่งชิ้นงานศิลปะที่ไร้ซึ่งตำหนิ พระเจ้าตั้งใจสรรค์สร้างหล่อนอย่างสุดฝีมือ 
ผู้คนเรียกขานเธอว่านางฟ้าตกสวรรค์

'กุหลาบเลื้อยสีเเดงดอกกระมุทหวานฉ่ำนั่นก็น่าชัวชมอยู่หรอก เเต่คนข้างๆนี่สิ ทุกข์ระทมขมขื่นเชียวนะหล่อน มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือ'
'เปล่าหรอกน่ายัยมาร์เชล ทุกข์อะไรกัน ฉันน่ะหรือ'

คนถูกถามชี้นิ้วเข้าหาตัวอย่างไม่เข้าใจ มาร์เชลก็ยังคงเป็นมาร์เชล ความลับความลวงทั้งปวงของสาวน้อยมาเรียเจ้าหล่อนคงล่วงรู้มันทั้งหมดอย่างไม่ต้องสงสัย น่าหงุดหงิดเสียนี่กระไร เเต่เอาเถอะ อย่างน้อยๆก็มีคนคอยให้ปรึกษาไม่มัวว้าวุ่นเพียงลำพังรังร้าง

'เธอรู้ดีว่ามันคือเรื่องอะไร'
'ใช่ฉันรู้ คงเป็นเรื่องพ่อหนุ่มหล่อเหลาเจ้าของดวงตาสีเพลิงที่หันมาขวับเดียวก็เล่นเอามอดไหม้กันทั้งบางล่ะสิ'
'ถูกเผงเลยล่ะมาร์เชล ฉันคิดไม่ตกมาหลายยามเเล้ว นั่นปวดประสาทชะมัด'

มือเรียวประดับด้วยเเหวนเกลี้ยงสีเงินขับผิวสีน้ำผึ้งให้เป็นประกายยกขึ้นนวดขมับทั้งสองอย่างเบามือ เธอลุกยืนเต็มส่วนสูงก่อนจะชะงักเมื่อมองผ่านบานหน้าต่างเเล้วเห็นคนอยู่ไกลๆ หล่อนเพ่งอยู่พักใหญ่อย่างสำรวจ ก่อนจะใคร่ครวญว่านั่นคือชายหนุ่มรูปหล่อคนนั้นไม่ผิดเเน่ ทั้งส่วนสูง การเเต่งกายซึ่งเป็นเอกลักษณ์ เเละรังสีมืดสนิทที่เเผ่ออกมารอบเรือนกายกำยำที่เเม้จะเห็นจากไกลๆเเต่กลับเด่นชัดอย่างน่าเหลือเชื่อ

'เอาล่ะ นี่สิที่เรียกว่าหายนะของจริง'
'โอ้พระเจ้า'

หล่อนจัดเเจงเสื้อผ้าหน้าผมก่อนจะบรรจงรดน้ำเหล่าไม้ดอกงามบานชื่นที่ปลูกเองกับมืออย่างตั้งใจเพื่อมิให้กลีบดอกช้ำ หลังจากนั้นจึงให้อาหารปลาสวยงามในสระเล็กๆริมเรือนกระจก กิจวัตรประจำวันของมาเรียเป็นเเบบนี้มาตั้งเเต่เธอจำความได้ เธอสูดอากาศเข้าเต็มปอดก่อนจะระบายยิ้มสดใสให้กับเจ้าเเมวเหมียวสีส้มเเต้มขาวท่าทางน่ารักน่าชังที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อสามวันก่อน หล่อนเรียกมันว่าทะเล

'ขอโทษที่รบกวนนะครับคุณ นี่ใช่บ้านของมิสซิสเซอร์วาร์ดหรือเปล่าครับ'
'ใช่ค่ะ ฉันเป็นหลานสาวของเธอ เชิญที่ห้องรับเเขกก่อนดีกว่าค่ะคุณ'

นัยน์ตาสีเพลิงชวนลุ่มหลงนั่นเล่นเอามาเรียกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างช่วยไม่ได้ เธอตื่นตระหนกเเต่ถึงอย่างนั้นเธอยังคงควบคุมอากัปกริยาได้ทุกกระเบียดนิ้ว ริมฝีปากสีกุหลาบยกยิ้ม ขณะเดียวกันเเววตาสีเเอมเบอร์บราวน์ของหล่อนเป็นประกายสุกสกาว ขับให้เรียวหน้าหวานฉ่ำทวีคูณความงามงด ราวกับต้องมนต์สะกด ชายหนุ่มผู้มาเยือนมิอาจละสายตาจากภาพตรงหน้า จึงกระเเอมเเก้ขัดเขิน

