5 ปีแห่งการจากลา
มีคนเคยบอกว่า          คนเราจะเห็นคุณค่าสิ่งเหล่านั้น            เมื่อเสียมันไปแล้ว 
ดูเหมือนจะจริงนะ สิ่งหนึ่งที่ยังคงเสียดายมาตลอด คือการที่ไม่ได้เต็มที่หรือทำสิ่งต่างๆให้พ่อภูมิใจ มันอาจจะมีเรื่องเกรดที่พ่อภูมิใจกับมันแต่สิ่งอื่นเรายังไม่ทันได้ทำให้เขาเห็นเลย อาจจะด้วยความที่เด็กและไม่ได้คิดว่าวันนึงพ่อจากเราไปไวขนาดนี้ หลังจากที่เสียพ่อไปเราก็พึ่งจะได้มีโอกาสทีี่จะตัั้งใจพัฒนาตัวเองและทำสิ่งต่างๆให้มันดีขึ้นได้แข่งโครงงานวิทยาศาสตร์ ได้เป็นประธานชุมนุม รองได้เป็นรองหัวหน้าห้อง ได้เป็นสภานักเรียน ได้เป็นตากล้องในหลายๆงาน หลากหลายสิิ่งทีี่เราตัั้งใจและพยายามมากขึึ้นทุกครั้งที่ทำสิ่งต่างๆเราจะคิดไว้เสมอว่าพ่อต้องภูมิใจในตัวเรา ต้องดีใจที่ลูกคนนี้ก็ทำได้ แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะเขาก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ได้เห็นว่าลูกคนนี้ก็ทำได้นะได้แต่เพียงหวังลึกๆในใจว่าเขาอาจจะได้รับรู้และรู้สึกภูมิใจที่เราก้าวมาได้ไกลและเข้มแข็งได้ขนาดนี้ แต่ละปีๆผ่านไปเรารู้ตัวเองเสมอว่าเราเป็นคนที่เก่งขึ้นและเข้มแข็งขึ้นจากเดิม ถึงจะทีละนิดๆก็ตามจากที่ไม่เคยใช้ชีวิตคนเดียว ก็อยู่คนเดียวได้ จากทีี่ไม่เคยตัั้งใจและพยายามทำสิ่งต่างๆ ก็ประสบความสำเร็จหลากหลายสิ่ง สุดท้ายนี้
อยากให้ทุกคนได้เห็นคุณค่าของคนที่เรารักนะ อยากทำอะไรก็ให้รีบทำก่อนที่เขาจะไม่อยู่บนโลกใบนี้

และอยากบอกพ่อและแม่ว่าลูกคนนี้โตขึ้นจากตอนเป็นเด็กมากๆเลย เป็นคนที่เข็มแข็งกว่าเดิมแล้ว รอดูวันที่ลูกประสบความสำเร็จนะ รักและคิดถึงเสมอ❤  


#prwstory #0804
SHARE
Written in this book
Prwstory
เรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับตัวฉันเอง

Comments