จดหมายฉบับแรกและฉบับสุดท้ายถึง ภาพวาด
" มันช่างเป็นภาพวาดที่สวยงามมากจริงๆ หาที่ติไม่ได้เลยนะ แม้จะมีทั้งสีขาว สีดำ และสีสันอื่นๆอีกมากมาย โดยรวมแล้วสวยมากเลยล่ะ ชอบมากๆเลย ดีใจที่ได้เจอภาพวาดใบนี้โดยบังเอิญจริงๆ ยิ่งยืนชื่นชมมากเท่าไหร่ ก็เหมือนยิ่งเสพติดจนอยากจะครอบครองซะอย่างนั้น "

แต่เมื่อมีบางอย่างเรียกสติ อาจจะเป็นเสียงเรียกเข้า หรือ เสียงคุณยามที่เดินมาสะกิดว่า "พิพิทธภัณฑ์กำลังจะปิดแล้วนะครับ" มันก็ทำให้เราพึงระลึกได้ว่า

เราชื่นชมมันมากพอแล้วละ 

ถึงเวลาที่เราต้องกลับไปยังที่ของเราแล้วนะ

จากนั้นฉันจึงหันหลังให้ภาพวาดใบนั้น 

แล้วเดินจากไป

แบบที่
ไม่คิดว่าจะกลับมาดูอีกแล้ว
เพราะวันจัดนิทรรศการภาพวาดใบนั้น มันดันเป็นวันสุดท้ายแล้วนี่สิ exp.07/2/2021 มันเขียนไว้อย่างนั้น

รู้อย่างนี้เราน่าจะมาเจอภาพวาดใบนี้ให้เร็วกว่านี้เสียหน่อย
เหมือนกับประโยคหนังที่ว่า 
I wish i'd met you earlier. I really like talking to youแต่ทำไงได้ ทุกนิทรรศการมันก็มีวันจบการจัดแสดง

ยังไม่ทันได้ถ่ายภาพสักใบเป็นที่ระลึกด้วยซ้ำแฮะ

เราไม่เคยเสียใจเลยที่ได้เจอกับภาพวาดใบนี้ เราไม่เคยอยากเดินมองภาพวาดใบอื่นตั้งแต่ได้เจอภาพวาดใบนี้เลยล่ะ ก็แหม กว่าจะเจอภาพวาดที่สะกดใจได้ขนาดนี้

"ก็ตั้ง20ปีเลยนะ"

 ไม่อยากให้นิทรรศการมีวันจบ อยากชื่นชมนานกว่านี้มากๆ  ยังอยากหันกลับมาก็เจอ ยังอยากให้วันพรุ่งนี้สามารถมายืนชื่นชมมันได้อยู่อีก
.
.
.
แต่เราก็ต้องตัดใจ หันหลัง แล้วมุ่งหน้าไปตามเส้นทางของตัวเองต่อ 


ความรู้สึกที่ได้มองภาพวาดใบนี้น่ะนะ มันเหมือนกับว่า ยิ่งค่อยๆกวาดสายตามองไปแต่ละการละเลงสีที่เติมแต้มอย่างละเมียดละไม 
ก็ยิ่งรู้สึกว่าเราค่่อยๆหาแต่ละแก่นของภาพนี้จริงๆ พบ แก่นที่คล้ายกับว่าจะเป็นหัวใจของภาพ 

แต่เราไม่อาจแน่ใจว่า เราเคยได้เจอกับใจของมันจริงๆหรือเปล่า

เราอาจจะเคยบังเอิญเจอ

แต่อย่างน้อยๆก็ได้บังเอิญเจอแหละนะ 



มังคงเป็นความสัมพันธ์ที่ทางเราคิดว่ามีแต่เรื่องดีๆแม้ความเป็นจริงอาจจะเป็นแค่ความเพ้อฝันของเด็กวัยย่าง21
น่าแปลก ที่ปกติ ไม่ว่าจะมีนิทรรศการไหนๆ เราก็ปฏิเสธที่จะไปรับชมอย่างไร้เยื่อใย พร้อมข้ออ้างอีกนับ108ประการ 

แต่กับนิทรรศการครั้งนี้ ที่เราบังเอิญผ่านมาเจอ
ในวันที่ความรู้สึกเป็นศูนย์

ที่ๆมีภาพที่สะกดตาเพียงภาพเดียว
แค่ภาพๆเดียว
กลับทำให้มีความรู้สึกนับร้อยเชียวล่ะ 
เก่งมากจริงๆเลยนะ คุณภาพวาด 

แม้ระหว่างเรา 

ไม่ได้ถูกบันทึกออกมาเป็นภาพถ่ายร่วมเฟรม คำอธิบายใต้ภาพพร้อมทั้งบทสนทนาที่ฉันบังเอิญได้บอกกับภาพอย่างลืมตัว อาจจะเลือนหาย แต่ความทรงจำระหว่างนั้น ยังอยู่ทุกอย่าง
ถ้าจะขอพร1ข้อ
และหากเป็นไปได้
ก็ไม่อยากให้ความทรงจำนี้ มีวันหมดอายุเลยบางอย่างน่ะ แค่ได้บังเอิญผ่านมาพบเจอ
ได้ชื่นชม
แค่นั้น มันก็ถือว่าเป็นสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นในชีวิตที่ผ่านมา20ปีแล้วล่ะ :-) 


แด่ฉัน ผู้รักภาพวาด ที่ส่องแสงราวกับดวงจันทร์ อย่างไร้ข้อผูกมัด





SHARE

Comments