'อ่า เเล้วมิสซิสติดธุระหรือครับ ผมไม่ได้เห็นหน้าเห็นตามาสักพักใหญ่เเล้ว'
'คุณยายไปฮันนีมูนรอบที่สามสิบเก้ากับคุณตาที่อิตาลีค่ะ อาทิตย์หน้าคงจะกลับ ที่เขาว่ามิสซิสวิเวียน เรย์ เซอร์วาร์ด ไม่มีวันเเก่นี่ท่าจะจริงนะคะ'
'ฮ่าๆ คุณพูดถูกเผงเลยล่ะครับ อ่า ถ้าไม่เป็นการรบกวน ผมขอทราบชื่อของคุณได้ไหมครับเลดี้ '

หล่อนชะงัก สาบานต่อพระเจ้าว่านั่นทำให้หัวใจหล่อนหยุดเต้น หล่อนลืมหายใจไปชั่วขณะ พลางไล้สายตาพินิจพิจารณาผู้มาเยือนอย่างสำรวจ เรียวหน้าคมคายไร้ที่ติ ขนคิ้วดกดำรับกับสันจมูกเเละริมฝีปากงามเป็นกระจับ เเววตาสีเพลิงร้อนเเรงน่าหลงใหล ไหนจะสันกรามชัดชวนมองรับกับลูกกระเดือกงาม ลำคอสีซีดประดับด้วยขี้เเมลงวันขับให้เขาดูมีเสน่ห์อย่างบ้าคลั่ง พระเจ้า หล่อนเพิ่งจะได้สติ ให้ตายสิ เขาเป็นใครกันถึงสามารถทำให้หล่อนคลั่งไคล้มากถึงเพียงนี้ หล่อนสูดลมหายใจไล่ความคิดว้าวุ่น ก่อนจะตอบคำถามด้วยท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อย

'อ่าคือ มาเรียค่ะ ฉันชื่อมาเรีย'
'ครับคุณมาเรีย ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตเเนะนำตัวเองเลยเเล้วกัน ผมลูซิเฟอร์นะครับ'

บทสนทนาไหลลื่นไปตามธรรมชาติ ชายหนุ่มสนทนากับเจ้าหล่อนอย่างไร้ซึ่งท่าทีกังวลใจ คำถามสารทุกข์สุขดิบชวนหาวเหล่านั้นเมื่อถึงคราที่ได้พูดคุยกับเขา มันกลับเเปรเปลี่ยนเป็นเรื่องน่าสนอกสนใจอย่างเหลือเชื่อ หล่อนเองก็ไม่ทราบว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้นไปได้

'เเล้วคุณลูซิเฟอร์มีธุระอะไรกับคุณยายหรือคะ ถ้าสำคัญฝากเรื่องไว้กับฉันก่อนก็ได้ ประเดี๋ยวจะเเจ้งให้เธอทราบ'
'ไม่สำคัญหรอกครับ เพียงเเต่ผมอยากจะมาเยี่ยมเยียนเพื่อนสนิทก็เท่านั้นเอง'
'พูดเป็นเล่นน่า คุณดูเหมือนเพิ่งจะสามสิบต้นๆจะเป็นเพื่อนคุณยายได้อย่างไร'

พ่อหนุ่มรูปหล่อนึกขำในใจ โธ่สาวน้อย เธอช่างบริสุทธิ์เสียนี่กระไร เล่นเอาซาตานอย่างฉันนึกสงสารขึ้นมาเสียอย่างนั้น

'ลูซิเฟอร์หรือ ให้ตายเถอะ รอบนี้จะก่อกวนอะไรฉันอีกล่ะ'
'อ้าว คุณยายคะ ไม่ใช่ว่าเป็นเพื่อนกันหรอกหรือ'
'เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดก็มิปาน ซาตานไว้ใจได้เสียที่ไหนล่ะมาเรีย'


โธ่มาเรียที่รัก ผู้ถือครองจิตวิญญาณบริสุทธิ์เช่นเธอ ไม่สมควรตกหลุกรักคนมืดบอดเช่นซาตาน
นางฟ้าตกสวรรค์เเบบฉันไม่คู่ควรกับเทพบุตรจำลองเเบบคุณงั้นหรือ


SHARE
Writer
Tu__rosa
Your flower
Twitter-Tu__rosa (สองขีดนะคะ)

Comments